به گزارش روز پنجشنبه ایرنا از تارنمای خبری شبکه نیوز ۱۸ تلویزیون هند، نامال راجاپاکسا، نماینده پارلمان سریلانکا (برادرزاده گوتابایا راجاپاکسا، رئیس جمهوری مستعفی این کشور) بر لزوم همکاری منطقهای قویتر در جنوب آسیا تأکید کرد.
وی افزود: هند میتواند نقش محوری در مقابله با چالشهای امنیتی و سیاسی مشترک پیش روی منطقه ایفا کند.
اظهارات او که در پستی در شبکه اجتماعی ایکس منتشر شد، در حالی مطرح میشود که ناآرامیهای سیاسی مداوم در سریلانکا، بنگلادش و نپال در سالهای اخیر ادامه داشته است.
راجاپاکسا اضافه کرد: در بحبوحه مجموعهای از تحولات امنیتی جهانی اخیر، نیاز فزاینده و فوری به همکاری منطقهای قویتر در جنوب آسیا وجود دارد که در آن هند نقش محوری داشته باشد.
نماینده پارلمان سریلانکا تأکید کرد: بنگلادش، نپال و سریلانکا هر کدام دورههایی از آشفتگی سیاسی را تجربه کردهاند که با ناآرامیهای عمومی و تغییرات در دولت نمایان شد. این آشوبها گاهی «توسط عناصر افراطی حمایت شده وگسترش یافتهاند.»
راجاپاکسا، از چهرههای حزب حاکم سریلانکا پودوجانا پرامونا (SLPP)، خواستار اقدام جمعی برای مقابله با افراطگرایی، جلوگیری از خشونت سیاسی و محافظت از حقوق اقلیتها در سراسر آسیای جنوبی شد.
وی با تأکید بر نقش هند در تقویت صلح و ثبات بلندمدت، ادامه داد: آسیای جنوبی برای مقاومت در برابر بحرانهای نوظهور و پاسخگویی جمعی به چالشهای مشترک، به انسجام منطقهای بیشتری نیاز دارد.
راجاپاکسا با بیان این که آسیای جنوبی با اهداف همسو و متمرکز بر رشد و ثبات، به عنوان یک ائتلاف همگرا میتواند نفوذ بیشتری در سطح بینالمللی داشته باشد، بهبود همکاری برای حفظ صلح و انسجام بلندمدت را حیاتی دانست.
این نماینده سریلانکا انتخابات آینده در بنگلادش و نپال را فرصتهایی برای تأکید دوباره بر مشروعیت دموکراتیک از طریق انتخابات آزاد و عادلانه عنوان کرد که به تقویت بیشتر امنیت منطقهای کمک می کند.
این فراخوان برای وحدت منطقهای در حالی مطرح است که آسیای جنوبی همچنان با چرخههای ناآرامی عمومی و تغییرات سیاسی دست و پنجه نرم میکند.
در سریلانکا، اعتراضات گسترده علیه مشکلات اقتصادی در سال ۲۰۲۲ (۱۴۰۱ خورشیدی) منجر به استعفا و تبعید موقت گوتابایا راجاپاکسا، رئیس جمهور وقت، در بحبوحه بدترین بحران مالی این کشور در دهههای اخیر شد.
بنگلادش از اواخر سال ۲۰۲۴ با اعتراضات مداومی روبرو بوده که در ابتدا ناشی از نارضایتی از بیکاری و ادعاهای فساد بود. تظاهرات به درگیریهای خشونتآمیز و بیثباتی سیاسی در مراکز کلیدی شهری تبدیل شد.
گزارشها نشان میدهد که حوادث خشونتآمیز علیه جوامع اقلیت نیز در اوایل سال ۲۰۲۶ افزایش یافته و نگرانیهایی را در مورد قانون و نظم و حمایت از اقلیتها ایجاد کرده است.
در نپال هم، اعتراضات سراسری در سال ۲۰۲۵ (۱۴۰۴ خورشیدی) پس از محدودیتهای دولتی بر رسانههای اجتماعی و نارضایتی گستردهتر از فساد و حکومت، شدت گرفت.
تظاهرات به سرعت گسترش یافت و منجر به استعفای نخستوزیر کی. پی. شارما اولی و تعیین انتخابات جدید برای سال ۲۰۲۶ شد.