طرفداری | آرسن ونگر بدون شک یکی از بزرگترین سرمربیان تاریخ فوتبال است؛ اما از زمان بازنشستگی و تکیه بر کرسیهای مدیریتی، ایدههایی رادیکال و ساختارشکنانه مطرح کرده است.
برخی از دیدگاههای او با استقبال بیشتری از سوی افکار عمومی مواجه شدهاند، هرچند تمام آنها موجی از بحث و جدل به راه انداختهاند. مهمترین قانونی که او در حال تغییر در آن است قانون آفساید است که در ادامه میتوانید شرح آن را بخوانید؛ در اینجا، ۶ ایده عجیب ونگر را رتبهبندی کردهایم:
۶. تجمیع مسابقات مقدماتی ملی
این ایده هماکنون توسط فیفا پذیرفته شده و پشت آن دلیل موجهی نهفته است. در سال ۲۰۱۹، ونگر استدلال کرد که وقفههای بینالمللی در طول فصل باید کاهش یابد و مسابقات مقدماتی تورنمنتهای بزرگ در قالب یک یا دو وقفه طولانیمدت برگزار شوند. از سپتامبر امسال، فیفا وقفه جدید سه هفتهای را معرفی کرده است که در آن تیمها به جای دو بازی، چهار بازی انجام میدهند.
اگرچه تقویم بازیها هنوز به آن فشردگی مدنظر ونگر نیست، اما به نظر میرسد فیفا دقیقاً بر اساس نقشه او پیش میرود. ونگر معتقد است:
با توجه به توان جسمانی که بازیکنان امروزی نیاز دارند، داشتن چهار هفته استراحت در سال ضروری است. یکی از راهکارهایی که بررسی میکنیم، فشردهسازی بازیهای مقدماتی ملی است. به جای سفرهای مکرر در ماههای سپتامبر، اکتبر، نوامبر، مارس و ژوئن، تمام بازیها را در یک ماه یا در دو بلوک چهاربازیه در اکتبر و فوریه متمرکز میکنیم.
۵. ضربات آزاد به سبک شروع شخصی
طبق قوانین فعلی، زننده ضربه آزاد اجازه ندارد پیش از تماس بازیکن دیگر با توپ، دوباره با آن بازی کند. ونگر میخواهد این قانون را منسوخ کند تا بازیکن بتواند بلافاصله پس از کاشتن توپ، خودش شروع به دریبلزنی کند. او معتقد است این تغییر سرعت بازی را به شکل چشمگیری افزایش میدهد.
۴. قانون آفساید شکاف نوری
گزارشها نشان میدهد فیفا چراغ سبز را برای آزمایش قانون آفساید ونگر نشان داده است. طبق این طرح، مهاجم تنها زمانی در آفساید خواهد بود که تمام اعضای بدن او از آخرین مدافع عبور کرده باشد و به اصطلاح یک شکاف نوری بین آنها دیده شود.
این قانون قطعاً به سود مهاجمان است و احتمالاً منجر به بازیهای پرگلتر میشود. با این حال، نقد اصلی به آفسایدهای فعلی، تصمیمات میلیمتری و سختگیرانه (مانند آفساید به دلیل یک سانتیمتر جلوتر بودن نوک انگشت پا) است. قانون ونگر صرفاً این خط مرزی را کمی جلوتر میبرد، اما مشکل تصمیمات لب مرزی که همه از آن متنفرند را حل نمیکند. با این حال، این بدترین ایده او نیست.
۳. مجاز بودن خروج توپ از زمین در کرنرها
در حال حاضر، وقتی کرنر روی دروازه ارسال میشود، اگر توپ قوس بردارد و از خط عرضی خارج شده و دوباره به زمین برگردد، توپ ارسالی اوت تشخیص داده میشود و توپ به دروازهبان سپرده میشود. اما در قانون مدنظر ونگر این مورد نباید اوت اعلام شود.
تصور کنید اگر این قانون تصویب میشد، آرسنالِ میکل آرتتا چه بلایی سر حریفان میآورد؛ ونگر میگوید:
ما در حال بررسی موارد دیگری هم هستیم؛ مثلاً کرنری که (در حین پرواز) از خط عرضی خارج شده و دوباره به زمین برمیگردد، میتواند صحیح اعلام شود. این کار فرصتهای گلزنی جدیدی خلق میکند.
۲. جایگزینی پرتاب اوت با دست با ضربه اوت با پا
امیدواریم تونی پولیس (مربی معروف به اوتهای بلند) چیزی از این یکی نشنود! ونگر با تحلیل دادهها مدعی است که پرتاب اوت دستی هیچ مزیتی برای تیم مهاجم ایجاد نمیکند. او میگوید:
آمارها نشان میدهد در ۸۰ درصدِ موقعیتهای پرتاب اوت، پس از پرتاب شما مالکیت توپ را از دست میدهید. در دقایق پایانی، پرتاب اوت باید یک مزیت باشد، اما در واقعیت شما با ۹ بازیکن باید مقابل ۱۰ بازیکن حریف (که در زمین هستند) بازی کنید.
مشکل بزرگ اینجاست که تبدیل اوت دستی به ضربه با پا، هر اوت ساده را به چیزی شبیه به کرنر تبدیل میکند که جریان و ضربآهنگ طبیعی بازی را کاملاً مختل خواهد کرد.
۱. برگزاری جام جهانی هر دو سال یکبار
جام جهانی قله فوتبال است و این اعتبار تا حد زیادی مدیون کمیاب بودن آن است. در حالی که همین حالا هم با ۴۸ تیمی شدن مسابقات، ارزش آن تا حدی کاسته شده، هیچ لزومی برای دو برابر کردن تعداد برگزاری آن وجود ندارد. ونگر در مصاحبه با beIN Sports گفت:
میانگین سنی تیمها در جام جهانی ۲۷ یا ۲۸ سال است. چون این مسابقات هر چهار سال یکبار برگزار میشود، بازیکنان شانس بسیار کمی برای تکرار قهرمانی دارند، چرا که در دوره بعد ۳۲ یا ۳۳ ساله خواهند بود. به همین دلیل شاید بهتر باشد جام جهانی را هر دو سال یکبار برگزار کنیم.
برای بسیاری از هواداران، شکوه جام جهانی در این است که هر بازیکن نهایتاً دو یا سه فرصت برای فتح آن دارد. افزایش فرکانس برگزاری، تنها باعث تنزل ارزش این جام و پرستیژ تاریخی آن میشود. هرچقدر هم که فیفا (به دنبال سود مالی بیشتر) مشتاق این طرح باشد، نباید اجازه داد چنین اتفاقی بیفتد.