وصال روحانی
اسامی به اندازه کافی جذب‌کننده نشان می‌دهند؛ روبرتو کارلوس، میشل سالگادو، لوییس فیگو، ادگار داویدز، فرناندو هی‌یرو، بودو ایلگنر، مارسل دسایی، کریستین کارمبئو، پاتریک کلایورت، فابیو کاناوارو، گایزکا مندی‌یتا، یاری لیت‌مانن، ویتور بایا و پدرو پائولتا از جمله کسانی هستند که قرار است عصر فردا (جمعه) در قالب تیم ستاره‌های پیشین فوتبال جهان در یک بازی دوستانه روبه‌روی بازنشسته‌های ارزشمند فوتبال ایران بایستند.
فرقی نمی‌کند، حتی اگر نیمی از ستاره‌های فوق نیایند آنها که پای در میدان می‌گذارند، تامین‌کننده اعتباری هستند که چنین مسابقه‌ای آن را می‌طلبد. نتیجه مهم نیست و پراهمیت‌تر از آن پولی است که مردم شریف ایران باید با رفتن به ورزشگاه آزادی بابت تماشای این مسابقه بپردازند تا صرف کارهای خیریه و به ویژه کمک به بیماران مبتلا به MS شود. شاید گری لینه‌کر انگلیسی هم پای در میدان بگذارد. انتظار فرناندو کوتوی پرتغالی را هم می‌توان کشید اما هر کس پای در میدان بگذارد، برای انسانیت اقدام می‌کند. برای عنصری ناب و گاه کم‌پیدا در روزگارانی که پول در فوتبال دنیا و منجمله ایران بسیار عمده شده و متاسفانه گاه بر اخلاقیات سایه انداخته است، قرار است فردا جور دیگری بیندیشیم و چه کسانی صالح‌تر برای این مهم از ستارگان سابق فوتبال ایران که پول در دوران‌شان آنقدر مهم نبود که برای فعلی‌ها هست. نسل قدیم‌تر فوتبال ایران، این ورزش را برای نفس آن می‌خواستند و نه فقط برای پول. در ابتدای دهه 1350 که تک بازیکنانی از  آن فردا در تیم ستاره‌های مسن ایران پا به توپ می‌شوند، پول قرارداد از حد 100 هزار تومان فراتر نمی‌رفت و حتی در بین ستاره‌های دهه 1370 که جمعه آنها را به وفور خواهید دید، پول نه یک حرص پایان‌ناپذیر بلکه جبرانی کوچک بر زحمات بزرگ بود. همه جذابیت‌ها و ارزش‌های دیدار فردا به همین نکات است و اینکه فریادگر ارزش‌های قدیمی‌ است که متاسفانه مدت‌ها است در فوتبال ما ناپیدا شده است. در روزهایی که برخی فوتبالیست‌های کم حوصله و پرتوقع ما برای رسیدن به خواسته‌های مالی خود مرتکب هر حرکت تندی می‌شوند، دیدن مردانی که در دوران‌شان «فوتبال» بسان «عشق» بود حلاوتی دیگر دارد و همه «کهنه‌ها» را «نو» می‌کند. تازه چه کسی ممکن است از دیدن بازی انفجاری روبرتو کارلوس، حرکات فنی لوییس فیگو، بازی قدرتی مارسل دسایی، مهارت‌های تهاجمی پاتریک کلایورت، حرکات دفاعی فابیو کاناوارو و بازی چند وجهی ادگار داویدز لذت نبرد، مثل آنها در فوتبال جهان کم بوده است. ساعاتی خوش با تماشای برخورد سمبلیک آنها با تیم تحت هدایت علی پروین (که در آن نظایر علی کریمی، کریم باقری، نیکبخت واحدی، مجید نامجومطلق و افشین پیروانی حضور دارند) در ورزشگاه آزادی در انتظار مردمی است که از شنیدن و دیدن کارهای پرحاشیه به اصطلاح ستاره‌های فعلی فوتبال خسته شده‌اند و هوای تازه‌ای را می‌طلبند و چه باک که این هوا را چهره‌های قدیمی و مو سفیدهای فوتبال ایران و جهان به ارمغان بیاورند. یادگاران دوران‌هایی که فوتبال، «فوتبال» بود و «صنعت» نبود و «ستاره‌ها» مرد بودند و نه اساتید آزار دادن هواداران. روز زندگی با فوتبال اصیل به قصد کمک به مردمی است که بیماری‌شان آنها را از رفتن به استادیوم بازمی‌دارد. به خاطر همه آنها، به خاطر فوتبال و به خاطر اصالت‌های کهن به ورزشگاه برویم. پشیمان نخواهیم شد.