به گزارش ایرنا، چند روز پیش خبری مبنی بر برگزاری اختتامیه هشتمین دوسالانه ملی خوشنویسی ایران را اتفاقی در جستجوهای اینترنتی دیدم. لید گفت‌وگو دقیقا به این مضمون بود؛ "مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی قزوین با بیان اینکه دوسالانه خوشنویسی قزوین با رشد ۲۰ درصدی آثار همراه بود، گفت: آیین اختتامیه هشتمین دوره این رویداد ملی روز /سه‌شنبه ۱۶ دی‌ماه/ راس ساعت ۱۸ با اهدای جوایز به برگزیدگان برگزار می‌شود."

در متن گفت‌وگو هم آمده بود؛ "پس از آیین اختتامیه، نمایشگاه آثار اساتید و برگزیدگان هشتمین دوسالانه خوشنویسی قزوین در محل مجموعه تاریخی چهلستون قزوین افتتاح خواهد شد تا علاقه‌مندان بتوانند آثار راه‌یافته نهایی را در این فضای فاخر تاریخی مشاهده کنند."

فکر کردم خطای تایپی یا یک شوخی است.

دوسالانه ای که هم ملی است، هم خوشنویسی و هم ایرانی یعنی هشتمین دوسالانه ملی خوشنویسی ایران، من که خبرنگار و روزنامه نگار حوزه هنرهای تجسمی هستم، با پیگیری هایم، خبر افتتاح را متوجه شدم، آن هم در گفت وگو با آیدین مهدی زاده، مدیرکل دفتر هنرهای تجسمی وزارت فرهنگ که گفته بود: "در دی‌ماه ۱۴۰۴ برگزار فصل اول آن برگزار خواهد شد. فردا سه‌شنبه ۱۶ دی‌ماه افتتاحیه انجام می‌شود و سپس برپایی نمایشگاه را شاهد خواهیم بود.

افتتاحیه و نمایشگاه فصل اول، در کاروان‌ سرای سعدالسلطنه در شهر قزوین است، اما به یاری خداوند بنا داریم که این نمایشگاه را در یک تور سراسری در کل کشور به صورت منطقه‌ای به گردش در آوریم."

بارها از مهدی‌زاده که رئیس شورای سیاست‌گزاری دوسالانه خوشنویسی است، روند برپایی دوسالانه را پیگیری کردم. برای او هنر خوشنویسی از جایگاه ویژه‌ای برخوردار است، به دبیرخانه و تیم اجرایی در شهر قزوین اعتماد داشت. در گفت‌وگویی که با او داشتم و ۱۵ دی ماه در ایرنا منتشر شد، نگاه و دغدغه‌های خود را اعلام کرد. او نیز از این شرایط متعجب بود.

اما در کمال ناباوری، خبر اختتامیه را اتفاقی دیدم، دبیرخانه دوسالانه از زمان قبول کردن این رویداد ملی برای برگزاری آن، نه اطلاع رسانی درستی از روند داوری‌ها، افتتاحیه، خبر برگزاری، کلا هیچ نداشته، تنها استانی چند گفت و گو را بی سر و صدا منتشر کرده‌اند. البته از حق نگذریم، خود من با هزار داستان موفق به یک گفت و گو با دبیر دوسالانه شدم، اما آن هم بماند.

حالا من که در تهرانم و تازه مثلا دسترسی به اطلاعات دارم، هیچ، آنکه علاقه‌مند به این رشته در اهواز و بندرعباس و تبریز و سیستان و اصفهان و مشهد و همه جای ایران است، چگونه از اخبار این رویداد خبر دار می‌شد. آن هم خوشنویسی، هنری که هویت صدها ساله ایران است.

یعنی با یک سرچ اینترنتی با دو سه لینک و مطلب محدود مواجه می‌شد. همین. باقی اخبار و لینک ها مربوط به آنچه از جلساتی بود که در تهران برگزار شد.

در تمام دنیا، کشورها اگر رشته هنری ملی داشته باشند و دوسالانه‌ای برای آن برپا کنند، زمین و زمان را بهم می‌ریزند. اطلاع رسانی، تبلیغ، خبر که دیگر جای خود دارد.

رویداد به این مهمی در سکوت خبری، افتتاح نشده، به اختتامیه رسید.

منِ مخاطب، برداشتم این است که فقط یک کارنامه در شهر قزوین به منظور درج در پرونده اجرایی بوده است. سوال های زیادی مطرح می کند، دوسالانه خوشنویسی اصلا چرا برگزار شد؟ هدف آن چه بود؟ یک بودجه‌ای فقط خرج شد، فقط یک مراسمی در شهر قزوین با حضور مهمانانی از تهران برگزار شد، آن هم مراسمی که باید افتتاحیه می بود نه اختتامیه؟ از همه بدتر خبر افتتاح نمایشگاه آن هم که وعده داده شده بود هم ندیدیم و نخواندیم. بعد بنابر اعلامی که بالاتر ذکر شد برگزیدگان هم معرفی شدند یا نه، که آن هم ندیدیم و نخواندیم.

در کل یک رویداد ملی، محفلی برگزار شد، بی صدا، بی خبر، نه آغازش معلوم بود و نه پایانش.

حیف خوشنویسی ایران که جهانی آرزوی داشتن آن را دارد.

هنرمند بینارشته‌ای، منتقد هنری و خبرنگار حوزه تجسمی ایرنا