صاحبخبر -
حضرت امام علیالنقی (ع) در مدینه منوره دیده به جهان گشودند. ایشان فرزند امام جواد (ع) و نوه امام رضا (ع) هستند. مادر گرامیشان، بانوی والامقامی به نام “سمانه مغربیه” بود.
دوران امامت ایشان پس از شهادت پدر بزرگوارشان آغاز شدو حدود ۳۴ سال ادامه یافت. امامت ایشان مصادف با اوج قدرت و تلاش خلفای عباسی برای مهار هرگونه حرکت فکری و سیاسی بود.
به دلیل فضای امنیتی خفقانآور حاکم بر جامعه، امام هادی (ع) نتوانستند مانند سایر ائمه، مرکزیت آشکار هدایت شیعیان باشند. ایشان با اتخاذ روش “تقیه” و استفاده از شبکه گسترده وکلا و نمایندگان خود در سراسر جهان اسلام، به طور مخفیانه، جامعه شیعه را هدایت میکردند. این مدیریت هوشمندانه، نقش حیاتی در حفظ بنیانهای اعتقادی شیعه در برابر شبهات کلامی و فشارهای سیاسی ایفا نمود.
از جمله شاگردان برجسته و تربیتیافتگان مکتب ایشان میتوان به شخصیتهایی چون حسین بن سعید اهوازی، محمد بن مسلم و عبدالعظیم حسنی (ره) اشاره کرد که هر یک از ستونهای اصلی حفظ میراث علمی ائمه بودند.
پس از روی کار آمدن خلیفه معتصم عباسی، فشارها بر امامان شدت گرفت و سرانجام امام هادی (ع) مجبور به ترک مدینه و مهاجرت به سامرا، مرکز حکومت عباسیان، شدند. زندگی در سامرا همراه با نظارت شدید جاسوسان و محاصره دائمی بود. این دوران غربتی بود که امام برای حفظ شیعیان و جلوگیری از اتهامات حکومتی به جان خریدند.
متأسفانه، فشارها ادامه یافت تا آنکه امام هادی(ع) با دسیسه خلیفه و با استفاده از سم، به شهادت رسیدند.
شهادت امام هادی (ع) ضایعهای بزرگ برای جهان اسلام بود، اما ایشان با سلوک عملی و کلامی خویش، آموزههای عمیقی را به یادگار گذاشتند. ایشان مظهر صفات برجستهای چون حلم، صبر، شجاعت علمی و زهد در برابر دنیا بودند. میراث ایشان، درس ایستادگی بر حق در زیر سایه ستم و حفظ دین در سختترین شرایط است.
∎
امروز، دلهای تمام حقیقتجویان جهان در اندوهی عمیق فرو رفته است؛ سالروز شهادت جانکاه حضرت امام علیالنقی الهادی(ع)، پیشوای دهم هدایت، بر عموم مسلمانان جهان تسلیت باد. در کوران ظلم و اختناق سامرا، ایشان مظهر کامل حلم، علم و شجاعت بودند. با سکوتی آمیخته به حکمت، پایههای ایمان را چنان مستحکم ساختند که هیچ جبری نتوانست آن را در هم بشکند. میراث جاودان ایشان، چراغی است برای فهم دین و درس ایستادگی در برابر گمراهی.