به گزارش گروه ترجمه رکنا، به نقل از ان بی سی نیوز، بسیاری از ونزوئلاییهایی که مخالف حکومت مادورو بودند، پس از آنکه نیروهای ویژه ایالات متحده در آخر هفته گذشته او را بازداشت کردند، سرشار از شادی شدند و گمان میکردند این رویداد بهسرعت به انتقال قدرت و شکلگیری نوعی دولت جدید منجر خواهد شد. اما برای برخی، این امیدها در روزهای اخیر رنگ باخته است.
به نظر نمیرسد هیچیک از زندانیان سیاسی آزاد شده باشند و دولت نیز در حال سرکوب هرگونه نشانه تازهای از نارضایتی است و افرادی را که به گفته مقامها بازداشت مادورو توسط ارتش آمریکا را جشن گرفتهاند، دستگیر میکند. دستگاههای امنیتی و اطلاعاتی کشور بهطور گسترده در صحنه حضور دارند؛ نیروهای شبهنظامی نقابدار موسوم به «کولکتیووها» ــ غیرنظامیان مسلح حامی دولت ــ با موتورسیکلت در خیابانها گشتزنی میکنند و مأموران اطلاعات نظامی با لباس شخصی، سوار بر ونهایی با نشان رسمی، در شهر تردد کرده و ایستهای بازرسی برپا میکنند. کل ساختار رهبری عالیرتبه کشور، بهجز خود مادورو، همچنان دستنخورده باقی مانده است.
عدم تغییر در ساختار حکومت با یک ارزیابی محرمانه اطلاعاتی اخیر نیز برجستهتر شد؛ ارزیابیای که نتیجهگیری کرده است اعضای ارشد رژیم مادورو ــ از جمله معاون پیشین رئیسجمهور، دلسی رودریگز، که روز دوشنبه بهعنوان رئیسجمهور موقت سوگند یاد کرد ــ در بهترین موقعیت برای هدایت دولت ونزوئلا و حفظ ثبات قرار دارند.
به گفته منابع آگاه که با انبیسی نیوز گفتوگو کردهاند، این ارزیابی همچنین تصمیم دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، مبنی بر کنار گذاشتن ماریا کورینا ماچادو، رهبر مخالفان در تبعید و برنده جایزه نوبل صلح، بهعنوان گزینه مناسب برای اداره کشور را نیز در نظر گرفته است.
این تحولات ضربهای سنگین برای میشل، یکی از ساکنان کاراکاس، بود.
این معمار ۳۴ ساله که سال گذشته به ونزوئلا بازگشته است، گفت: «سالها آرزو داشتم حکومت کشورم تغییر کند و فکر میکردم وقتی آن روز برسد، بسیار خوشحال خواهم بود. اما چنین احساسی ندارم. بهنوعی باید بهایش را بپردازیم؛ یا با نفت، یا با عزت و حاکمیتمان.»
میشل و دیگر افرادی که در ونزوئلا با انبیسی نیوز صحبت کردند، از ترس مجازات دولتی خواستند هویت کاملشان فاش نشود.
او افزود: «یک سابقه خطرناک میان ایالات متحده و آمریکای لاتین در حال شکلگیری است. ما متوجه شدهایم که صرفاً مهرهای دیگر در صفحه شطرنج رقابت قدرتها هستیم؛ قدرتهایی که آینده مردم ونزوئلا برایشان در مقایسه با اهمیت منابع ارزشمند، که از خود زندگی هم باارزشتر تلقی میشوند، اهمیتی ندارد.»
ترامپ بارها به تمایل خود برای گشایش بازار ونزوئلا ــ کشوری که بزرگترین ذخایر نفتی جهان را در اختیار دارد ــ به روی شرکتهای آمریکایی اشاره کرده است. او روز سهشنبه گفت ونزوئلا تا ۵۰ میلیون بشکه نفت را «در اختیار» ایالات متحده قرار خواهد داد و افزود درآمد حاصل از این نفت برای منافع مشترک آمریکاییها و ونزوئلاییها استفاده خواهد شد.
با این حال، بدبینی نسبت به تحولات اخیر در ونزوئلا در میان همه حامیان مخالفان مشترک نیست؛ از جمله لوئیس ماتا، زندانی سیاسی سابق.
این فعال سیاسی و مدافع حقوق بشر که در تبعید زندگی میکند، به انبیسی نیوز گفت: «مثل خوردن پیتزا است؛ برش به برش جلو میروند. ما باید به روند اعتماد کنیم.» در همین حال، سرنوشت ۸۰۰ تا ۹۰۰ زندانی سیاسی که پس از انتخابات ریاستجمهوری ۲۸ ژوئیه ۲۰۲۴ همچنان در بازداشت هستند، در هالهای از ابهام قرار دارد.
ماتا، ۲۶ ساله، یکی از هزاران داوطلبی بود که در انتخابات ۲۰۲۴ از صورتجلسات رأیگیری محافظت میکردند. دولت مادورو نتیجه انتخاباتی را که ناظران مستقل، نهادهای حقوق بشری و دولتهای خارجی پیروزی قاطع مخالفان میدانستند، لغو کرد.
چند روز پس از انتخابات، زمانی که ماتا متوجه شد دولت در پی شناسایی محافظان آراست، هنگام تلاش برای خروج از شهری که در آن زندگی میکرد توسط پلیس بازداشت شد. او به هفت اتهام متهم و چهار ماه را در زندان توکورون سپری کرد و اکنون خارج از ونزوئلا به سر میبرد.
او گفت: «بسیاری میگویند آمریکا میخواهد نفت را تصاحب کند، اما ایالات متحده یک شریک تجاری است. آمریکا از آزادی در ونزوئلا حمایت میکند.»
ماتا افزود: «از نظر من، تغییر بیش از هر زمان دیگری نزدیک است. نیکولاس از کشور خارج شده و هرگز پایش را به ونزوئلا نخواهد گذاشت. آزادی در راه است.» او نیز به دلایل امنیتی خواست محل اقامتش فاش نشود.
فارغ از اینکه آیا «آزادی» واقعاً در آستانه ورود به ونزوئلاست یا نه، رژیم قدیمی مصمم است تصویر تداوم و ثبات را به نمایش بگذارد. نماد برجسته این موضوع، مراسم تحلیف دلسی رودریگز بهعنوان رئیسجمهور و رژه شانهبهشانه رهبران کشور در برابر مجلس ملی در روز دوشنبه بود.
در عکسی که کاخ ریاستجمهوری منتشر کرد، رودریگز در یک سو در کنار برادرش، خورخه رودریگز، رئیس مجلس ملی ایستاده و در سوی دیگر در کنار دیوسدادو کابیو قرار دارد؛ فردی که بهعنوان وزیر کشور، دادگستری و صلح، بر پلیس، نیروهای ضدجاسوسی و «کولکتیووها» ــ که موجب هراس بسیاری از ونزوئلاییها شدهاند ــ نظارت دارد. همچنین ولادیمیر پادرینو، وزیر دفاع، با لباس رسمی نظامی و نیکولاس مادورو گوئرا، پسر رهبر برکنارشده، با لبخند در کنار او دیده میشوند.
این تصویر با اظهارات مکرر ترامپ مبنی بر اینکه ایالات متحده «کنترل امور» در ونزوئلا را در دست دارد، در تضاد آشکار است.
جیمز استوری، آخرین سفیر آمریکا در ونزوئلا، در رویدادی به میزبانی اندیشکده شورای آتلانتیک در واشنگتن گفت: «آنها به سراغ هر کسی میروند که احتمالاً از مأموریت آمریکا برای دستگیری مادورو حمایت کرده باشد. آنها افراد را جمعآوری میکنند و برخی را هم بازداشت کردهاند. اگر چنین کاری میکنند، پس این ما نیستیم که کشور را اداره میکنیم.»
استوری که از سال ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۳ سفیر آمریکا بود، افزود: «در این شرایط نمیتوان گفت ما کنترل کشور را در دست داریم.»
مارلنیس، یک کارگر خدمات خانگی در کاراکاس، چندان نگران برنامههای ترامپ برای ونزوئلا به نظر نمیرسد. او میگوید پس از ۲۵ سال سیستمی که هر روز او را فقیرتر کرده، ونزوئلاییها چیزی برای از دست دادن ندارند و بدشان نمیآید راهی متفاوت را امتحان کنند.
او در حالی که پس از پایان کار منتظر اتوبوس بود، گفت: «دیگر چه چیزی را میتوانیم از دست بدهیم؟ اگر همهچیز هم بد پیش برود، مردم به بدی عادت کردهاند.»