گروه بین الملل: سیلیا فلورس مدتهاست که در ونزوئلا بسیار فراتر از یک بانوی اول بوده است.
همسر نیکلاس مادورو یکی از برجستهترین زنان در ساختار حکومت بوده است و از سوی حامیانش اغلب با عنوان نخستین مبارز یاد میشود.
او که در سال ۱۹۵۶ متولد شده، مسیر سیاسی مستقل خود را همزمان با پیشرفت سیاسی همسرش شکل داد و در برخی مقاطع حتی به مقامهایی بالاتر از او رسید. فلورس نقشی فعال در تعیین جهتگیری سیاسی کشور ایفا کرده است، بهویژه پس از آنکه نیکلاس مادورو در سال ۲۰۱۳ به ریاستجمهوری رسید.
هر دو نفر در جریان یک عملیات نظامی آمریکا در داخل ونزوئلا بازداشت شدند و اکنون قرار است در دادگاهی در نیویورک با اتهامهای قاچاق مواد مخدر و تسلیحات روبهرو شوند.
فلورس و مادورو هر دو در سایه هوگو چاوزبه قدرت رسیدند. این نیکلاس مادورو بود که در جریان کارزار انتخاباتی ریاستجمهوری سال ۲۰۱۳، پس از مرگ هوگو چاوز، فلورس را نخستین مبارز نامید و عنوان بانوی اول را مفهومی متعلق به طبقات مرفه جامعه توصیف کرد. وزارت دارایی آمریکا در سپتامبر ۲۰۱۸، در چارچوب تلاش برای هدف قرار دادن حلقه نزدیک رییسجمهور ونزوئلا، تحریمهای مالی علیه فلورس اعمال کرد. فلورس در شهر تیناکییو، حدود ۲۰۰ کیلومتر غرب کاراکاس، به دنیا آمد. به گفته مادورو، او «در مزرعهای ساده» بزرگ شد. مادورو همچنین گفته است که خانواده فلورس زمانی که او چهار ساله بود، از آن شهر به کاراکاس نقل مکان کردند.
در کاراکاس، فلورس که کوچکترین فرزند از شش خواهر و برادر بود، همراه خانوادهاش در دو محله پرجمعیت غرب شهرزندگی کرد. او در سیودو سالگی مدرک حقوق خود را از دانشگاه خصوصی سانتا ماریا دریافت کرد و سپس در حقوق کیفری و کار تخصص گرفت. با این حال، زندگی او پس از کودتای نافرجام فوریه ۱۹۹۲ به رهبری هوگو چاوز مسیر تازهای پیدا کرد.
فلورس به تیم حقوقی پیوست که دفاع از افسران نظامی متهم به طراحی کودتا را بر عهده داشت. پروژه سیاسی همین گروه بعدها به مسیر اصلی فعالیت او تبدیل شد.در همان دوران او با نیکلاس مادورو آشنا شد، کسی که در تصاویر آن زمان در کنار چاوز در مراسم عمومی به شکلی شبیه محافظ امنیتی دیده میشد.
مادورو بعدها گفت «من سیلیا را در جریان زندگی و مبارزه شناختم. او وکیل چند افسر میهندوست زندانی بود. اما او همچنین وکیل فرمانده چاوز هم بود و وکیل فرمانده چاوز بودن در زندان کار سادهای نبود. من او را در همان سالهای مبارزه شناختم و بعد توجه مرا جلب کرد.»
از آن زمان سرنوشت هر دو با هوگو چاوز و جنبش سیاسی او که به چاویسمو شناخته میشود گره خورد.
در دهه ۱۹۹۰ فلورس به سازمانهای مختلف مرتبط با چاویسمو پیوست و با رسیدن هوگو چاوز به قدرت در انتخابات ریاستجمهوری ۱۹۹۸، او نیز به مناصب مهمی دست یافت.در سال ۲۰۰۰ فلورس به مجلس ملی راه یافت و پس از پیروزی در دوره دوم، در سال ۲۰۰۶ بهعنوان نخستین زن رییس مجلس ملی انتخاب شد.او به مدت شش سال رهبری پارلمانی را بر عهده داشت که عملا به مجلسی تکحزبی تبدیل شده بود، زیرا احزاب اصلی مخالف تصمیم گرفته بودند در انتخابات شرکت نکنند.
فلورس خود را همکار مبارز هوگو چاوز نشان داد و دوران ریاست او بر مجلس ملی بدون حاشیه نبود، از جمله ممنوعکردن ورود رسانهها به صحن پارلمان.
این محدودیت تا ژانویه ۲۰۱۶ ادامه داشت، زمانی که پس از انتخابات جدید پارلمانی، مخالفان کنترل مجلس ملی را در دست گرفتند. فلورس همچنین از سوی اتحادیهها به خویشاوندسالاری متهم شد. آنها مدعی بودند او در استخدام تا چهل نفر نقش داشته که بسیاری از آنها از اعضای خانوادهاش بودهاند.
او به رسانههای محلی گفت «خانوادهام به اینجا آمدهاند و من بسیار افتخار میکنم که آنها خانواده من هستند. من در این مجلس ملی از آنها بهعنوان کارگر دفاع خواهم کرد و از برگزاری آزمونهای استخدامی دولتی نیز حمایت میکنم.»
اوایل سال ۲۰۱۲، چاوز او را بهعنوان دادستان کل منصوب کرد؛ سمتی که تا مارس ۲۰۱۳، زمان درگذشت رئیسجمهور، در اختیار داشت.در ژوئیه همان سال، سه ماه پس از انتخاب مادورو بهعنوان رئیسجمهور، فلورس با ازدواج رسمی با او، رسماً بانوی اول شد.
این ازدواج رابطهای چندینساله را رسمیت بخشید؛ رابطهای که در طول آن، آنها فرزندان حاصل از روابط پیشین خود را با هم بزرگ کردند: سه فرزند او و یک فرزند نیکلاس مادورو.
در انتخابات پارلمانی ۲۰۱۵، فلورس دوباره به مجلس ملی راه یافت؛ مجلسی که برای نخستین بار در ۱۵ سال گذشته، چاویسمو در آن در اقلیت بود.دو سال بعد، در اوت ۲۰۱۷، او سرانجام این نهاد را ترک کرد و به عضویت مجلس ملی مؤسسان تازهمنتخب و جنجالی درآمد.
در ماه مه ۲۰۱۵ فلورس برنامه تلویزیونی با عنوان «با سیلیا، مثل یک خانواده» را از شبکه دولتی آغاز کرد و یک سال بعد برنامه دیگری را از رادیوی دولتی پخش کرد.اما در سالهای اخیر توجه رسانهها نه بر خود او، بلکه بر خانوادهاش متمرکز بوده است.در نوامبر ۲۰۱۵، یک دادستان در نیویورک دو برادرزاده او را پس از بازداشت در هائیتی و تحویل به اداره مبارزه با مواد مخدر آمریکا به اتهام قاچاق مواد مخدر تحت پیگرد قرار داد. فلورس در واکنش، مقامهای آمریکایی را به ربودن برادرزادههایش متهم کرد، اما در دسامبر ۲۰۱۷ قاضی هر دو جوان را به هجده سال زندان محکوم کرد.دادستانی آنها را متهم کرده بود که قصد داشتهاند از آشیانه ریاستجمهوری در فرودگاه مایکتیا در کاراکاس برای ارسال هشتصد کیلوگرم کوکائین به هندوراس استفاده کنند تا از آنجا به ایالات متحده منتقل شود.
این دو نفر در اکتبر ۲۰۲۲،پس از آنکه در چارچوب توافقی که به بازگشت هفت شهروند آمریکایی زندانی در ونزوئلا انجامید، از سوی جو بایدن مورد عفو قرار گرفتند
با بازگشت دونالد ترامپ به کاخ سفید، این دو برادرزاده و دیگر اعضای خانواده بار دیگر تحریم شدهاند، اما این بار نیکلاس مادورو و سیلیا فلورس با وضعیت دشواتری روبهرو هستند.
∎
همسر نیکلاس مادورو یکی از برجستهترین زنان در ساختار حکومت بوده است و از سوی حامیانش اغلب با عنوان نخستین مبارز یاد میشود.
او که در سال ۱۹۵۶ متولد شده، مسیر سیاسی مستقل خود را همزمان با پیشرفت سیاسی همسرش شکل داد و در برخی مقاطع حتی به مقامهایی بالاتر از او رسید. فلورس نقشی فعال در تعیین جهتگیری سیاسی کشور ایفا کرده است، بهویژه پس از آنکه نیکلاس مادورو در سال ۲۰۱۳ به ریاستجمهوری رسید.
هر دو نفر در جریان یک عملیات نظامی آمریکا در داخل ونزوئلا بازداشت شدند و اکنون قرار است در دادگاهی در نیویورک با اتهامهای قاچاق مواد مخدر و تسلیحات روبهرو شوند.
فلورس و مادورو هر دو در سایه هوگو چاوزبه قدرت رسیدند. این نیکلاس مادورو بود که در جریان کارزار انتخاباتی ریاستجمهوری سال ۲۰۱۳، پس از مرگ هوگو چاوز، فلورس را نخستین مبارز نامید و عنوان بانوی اول را مفهومی متعلق به طبقات مرفه جامعه توصیف کرد. وزارت دارایی آمریکا در سپتامبر ۲۰۱۸، در چارچوب تلاش برای هدف قرار دادن حلقه نزدیک رییسجمهور ونزوئلا، تحریمهای مالی علیه فلورس اعمال کرد. فلورس در شهر تیناکییو، حدود ۲۰۰ کیلومتر غرب کاراکاس، به دنیا آمد. به گفته مادورو، او «در مزرعهای ساده» بزرگ شد. مادورو همچنین گفته است که خانواده فلورس زمانی که او چهار ساله بود، از آن شهر به کاراکاس نقل مکان کردند.
در کاراکاس، فلورس که کوچکترین فرزند از شش خواهر و برادر بود، همراه خانوادهاش در دو محله پرجمعیت غرب شهرزندگی کرد. او در سیودو سالگی مدرک حقوق خود را از دانشگاه خصوصی سانتا ماریا دریافت کرد و سپس در حقوق کیفری و کار تخصص گرفت. با این حال، زندگی او پس از کودتای نافرجام فوریه ۱۹۹۲ به رهبری هوگو چاوز مسیر تازهای پیدا کرد.
فلورس به تیم حقوقی پیوست که دفاع از افسران نظامی متهم به طراحی کودتا را بر عهده داشت. پروژه سیاسی همین گروه بعدها به مسیر اصلی فعالیت او تبدیل شد.در همان دوران او با نیکلاس مادورو آشنا شد، کسی که در تصاویر آن زمان در کنار چاوز در مراسم عمومی به شکلی شبیه محافظ امنیتی دیده میشد.
مادورو بعدها گفت «من سیلیا را در جریان زندگی و مبارزه شناختم. او وکیل چند افسر میهندوست زندانی بود. اما او همچنین وکیل فرمانده چاوز هم بود و وکیل فرمانده چاوز بودن در زندان کار سادهای نبود. من او را در همان سالهای مبارزه شناختم و بعد توجه مرا جلب کرد.»
از آن زمان سرنوشت هر دو با هوگو چاوز و جنبش سیاسی او که به چاویسمو شناخته میشود گره خورد.
در دهه ۱۹۹۰ فلورس به سازمانهای مختلف مرتبط با چاویسمو پیوست و با رسیدن هوگو چاوز به قدرت در انتخابات ریاستجمهوری ۱۹۹۸، او نیز به مناصب مهمی دست یافت.در سال ۲۰۰۰ فلورس به مجلس ملی راه یافت و پس از پیروزی در دوره دوم، در سال ۲۰۰۶ بهعنوان نخستین زن رییس مجلس ملی انتخاب شد.او به مدت شش سال رهبری پارلمانی را بر عهده داشت که عملا به مجلسی تکحزبی تبدیل شده بود، زیرا احزاب اصلی مخالف تصمیم گرفته بودند در انتخابات شرکت نکنند.
فلورس خود را همکار مبارز هوگو چاوز نشان داد و دوران ریاست او بر مجلس ملی بدون حاشیه نبود، از جمله ممنوعکردن ورود رسانهها به صحن پارلمان.
این محدودیت تا ژانویه ۲۰۱۶ ادامه داشت، زمانی که پس از انتخابات جدید پارلمانی، مخالفان کنترل مجلس ملی را در دست گرفتند. فلورس همچنین از سوی اتحادیهها به خویشاوندسالاری متهم شد. آنها مدعی بودند او در استخدام تا چهل نفر نقش داشته که بسیاری از آنها از اعضای خانوادهاش بودهاند.
او به رسانههای محلی گفت «خانوادهام به اینجا آمدهاند و من بسیار افتخار میکنم که آنها خانواده من هستند. من در این مجلس ملی از آنها بهعنوان کارگر دفاع خواهم کرد و از برگزاری آزمونهای استخدامی دولتی نیز حمایت میکنم.»
اوایل سال ۲۰۱۲، چاوز او را بهعنوان دادستان کل منصوب کرد؛ سمتی که تا مارس ۲۰۱۳، زمان درگذشت رئیسجمهور، در اختیار داشت.در ژوئیه همان سال، سه ماه پس از انتخاب مادورو بهعنوان رئیسجمهور، فلورس با ازدواج رسمی با او، رسماً بانوی اول شد.
این ازدواج رابطهای چندینساله را رسمیت بخشید؛ رابطهای که در طول آن، آنها فرزندان حاصل از روابط پیشین خود را با هم بزرگ کردند: سه فرزند او و یک فرزند نیکلاس مادورو.
در انتخابات پارلمانی ۲۰۱۵، فلورس دوباره به مجلس ملی راه یافت؛ مجلسی که برای نخستین بار در ۱۵ سال گذشته، چاویسمو در آن در اقلیت بود.دو سال بعد، در اوت ۲۰۱۷، او سرانجام این نهاد را ترک کرد و به عضویت مجلس ملی مؤسسان تازهمنتخب و جنجالی درآمد.
در ماه مه ۲۰۱۵ فلورس برنامه تلویزیونی با عنوان «با سیلیا، مثل یک خانواده» را از شبکه دولتی آغاز کرد و یک سال بعد برنامه دیگری را از رادیوی دولتی پخش کرد.اما در سالهای اخیر توجه رسانهها نه بر خود او، بلکه بر خانوادهاش متمرکز بوده است.در نوامبر ۲۰۱۵، یک دادستان در نیویورک دو برادرزاده او را پس از بازداشت در هائیتی و تحویل به اداره مبارزه با مواد مخدر آمریکا به اتهام قاچاق مواد مخدر تحت پیگرد قرار داد. فلورس در واکنش، مقامهای آمریکایی را به ربودن برادرزادههایش متهم کرد، اما در دسامبر ۲۰۱۷ قاضی هر دو جوان را به هجده سال زندان محکوم کرد.دادستانی آنها را متهم کرده بود که قصد داشتهاند از آشیانه ریاستجمهوری در فرودگاه مایکتیا در کاراکاس برای ارسال هشتصد کیلوگرم کوکائین به هندوراس استفاده کنند تا از آنجا به ایالات متحده منتقل شود.
این دو نفر در اکتبر ۲۰۲۲،پس از آنکه در چارچوب توافقی که به بازگشت هفت شهروند آمریکایی زندانی در ونزوئلا انجامید، از سوی جو بایدن مورد عفو قرار گرفتند
با بازگشت دونالد ترامپ به کاخ سفید، این دو برادرزاده و دیگر اعضای خانواده بار دیگر تحریم شدهاند، اما این بار نیکلاس مادورو و سیلیا فلورس با وضعیت دشواتری روبهرو هستند.