تیم ملی امید ایران از امروز کارش را در مسابقات جام ملتهای آسیا زیر ۲۳ سال آغاز خواهد کرد. شاگردان امیدرضا روانخواه در مرحله گروهی این بازیها با ازبکستان، کرهجنوبی و لبنان همگروه شدهاند و کارشان چندان آسان نیست. با این حال خبر جالب توجه در این مورد، به مسافرت امیر قلعهنویی به عربستان، محل برگزاری این مسابقات مربوط میشود. سایت فدراسیون فوتبال روز سهشنبه ضمن اعلام این خبر نوشت: «امیر قلعهنویی سرمربی تیم ملی فوتبال ایران، با هدف نظارت بر عملکرد تیم فوتبال امید کشورمان در رقابتهای قهرمانی زیر ۲۳ سال آسیا راهی عربستان سعودی میشود. حضور سرمربی تیم ملی بزرگسالان در محل برگزاری این مسابقات، در راستای رصد دقیق روند فنی تیم امید و هماهنگی بیشتر میان تیمهای ملی در ردههای مختلف سنی انجام میشود.»
طبیعتا خودتان خیلی خوب میدانید این مطلب قصد بیان کدام نکات را دارد. البته که حضور سرمربی تیم ملی در عربستان مساله مهمی نیست و هزینه آن هم بین انبوه مخارج فوتبال ایران گم است، اما پرسش اینجاست که امیرخان برای کدام «رصد» دنبال تیم امید راه افتاده؟ یعنی آنجا قرار است عملکرد شماری از بازیکنان زیر ۲۳ سال را زیر نظر بگیرد و در صورتی که هر یک از آنها را پسندید، اسمش را در فهرست مدعوین به جامجهانی ۲۰۲۶ قرار بدهد؟ خداوکیلی چند درصد فکر میکنید چنین اتفاقی رخ بدهد؟ در این سالها کدام بازیکن جوان را دیدهاید که با نظر قلعهنویی به فهرست تیم ملی برسد و دقایق در خوری هم بازی کند، نه این که حضورش صرفا تشریفاتی باشد؟
همین الان اگر اسم تیم ملی ایران را در ترانسفرمارکت جستوجو کنید، بر اساس اسامی آخرین فهرست دعوت شده، میانگین سنی ملیپوشان ۲۹.۲ سال عنوان شده است! توجه داشته باشید این عدد بسیار بالا، تازه مربوط به یک تورنمنت چهارجانبه سطح پایین است که قرار بود یک تدارک صرف باشد، اما کادرفنی تیم ملی، بدون کمترین ریسکی یک مجموعه کاملا امتحان پس داده را با خودش به امارات برد و تازه اول هم نشد، آن هم بدون گل زده! حالا تصور کنید چنین مربیان محافظهکاری در جامجهانی که نقطه نهایی و هدف اصلی کار آنها به شمار میرود، یک یا چند سهمیه از ظرفیت محدود فهرست را به بازیکنان جوان اختصاص بدهند؛ آیا چنین چیزی ممکن است؟ با این که جواب را به خوبی میدانیم، منتظر میمانیم و چند ماه دیگر در این مورد قضاوت میکنیم!
از سوی دیگر این پرسش به وجود میآید که چرا امیرخان تماشای مسابقات فوتبال در خارج از کشور را اینقدر ترجیح میدهد و چطور از این همه اشتیاق، در مورد پیگیری بازیهای داخلی و از جمله لیگ برتر خبری نیست؟ بارها دیده شده که حتی مهمترین مسابقات لیگ برتر در ورزشگاهی مثل قلعه حسن خان تهران هم میزبان سرمربی تیم ملی نیست و او ترجیح میدهد روال کار را از پای تلویزیون دنبال کند، پس چگونه است که مسابقات تیمهای ایرانی در خارج از کشور اینقدر جذاب میشود؟ پیشتر شاهد سفر و اقامت بعضا طولانیمدت امیر در کشورهای عربی به بهانه تماشای مسابقات نمایندگان ایران در تورنمنتهای آسیایی بودهایم، درحالیکه قلعهنویی بازی همین تیمها در لیگ خودمان را از ورزشگاه نمیبیند! پیش از این نیز او یک سفر طولانی به چند کشور مختلف داشت تا عملکرد لژیونرها را از نزدیک ببیند. خلاصه که همیشه به سفر، آقای سرمربی!