بههرحال، ما در مسائل مختلف کشورمان از شرایط تحریم متأثر هستیم. در محیطزیست هم نمیتوانیم شرایط ناشی از تحریم را نادیده بگیریم. ما در محیطزیست انسانی بهخصوص در اندازهگیریهایمحیطزیستی، پایش آلایندهها، در سیستمها کنترل آلودگی و… میبینیم که به وضوح متأثر از شرایط تحریم بودهایم.
به گزارش جماران، مثلاً صنعت میخواهد اقدامات مثبتی را انجام بدهد که همسو با محیطزیست باشد، ولی شرایط ناشی از تحریم، محدودیتهایی را در این زمینه به وجود آورده است. محدودیتهای گمرکی ومحدودیتهایی برای کشورهای عرضهکننده تجهیزات و فنآوریهای محیطزیستی باعث شده است که امکان دریافت مستقیم این فنآوریها وجود نداشته باشد و ما آن را باید از یک کشور واسط یا از یک کشور جایگزین با قیمت چند برابر به دست آوریم.
عدم دسترسی به فنآوریهای نوین باعث ایجاد مشکلاتی هم در سیستمهای کنترل و کاهش آلودگی و هم در سنجش و اندازهگیریهای آلودگی گردیده است. بههرحال، دستگاههایی که ما داریم، همه اینها کالیبراسیون، نگهداشت، لوازم مصرفی و یدکی میخواهند.
واقعیت این است که مسائل محیطزیستی ما در انزوا وعدم تعامل با جهان حل نمیشود. ما نیازمند این هستیم که با کشورهای دیگر در تعامل باشیم؛ کما اینکه الآن کشور جمهوری اسلامی ایران بهغیر از توافقنامه پاریس که در مورد گازهای گلخانهای است، به اغلب کنوانسیونها و پروتکلهای محیطزیستی پیوسته است. ولی عملاً به خاطر تحریمها، ما از ظرفیتهای بین المللی نمیتوانیم بهرهببریم. کوتاه بودن دست کشور از دسترسی به تکنولوژیهای روز دنیا، بر مشکلات محیط زیستی افزوده است.
شما به گازهای گلخانهای نگاه کنید، در تولید و انتشار گازهای گلخانهای ما جزو ده کشور اول هستیم؛ ولی شما رشد اقتصادی را که نگاه کنید، میبینید اتفاق خاصی در کشور نیفتاده است.
یعنی هزینه فایدهاش اصلاً برای ما نمیارزد؟ به گونهای با ظرفیتهای انرژی کشور برخورد کردیم که انگار سرگنج نشستهایم. با این شکل مصرف منابع انرژی و محیط زیستی کشور، آیا چیزی به نام ایران برای آیندگان باقی خواهیم گذاشت؟
مسئولین، تحریم را نقابی برای سوءمدیریت خود کردهاند. همه مشکلات کشور را به گردن تحریم انداختن درست نیست. مدیریت پسماند، هوای پاک، بهبود سوخت و… همگی دارای قوانین بالا دستی است
نظر شما