تبریک سالروز میلاد امیرالمؤمنین(ع) که زمین را روشن نمود و گرامی‌داشت ایرانمردی که به آسمان پیوست.

بله، تبریک! در فرهنگ ما، شهادت را نخست تبریک می‌گویند و سپس تسلیت. این نه تناقض، که منطقِ ایمان است؛ تبریک، از آن رو که جان در راهِ خدا، حق، مردم و اخلاق فدا شده و تسلیت، برای فراقی که همچون زخمی ابدی بر دلِ تاریخ می‌نشیند. اگر این منطق برای برخی ناآشناست، تاریخِ اولیاء الله را ورق بزنند؛ همان‌ها که منجیانِ بشر و پیام‌آورانِ صلح بودند و بهای صلح را با جان پرداختند.

أَلَا إِنَّ أَوْلِیَاءَ اللَّهِ لَا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَلَا هُمْ یَحْزَنُونَ. آگاه باشید! یقیناً دوستان خدا نه بیمی بر آنان است و نه اندوهگین می شوند.

سوره یونس، آیه 62

قاسم سلیمانی، ایرانمرد بود؛ نه به معنای مرز و پرچم، که به معنای خوی و خصلت. مردی که پدرانه ایستاد؛ برای کودکانی که نامِ خانه را با آوار می‌شناختند، برای مادرانی که لالایی‌شان به آژیر می‌شکست و در راه ملت‌هایی که صلح را از پشت سیم‌های خاردار صدا می‌زدند.

قاسم سلیمانی در شمار کسانی است که نامشان، از وجود بسیاری پررنگ‌تر است. مردی که امنیت را نه فقط در کلام، که در عمل معنا کرد و مسئولیت را نه در شعار، که در میدان به دوش کشید؛ بی‌آنکه دیده‌شدن را طلب کند. او از تبارِ مردانی بود که سایه‌شان پناه است و نام‌شان، تکیه‌گاه. مردی که بی‌آنکه شعار بدهد، امنیت را زندگی کرد و بی‌آنکه ادعا کند، دل‌ها را فرماندهی نمود.

و این پرچم، بر زمین نماند. خون اگر در رگ تاریخ بدود، ایستادن می‌آموزد. در امتداد همین معنا، در همان خطِ روشنِ ایستادگی، شهیدان باقری، حاجی‌زاده، رشید و شهدای جنگ دوازده‌روزه قامت بستند. مردانی که نام‌شان ادامه‌ همان روایت است، روایتِ ایمان، عقلانیت، شجاعت، مسئولیت و قدرت.

اینجا سخن از جنگ نیست؛ سخن از پاسداری است. پاسداری از جان انسان، از امنیت جامعه، از کودکی که باید در آغوشِ مادر ببالد نه در اردوگاهِ آوارگی و از مادری که حق دارد فرزندش را در آغوش بگیرد، نه در قاب عکس!

قاسم سلیمانی فرمانده‌ دل‌ها بود، زیرا در زمانه‌ تهدید، دل‌ها را تنها نگذاشت. رفتنِ چنین مردانی خلأ نمی‌آفریند؛ مسئولیت می‌آفریند. راه ادامه دارد، نه با تکرار نام‌ها، بلکه با وفاداری به معنای مقاومت.

امروز، میان تبریکِ ولادتِ مردانگی و شهادتِ مردِ میدان، ما ایستاده‌ایم؛ با دلی اندوهگین، سری افراشته و ایمانی استوار. این، نه پایانِ یک عصر، که آغازِ حماسه‌ای نو است: حماسه‌ ایرانمردانی که جهان را با ایمان و عدالت فتح خواهند کرد و تاریخ گواه است: چنین مردانی هرگز نمی‌میرند؛ آنان، زنده‌تر از همیشه، در رگ‌هایِ ملتِ بیدار جریان دارند.