خانم سلیمانی تذکری درباره عملکرد اقتصادی مؤسسه همشهری در صحن شورا ارائه کردند که موجب شگفتی کارشناسان اقتصادی و مالی است.
خلاصه ادعای ایشان این بود که همشهری در شرایطی «وخیم» قرار دارد، چون با 2عدد بزرگ مواجه است:
۸۳۰میلیارد تومان بدهی جاری و ۲۳۰میلیارد تومان زیان انباشته.
خطای اول دقیقا در همین‌جا رخ می‌دهد.
خانم سلیمانی تنها یک سمت ترازنامه گزارش حسابرسی شورا را خواندند و سمت دیگر را عملا نادیده گرفتند. بدهی ۸۳۰میلیاردی دیده شد، اما دارایی‌های جاری همشهری دیده نشد. نکته‌ای که درباره‌اش سکوت شد این است که جمع‌بندی همان ترازنامه نشان می‌دهد همشهری درنهایت ۵۰میلیارد تومان سود داشته است. وجود بدهی به‌خودی‌خود نشانه بحران نیست؛ هر بنگاه اقتصادی در کنار بدهی، مطالبات و دارایی‌هایی دارد که نتیجه آن درصورت سود و زیان مشخص می‌شود.
خطای دوم مربوط به زیان انباشته ۲۳۰میلیاردی است. همانطور که از عنوان آن پیداست، این زیان مربوط به سال‌های گذشته است و بخش عمده آن در دوران اصلاحات شکل گرفته. اتفاقا همشهری پس از سال‌ها در دوره مدیریت فعلی از شمول اصل۱۴۱ قانون تجارت، یعنی وضعیت ورشکستگی خارج و بخشی از بدهی‌های گذشته نیز تسویه شده است.
البته خانم سلیمانی یک‌بار دیگر این خطا را داشتند که مدعی شدند همشهری ملک لواسان را به ثمن بخس فروخته و نمی‌دانستند که این عدد پایین به‌دلیل این است که این ملک در سال‌های گذشته و در دوره اصلاحات و البته به قیمت روز فروخته شده است نه این دوره.
حالا سؤال اصلی این است: چرا سودده‌شدن همشهری و خروج آن از وضعیت ورشکستگی باید موجب ناراحتی خانم سلیمانی شود؟ مگر این دقیقا همان چیزی نیست که شورا باید از آن استقبال کند؟
در پایان، اینجانب آمادگی دارم درباره همه این موارد، مناظره‌ای مستقیم با خانم سلیمانی داشته باشم؛ به شرط آنکه خود ایشان در مناظره حاضر شوند، نه فرد دیگری.