به گزارش ایکنا، آئین نکوداشت استاد مهدوی‌راد با حضور وزیر علوم، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، پیام آیت‌الله العظمی سبحانی، پیام تصویری آیت‌الله اعرافی و پیام رئیس دانشگاه تهران همچنین سخنرانی آیت‌الله حسینی بوشهری، حجت‌الاسلام رسول جعفریان و مجید معارف برگزار شد و بخش انتهایی هم به سخنان این استاد برجسته پردیس فارابی دانشگاه تهران و محقق علوم قرآن و حدیث اختصاص داشت.

 

 

حجت‌الاسلام والمسلمین رسول جعفریان؛ رئیس کتابخانه دانشگاه تهران، 11 دی‌ماه در آئین نکوداشت استاد محمدعلی مهدوی‌راد که با عنوان «در ستایش رادی و خرد» و از سوی دانشکدگان فارابی دانشگاه تهرانtarget="_blank"> و با همکاری مؤسسه آل البیت(ع) و برخی نهادهای دیگر برگزار شد، با بیان اینکه ما در یک جمع 5 نفره نزدیک 31 سال است که مشغول کارهای کتابخانه‌ای هستیم، گفت: نام این جمع را «مجمع» گذاشته‌ایم که جمعا شش کتابخانه تخصصی با 590 هزار جلد کتاب را تاسیس کرده‌ایم و همه هم با حمایت آقای شهرستانی بوده است و این کتابخانه‌ها در طول 30 سال خدمات ارزشمندی به طلاب و دانشجویان داشته‌اند.

 

وی افزود: آقای مهدوی‌راد در گرم نگه‌داشتن این مجموعه نقش فعالی دارند و راهبر مجموعه هستند و با مهر و محبت این مجمومه به کارش ادامه داده است.

 

جعفریان بیان کرد: قوت غالب آقای مهدوی کتاب است و از جوانی تا امروز یکسره دنبال کتاب هستند؛ درست است تخصص وی علوم قرآنی است ولی عشق اول و آخر او کتاب است.

 

وی با بیان اینکه معتقد است در حوزه و دانشگاه، باید دانشجو و طلبه دو واحد در کتابخانه‌ها زندگی کنند و در کتابفروشی رفت و آمد داشته باشند، تصریح کرد: کسی مانند ایشان سراغ ندارم که اینقدر پرسه در کتابفروشی‌ها بزند و عمرش را صرف این کار کرده است.

 

جعفریان اظهار کرد: ویژگی دیگر ایشان اعتدال است؛ او فرزند زمانه است و نه در دهه 60 مانده است و نه افراط کرده است؛ او به عنوان محور مانده است زیرا افراط و تفریط ندارد و اعتدال او به نقش‌اش کمک کرده است. همچنین انسانی سازگار است و اگر از او انتقاد هم بکنید ممکن است لحظه‌ای تند شود ولی با تشکیلات و مجموعه کار می‌کند و می‌ماند.

 

رئیس کتابخانه دانشگاه تهران با بیان اینکه ایشان حافظه بسیار خوبی دارد، گفت: قریب به 40 سال است که از اولین آشنایی بنده با ایشان که اولین بار او را در مجله حوزه دیدم می‌گذرد و حافظه هیچ کسی مانند او نیست.

 

وی افزود: ایشان کتاب می‌خواند و بسیاری از رمان‌ها و کتب را خوانده است و نثر بسیار خوبی دارد؛ مشکلات حوزه در ادبیات فارسی زیاد است و آموزش لازم وجود ندارد و کسی شعر سنتی عرب و عجم و گلستان و بوستان به ما یاد نمی‌ دهد ولی ایشان نثر خوب و زبان شیرینی دارد. 

همچنین مجید معارف؛ استاد دانشگاه تهران در سخنانی با بیان اینکه بیش از 40 سال قبل که در خدمت استادمان بودیم و ایشان از ظهور یک اعجوبه در قرآن و حدیث خبر دادند و دلیل آن را هم نوشتارهای ایشان در مجله حوزه عنوان کردند، گفت: بنده مقالات استاد مهدوی راد را در این مجله دیدم و پی بردم که فوق اعجوبه است. 

 

وی افزود: استاد مهدوی‌راد به عنوان یک پژوهشگر در رشته علوم قرآن و حدیث چند ویژگی مهم دارد؛ اول تسلط کامل بر سه حوزه تفسیر قرآن، علوم قرآنی و حدیثی به شهادت اثاری چون افاق سنت و صدها مقاله و کتاب دیگر. دوم علاقه‌مندی به مطالعات تاریخی و تسلط در ارائه سیر تحول و تکامل این رشته‌ها در طول قرون مختلف  و معرفی صاحب نظران و نام‌آوران هر کدام از این رشته‌ها، سوم ارج‌گزاری بر تلاش محققان در ادوار مختلف اسلامی و مثبت‌اندیشی نسبت به کارنامه علمای شیعه و سنی.

 

معارف بیان کرد: استاد مهدوی راد تلاش زیادی برای جلوگیری از اینکه شخصیت‌های علمی راحت سوزانده شوند، کرده است؛ وقتی کتاب القرآنیون چاپ شد خیلی از افرادی که در این کتاب معرفی شدند قرآنی نبودند و سنت‌مدارند مانند محمود ابوریه که نویسنده با ناشی‌گری او را جزء قرآنیون آورد و نمونه دوم محمد توفیق صدقی است که مقاله‌ای به نام الاسلام هو القرآن وحده نوشت و خیلی‌ها او را در زمره قرآنیون گذاشتند در حالی که وی از نظراتش برگشت و مقاله نوشت که اسلام، قرآن و سنت نام دارد.

 

استاد دانشگاه تهران تاکید کرد: ایشان برای نگهداری چهره‌ها بخیل است تا به راحتی چهره‌ها کنار نروند.

در ادامه حجت‌الاسلام و المسلمین محمدعلی مهدوی راد؛ استاد دانشگاه تهران با بیان اینکه من شرمنده‌ام از این همه لطف و نیکداری و تمجید، گفت: گاهی یک آیه و روایت را انسان چندین بار می‌خواند ولی گاهی یک آیه و روایت ذهن و قلب انسان را تسخیر می‌کند؛ صبح این آیه را می‌خواندم: وَ مَا بِكُمْ مِنْ نِعْمَةٍ فَمِنَ اللَّهِ؛ و آنچه از نعمت‌ها در دسترس شماست از خداست؛ هر چه داریم از خداست.

 

وی افزود: اگر فضل و مهربانی خدا نبود هیچ اتفاقی رخ نمی‌داد؛ باید از خدا سپاسگزاری کنم که این همه عظمت و زیبایی و ارج و دلربایی ایجاد کرد.

 

مهدوی راد ادامه داد: اول از پدر و مادرم سپاسگزاری می‌کنم؛ من اولین آخوند قبیله خودم هستم و پدر و برادر بزرگم بزرگواری کردند و نقش زیادی در موفقیت من دارند و امیدوارم مرا ببخشند و از مادرم قدردانی می‌کنم؛ او هر ماه یکبار کل قرآن را می‌خواندند و ماه رمضان سه بار و همیشه هم به من توصیه داشت که قرآن و روضه امام حسین(ع) بخوانم و الان منبر که می‌روم روضه می‌خوانم و عشق به این کار دارم. 

 

وی با بیان اینکه همسرم با شکیبایی کوه‌فرسا ایستاد و زندگی را اداره می‌کند، گفت: بحث نکوداشت از بنده هم اتفاقی رخ داد و دوستان مرا دور زدند وگرنه من دنبال این کارها نبودم و با اصرار دوستان قانع شدم. خداوند می‌داند همه کسانی که در دانشکدگان هستند آنچنان این روزها با شیفتگی و شور و هیجانی که شرر بر جان من می‌انداخت مشغول این کار شدند که بنده جز فرو بردن بغض در سینه چاره‌ای نداشتم و واقعا هم دخالتی در امور نکردم.

 

وی با بیان اینکه چند تشکر دارم از جمله از پسر عزیزم و برادرزاده‌ام که زحمات زیادی در انتشار آثار می‌کشند، اضافه کرد: بعد آقای استاد علی راد که حیرت‌آور تلاش کردند و از بزرگترین نعمات خدا نعمت دوستی با ایشان است؛ اگر کسی شیرینی دوستی را نچشیده باشد و در کنار آن شرر نادوستی را نمی‌داند دوست چقدر عزیز است.

 

وی با بیان اینکه بنده با راست و چپ و مجامع علمی مختلف رفاقت دارم و به این جهت هم فحش‌های زیادی شنیده‌ام، افزود: آیت الله صالحی و آقای سیدعباس صالحی از جوانی به بنده لطف داشتند و از تفسیر ایشان بهره‌مند شدم و با ایشان رفاقت دیرینه داشته و ارادت و علاقه دارم همچنین با آقای سیمایی صراف و آیت‌الله شهرستانی که یک پایه اتفاقات مرتبط با کتاب و کتابخانه‌ها بوده است. 

 

وی در خاتمه با بیان اینکه من واقعا خجالت می‌کشم، گفت: حضرت آیت‌الله استادی در جلسه حضور دارند؛ بنده دو نفر را می‌شناسم که در طول 50 سال عمر اجتماعیم وقتی وارد جلسات می‌شوند هر کجا خالی باشد می‌نشینند و آیت الله استادی یکی از آنان است.

 

مهدوی راد بیان کرد: ما باید همه از بن جان و ژرفای نهان سپاسگزار امام عارفان و مجاهدان و نیکان باشیم که این همه شور و شیدایی از آن او هست. عینیت‌بخش به معارف قرآنی در جامعه. 

 

وی با تاکید بر اینکه همه لطف خداست، تصریح کرد: اولیاء الله از من در نشر معارفشان چیزی ندیده‌اند ولی این همه لطف به بنده کرده‌اند و امیدوارم بتوانم از پس این همه لطف برآیم.