به گزارش ایرنا، سمنان چهرهای دیگرگون داشت. جمعیتی موجزن از شهروندان و مهمانانی چون احمد میدری وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی، محمدجواد کولیوند استاندار سمنان، آمده بودند.
صندلیهایی که پیش از ورود نگاهها پر شده بودند و چشمهایی که بیتاب یافتن گوشهای خالی بودند. هنوز همهمه فروکش نکرده بود که پخش سرود ملی رشته حضور را میان همه پیوند زد؛ سکوتی یکپارچه شکل گرفت و قامتها به احترام وطن برپا ایستادند.
این حال و هوا آرام در تلاوت دلنشین قرآن تنید و به آغاز رسمی برنامههای پاسداشت هزاره منارهی سمنان گره خورد؛ آغازی که با لهجهی گرم و دلبر سمنانی طنین ویژهای گرفت.
وقتی آجرهای مناره به صدا درآمد
با ورود گروه موسیقی «نغمهپردازان» سالن رنگی دیگر به خود گرفت. ویلون و سازهای بادی و کوبهای درهم آمیختند و جانها را به رقصی ناگفته بردند. تصنیف «آب و خاک»، با زبان شیرین سمنانی ساخته مهران امیدیان و شعری از محمدرضا طاهریان، گرمایی در دلها نشاند.
گویی خاطرات شهر در میان نتها دوباره جان گرفت. هر نُت موسیقی چنان بود که انگار از دل آجرها و ملات مناره بیرون میآمد؛ صدایی هزار ساله که به گوش حاضران مینشست. مناره، همان استوانه ساکت اما فراموشنشدنی، گویی برای نخستین بار با زبان موسیقی سخن میگفت؛ از آب و خاک، از سرزمین، از مردم و از عشق به زادگاه.
قطعه دوم «ای ایران، ای سرچشمه هنر»، سالن را به خروش آورد و تشویق ممتد حاضران بدرقهی گروه شد.
با آرام گرفتن صحنه، جلال تاجیک، مدیرکل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی سمنان، با خوشآمدگویی سکوت را شکست.
او مناره هزارساله غزنوی مسجد جامع سمنان را نمادی از هویت، خلاقیت و تاریخ معنوی ایران دانست و گفت: این بنای سترگ میتواند به کانون گردشگری فرهنگی در استان بدل شود.
آنگاه نوبت به مولودیخوان خوشصدای سمنانی رسید؛ با نوایی در مدح پیامبر اکرم(ص) و حضرت فاطمه(س) که اشک شوق را بیدعوت به چشمها نشاند و دلها را نرمتر کرد.
فیلم تولیدی ایرنا سمنان، روایتی از زبان مناره
پس از آن، فیلم مستند خبری تاریخ و جایگاه مناره مسجد جامع، اثری از خبرگزاری جمهوری اسلامی(ایرنا) مرکز سمنان، پخش شد؛ فیلمی چنان خوشساخت و روایتگر که سکوتی سنگین بر سالن نشست؛ سکوتی از جنس تمرکز و احترام به تاریخ.
این فیلم تولیدی مستند روایت متفاوتی داشت. راوی و موضوع یکی شده بودند. بله، راوی خود مناره مسجدجامع سمنان بود.
«من اینک هزارسالهام...» این ابتدای روایت مناره از عمر یکهزارساله خود بود و «... پس امانتدار تاریخ بمانید» جمله پایانی بود. هشدار و نصیحتی از زبان شاهدی که قرنها بر او گذشته است. پس باید این حرف را جدی گرفت.
هشدار درباره سلامت آینده مناره
اما این آرامش طولانی نماند؛ هشدار مهمی درباره خطر زلزله برای مناره هزارساله سمنان مطرح شد. پروفسور علی خیرالدین، استادتمام مهندسی عمران و پژوهشگر برجسته سازه و مرمت بناهای تاریخی، با ارائه نکاتی علمی و دقیق، چهار روش را برای جلوگیری از آسیب احتمالی پیشنهاد کرد. تحلیلهای او درباره معماری، مرمت و ایستادگی مناره در برابر حوادث زمان، تصویری روشن از مسیری که این سازه در ده سده گذشته از سر گذرانده، از عبور مغول تا خشکسالیها و تغییرات شهری به نمایش گذاشت؛ منارهای که همچنان سربلند و آرام ایستاده است.
این ارائه علمی گذشته و حال مناره را در کنار هم نشاند و ارزش فرهنگی و تاریخی این اثر کهن را پررنگتر کرد.
او تأکید کرد این رویداد فرهنگی میتواند آغاز حرکتی راهبردی برای ثبت جهانی آثار تاریخی سمنان و تقویت هویت ملی و دینی نسل امروز باشد.
مرور ارزشهای معماری در آیینه یونسکو
در آیین پاسداشت هزاره مناره سمنان که آتوسا مومنی مدیر مرکز میراثفرهنگی ناملموس یونسکو از دیگر مهمانان بود نیز گفت: وجود کتیبههای تاریخی به خط کوفی بر بدنه مناره هزار ساله سمنان و محاسبات ریاضی برای میزان قطر و طول سازه بهمنظور تابآوری و ظرفیت سازگاری با لرزشها از ویژگیهای ارزشمند این بنای تاریخی است.
و در نهایت پس از سخنرانی احمد میدری وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی که احیای هویت ایرانی - اسلامی کلید گشودن گرههای امروز دانست، از تمبر یادبود پاسداشت هزارمین سال ساخت مناره و همچنین کتاب «تاریخ مسجد جامع و مسجد سلطانی سمنان» نوشته محمدعلی مخاصی رونمایی شد.
کیک «تولد هزار سالگی مناره» نیز برش خورد تا لحظهای نمادین در تاریخ فرهنگی شهر ثبت شود.
اما لحظات پایانی مراسم در سالن میزبان نوای دلنشین موسیقی سنتی ایران زمین با خوانندگی وحید تاج بود که آنچنان موسیقی را به تاریخ گره زد که حاضران را برد تا دل اشعار مولانا و نشاند پای نوای دلنشین موسیقی عرفانی.
وقتی زمان در قاب متوقف شد
با پایان بخش رسمی مراسم، حاضران به سوی مناره در خیابان امام سمنان حرکت کردند تا نمایشگاه عکسهای تاریخی را افتتاح کنند؛ نمایشگاهی که با مجموعهای از تصاویر سیاه و سفید و قدیمی از سمنان، روایتی از ایستادگی و زیبایی این بنای تاریخی را پیش چشم بازدیدکنندگان قرار میداد.
در یکی از عکسها، خیابانهای خاکی و دیوارهای خشتی شهر دیده میشد؛ در تصویری دیگر، کارگران با بیل و کلنگ مشغول ساختوساز بودند و مناره در پسزمینه، آرام و استوار بر همه چیز نظاره میکرد.
یکی از نماها نیز از زاویه هوایی گرفته شده بود و بافت قدیم سمنان را چنان شفاف و دقیق نشان میداد که گویی زمان در قاب تصویر متوقف شده است.
حس و حال مجموعه، همچون نغمهای آرام در فضا جریان داشت؛ هر تصویر داستانی از صبر، دوام و شکوه این مناره روایت میکرد. نگاه مردم و مسئولان، از کودکان تا پیشکسوتان، هر قاب را ورق میزد و بهگونهای لمس میکرد که انگار بخشی از خاطره شهر در برابرشان جان گرفته است. منارهای که قرنها پیش فانوس صحرایی کاروانها بود، امروز به فانوس فرهنگی و هویتی شهر تبدیل شده است.
در کنار نمایشگاه عکس، تعدادی آثار هنری از جمله نقاشی، دستبافته، و سفال، از هنرمندان خوشذوق سمنانی به نمایش درآمده بود که نشان از توجه و دغدغهمندی اهالی هنر است.
همزمان با افتتاح نمایشگاه، جشن ویژهای نیز در محوطه مسجد برگزار شد؛ جشنی که با ولادت حضرت فاطمه زهرا (س) و روز مادر همزمان بود و حالوهوایی معنوی و ملی به آیین پاسداشت بخشید. نورافشانیهای شبانه و حضور پرشمار مردم در محوطه، منظرهای پدید آورد که گویی هزار سال تاریخ و هزاران خاطره در یک لحظه و یک قاب، با نور و شادی در هم تنیده است.