در آن شب بی‌مانند، که آسمان در سکوتی رازآلود فرو رفته بود، نوری از دل کعبه برخاست؛ نوری که نه تنها دیوارهای خانه خدا، که دل‌های مشتاقان حقیقت را روشن ساخت. علی آمد؛ نه چون دیگران، که آمدنش آغاز فصل تازه‌ای از انسانیت بود.

او که در گهواره کعبه چشم گشود، در میدان‌های نبرد، شمشیر عدالت شد و در محراب عبادت، تجلی عارفانه‌ترین نجواها. نه فقط پدر یتیمان، که پدر خلقت بود؛ نه فقط امیر مؤمنان، که امین رازهای آفرینش.

کلامش، آینه‌ای بود از حکمت آسمانی؛ سکوتش، فریادی بود بر ظلمت جهل. در چشمانش، آفتاب می‌درخشید و در دستانش، عدالت می‌تپید.

ای علی، ای آن‌که کعبه به نامت می‌بالد و شمشیرت، مرز میان حق و باطل را ترسیم می‌کند؛ تو نه یک انسان، که افق بلند انسانیت بودی.

۱۳ رجب مصادف با سالروز تولد حضرت علی (ع) است که به یُمن زادروز مولای متقیان، این روز مبارک را روز پدر نامیده‌اند.

حضرت علی (ع) در دامان نبی مکرم اسلام پرورش یافت بنابراین نمونه کاملی از انسانیت و اسوه و الگویی کامل برای مردان مسلمان است.

حضرت علی (ع) در شهر مکه معظمه و در داخل خانه خدا (کعبه) چشم به جهان گشود. قبل از حضرت علی و بعد از او فضیلت تولد در خانه کعبه، برای هیچ کسی پدید نیامد و خدای متعال تنها ایشان را به چنین امتیازی کرامت داد.

زندگی پربرکت مولود کعبه سرشار از علم و تقوا، حماسه و جوانمردی، ایثار و احساس مسئولیت، مظلومیت و اقتدار بود و فضیلت‌های بی شمار او را نمی‌توان توصیف کرد.

امام علی (ع) بهترین همسر برای دخت نبی و بهترین پدر برای فرزندانش بود. او فرزندانی نیکو تربیت نمود، فرزندانی که هر یک اسوه و الگویی والا برای مسلمین هستند. امام علی (ع) پدر مهربانی برای یتیمان بود و شبانه برای آنان طعام می‌برد.

حضرت محمد (ص) خود و حضرت علی را پدران امت اسلام قلمداد نمود و فرمود: أنا وعَلِیٌّ أبَوا هذِهِ الامَّة (من و علی، پدران امت هستیم) (کمال الدین:ص ۲۶۱ ح ۷)

زندگی و سیره حضرت علی (ع) به قدری آموزنده و جذاب است که هر مرد مسلمانی در جهان او را تحسین کرده و الگوی خود قرار می‌دهد؛ بنابراین انتخاب روز تولد اولین امام ما شیعیان به عنوان روز پدر بی دلیل نیست.‌