درباره کتاب اثر آنتون چخوف
رمان اتاق شماره ۶ داستانی کوتاه و فلسفی است که نقدی عمیق به انفعال و بی‌اعتنایی جامعه نسبت به درد و رنج انسان‌ها و همچنین نقدی بر رواقی‌گری ارائه می‌دهد. چخوف (از زبان گروموف، یکی از شخصیت‌های داستان) به‌طرزی تلخ و سرسختانه نشان می‌دهد که آموزه‌های رواقیان که می‌گویند باید نسبت به درد و رنج بی‌توجه باشیم، نه‌تنها عملی نیستند، بلکه برخلاف ذات زندگی‌اند. روایت داستان با لحن ساده اما تلخ و تأمل‌برانگیز، مخاطب را به دنیای تاریک یک تیمارستان و گفت‌وگوهای میان دکتر رگین و بیمار گروموف می‌برد. داستان نشان می‌دهد که جامعه‌ای به کجا می‌رسد که کسانی را که از حقایق تلخ و دردها سخن می‌گویند، دیوانه می‌نامد؛ در حالی که انفعال و بی‌توجهی تشویق می‌شود. دکتر رگین تا وقتی بی‌اعتناست و درد را نادیده می‌گیرد، برای جامعه مشکلی ایجاد نمی‌کند، اما همین که شروع به حس‌کردن و رنج‌کشیدن می‌کند، سلامت روانش زیر سؤال می‌رود. گروموف پرسشی اساسی مطرح می‌کند: آیا حقیقت می‌تواند از زبان یک دیوانه بیان شود؟ و چه کسی واقعاً دیوانه است؛ آنکه درد و بی‌عدالتی را حس می‌کند یا آنکه با بی‌اعتنایی از کنار رنج می‌گذرد؟ این اثر یکی از برجسته‌ترین داستان‌های ادبیات روسیه است که در سال ۱۸۹۲ منتشر شد و جایگاه مهمی در نقدهای اجتماعی و روان‌شناختی دارد. آنتون چخوف با مهارت در روایت کوتاه و خلق شخصیت‌های پیچیده، نگاهی ژرف به تناقضات انسانی و ساختارهای قدرت ارائه می‌دهد. این داستان به زبان روسی نوشته شده و از نمونه‌های برجسته‌ی ادبیات قرن نوزدهم روسیه به شمار می‌رود.