به گزارش خبرنگار خبرگزاری صدا و سیما، این سرودهها در قالبهای دوبیتی ورباعی و غزل و سایر قالبهای شعری است که برخی از آنها را در ادامه میخوانید.:
ای که گفتی «فمن یمُت یَرَنی»
جان فدای کلام دلجویت
کاش روزی هزار مرتبه من
مُردمی تا بدیدمی رویت
سکوت شیرازی
***
فارغ از هرچه، اما و آیا و، زیرا روح دریایی و رودها را پذیراای که روح تو را کوهها میشناسند
دستهای تو را ریشههای کتیرای تو بشکوه تا جاودان جاودانه
دوستت دارمای مرد! کوها! کویرا
شکوهاش چیست از بیکسی آن که دارد
آشناتر از آیینه با خود کسی را
از سرت صورتت چشمهایت نگاهت
با توام مهربان! گرد پیری بپیرا
از نمیدانم امسال یا سالها پیش
آتشی در من افتاده سوزان و گیرا
در جدال تو با رنجها، مرگ با کیست؟ای تو جاوید پایا و جان نمیرا
محمد حسین نجفی
***
تا حس شود صدای تو، آب آفریده شد
چشمت غریب بود، شهاب آفریده شد
تحریر گامهای تو را در جواب آب
رودی که میرسد به شتاب آفریده شد
بیمهر تو چه میگذرد بر شب قلوب؟
دوزخ جواب بود و عذاب آفریده شد
ربط تو با تراب در ابهام مانده بود
صحرای تشنهکام و سحاب آفریده شد
پرسش مهیب بود: خدایا چگونهای؟
کعبه دهان گشود و جواب آفریده شد
قربان ولیئی
***
به خاک ما نظر لطف بوتراب رسید
که نور پرچم ایران به آفتاب رسید
فائزه امجدیان
***
ما مهر تو با شیر گرفتیم ز مادر
بی مهر تو ما را نبُوَد روح به پیکر
جایی که بود پایِ تو بر دوش پیمبر
کس را نبود گفتن مدح تو میسّر
اوصاف تو را گفته خداوند مکرّر
گیرم که ببارد ز. دهان همه گوهر
با هیچ زبان گفتن مدح تو نشاید
میثم چه بگوید چه بخواند چه سراید؟
غلامرضا سازگار
***
معروفترین شعرهای مرتبط با امام علی (ع) شعر «علی ای همای رحمت» شهریار و «خاکم و از مهر او آیینهام» از اقبال لاهوری است که در ذهنها مانده و زمزمه میشود.
در آثار شاعران فارسی زبان سده سوم تا قرن معاصر بیتها و اشارههای ستایشآمیزی درباره امام علی (ع) دیده میشود.
با این حال، شعری که کسایی مروزی، شاعر قرن چهارم یا پنجم، دربارهی امام علی (ع) سروده، از نخستین شعرهایی است که در آن به شکل مفصل به ستایش این امام معصوم پرداخته شده است:
مدحت کن و بستای کسی را که پیمبر
بستود و ثنا کرد و بدو داد همه کار
آن کیست بدین حال و که بوده است و که باشد
جز شیر خداوند جهان، حیدر کرار؟
این دین هدی را به مثل دایرهای دان
پیغمبر ما مرکز و حیدر خط پرگار
علم همه عالم به علی داد پیمبر،
چون ابر بهاری که دهد سیل به گلزار
***
فردوسی هم در آغاز «شاهنامه»ی خود، بیتهایی را در ستایش امیرالمؤمنین (ع) سروده است:
که من شهر علمم علیم در است
درست این سخن قول پیغمبر است
گواهی دهم کاین سخنها از اوست
تو گویی دو گوشم پرآواز اوست