در تاریخ اسلام، نام امام موسی کاظم(ع) بهعنوان نماد بردباری، ایمان و پایداری در برابر ظلم و ستم طاغوت، با درخششی جاودانه ثبت شده است. زندگانی آن امام بزرگوار، مجموعهای از رنج، مبارزه و صبر است؛ و شهادتش، نقطه اوج مظلومیت اهل بیت در عصر عباسی. این واقعه نهتنها رویدادی تاریخی بلکه درسی اخلاقی و انسانی برای تمامی آزادگان جهان است.
امام موسی کاظم(ع)، هفتمین فروغ ولایت و یکی از برجستهترین چهرههای علم، زهد و تقوا در خاندان پیامبر اکرم(ص)، در ابواء، میان مکه و مدینه، دیده به جهان گشود. پدرش امام جعفر صادق(ع) و مادرش حمیده مصفّاه، بانویی بزرگوار با ایمان و دانش بود. از همان آغاز، نشانههای ملکوتی در سیمای امام نمایان شد و او را به “کاظم” یعنی فروبرنده خشم، لقب دادند؛ لقبی که نشاندهنده روح آرام و صبر بیپایانش در برابر رفتارهای سخت و ناعادلانه زمان خود بود.
زندگی امام کاظم(ع) در دوران سخت حکومت هارونالرشید عباسی گذشت. او شاهد گسترش ظلم، تبعیض و بیعدالتی بود و با وجود فشار شدید سیاسی، هیچگاه از هدایت معنوی و ارشاد مردم دست برنداشت. حکومت عباسی، از محبوبیت امام میان جامعه هراس داشت و بارها او را به زندان انداخت تا صدای حق خاموش شود. اما هر بار، امام با مناجات، عبادت و سجدههای طولانی، زندان را به محراب عشق الهی تبدیل میکرد.
سالها حبس و شکنجه، جسم امام را آزرده اما ارادهاش را شکست نداد. سرانجام در ۲۵ رجب ، امام موسی کاظم(ع) در زندان سندی بن شاهک، به دستور هارونالرشید، با زهر به شهادت رسید. پیکر مطهرش را در بغداد، در منطقهای معروف به «کاظمین» به خاک سپردند؛ جایی که امروز به بارگاه معنوی و پناهگاه دلهای عاشق تبدیل شده است.
شهادت امام کاظم(ع) تنها پایان زندگی جسمانی او نبود، بلکه آغاز راهی بود که با خون مظلومیت، حقانیت تشیع را به جهانیان نشان داد. آن حضرت، با سکوت و صبر خود، بزرگترین پیام را به بشریت رساند:
که در برابر ستم، میتوان ایستاد و در اوج رنج، باز هم به خداوند عشق ورزید.
امروز، زیارت مرقدش در کاظمین، یادآور عهدی است میان انسان و ایمان، میان مظلومیت و استقامت، میان حقیقت و روشنایی.