به گزارش مفدا ایلام، سیزدهم رجب سالروز ولادت امام علی(ع) پیشوای عدالت، راستی و یگانه مولود کعبه است. مولای شیعیان جهان که با عطر وجودش این عالم خاکی را سرشار از رایحهی دلنواز معنویت و عبودیت کرد و با مجاهدت و ایستادگی بیهمتایش، دشمنان خاندان اهل بیت(ع) را حیرتزده ساخت. اویی که سرچشمهی زلال انسانیت و آموزگار اخلاق و پارسایی بود.
نیمه نخست رجب فرستادگان حق، مژدهی میلاد پر برکت یکی از برگزیدگان یکتای بیهمتا را به عالمیان دادند تا بیاید و گسترهی گیتی را مملو از خوبی، نیکی و سعادت کند و آموزندهی درس عزت، شرافت و رادمردی به تمامی نسلها شود و معلم اخلاق، سیرت و انسانیت لقب گیرد.
او، علیابنابیطالب(ع) نخستین پیشوای مسلمانان جهان و پدر تمامی یتیمان بود، والامقامی که پروردگار، کعبه، خانهی مقدس خویش را مأمنی امن برای لحظهی میلادش قرار داد و این گونه فاطمه بنت اسد از پرهیزگارترین بانوان و همسر گرامی حضرت ابوطالب(ع) به فرمان خدا، قدم در آن گذاشت تا عرشیان او را برای تولد مولود کعبه یاری رسانند.
نام حضرت علی(ع) در لغت از علوّ، به معنای والایی گرفته شده که در روایتهای گوناگون نیز به ملحوظ بودن این معنا در نامگذاری ایشان اشاره شده است. این نام در آن زمان در نوع خود منحصر به فرد به شمار میرفت زیرا نمونهای از این اسم پیش از آن در منابع نیامده بود.
حضرت علی(ع) پس از برگزیدن شدن حضرت محمد(ص) به پیامبری، نخستین فردی بود که به اسلام ایمان آورد و در مدت سه سال دعوت مخفیانه و پس از آن دعوت آشکار به اسلام ایشان را در مسیر سنگین رسالت یاری رساند.
راه و روش حضرت علی(ع) از سرسپردگی کامل او در برابر فرمان پروردگار نشأت میگرفت و بر پایهی اسلام ناب محمدی شکل گرفته بود.
پس از هجرت پیامبر اسلام(ص) به مدینه مسلمانان شاهد جانبازی و فداکاری حضرت علی(ع) در میدان جهاد و ضبط و نگارش آیات قرآن کریم به وسیلهی ایشان شدند. آن حضرت آیههای قرآن را با دقت فراوان مینگاشتند و به همین دلیل این امام همام را از کاتبان وحی و حافظان قرآن به شمار میآورند. همچنین در این زمان حضرت محمد(ص) فرمان اخوت و برادری مسلمانان را صادر کردند و با امیرالمومنان(ع) پیمان برادری و اخوت بستند.
پیامبر اکرم(ص) پس از پایان مراسم حج در آخرین سال زندگانی پر برکتشان، در هنگامهی بازگشت خویش در غدیرخم در نزدیکی جحفه به کاروانیان دستور توقف دادند، حضرت محمد(ص) در آن لحظه به فرمان پروردگار باید رسالت خویش را به سرانجام میرساندند.
ایشان در خطبهای حضرت علی(ع) را جانشین و برادر خویش معرفی کردند و فرمودند:«هر کس که من مولا و رهبر او هستم، علی هم مولا و رهبر او است.»
اما پس از وفات حضرت محمد(ص)، علی ابن ابیطالب(ع) به دلیل شرایط خاص آن روزگار از حکومت کناره گرفت و به هدایت گری و راهنمایی جامعه پرداخت تا آن که پس از ۲۵ سال دوری از حکومت، ایشان خلافت را برعهده گرفتند تا عدالت راستین و اسلام ناب محمدی را گسترش دهند.
سرانجام دشمنان خاندان اهل بیت(ع) وجود مطهر امیرالمومنان را بر نتافتند و در پی قتل ایشان برآمدند و این گونه ابن ملجم مرادی از گروه خوارج در نوزدهم رمضان ۴۰ هجری در هنگام انجام فریضه ی الهی آن امام همام را مجروح کرد و حضرت علی(ع) پس از ۲ روز در بیست و یکم رمضان به شهادت رسیدند و جهان اسلام را سوگوار فراق خویش کردند.