شناسهٔ خبر: 64141527 - سرویس فرهنگی
نسخه قابل چاپ منبع: شفقنا | لینک خبر

از رسانه ها/ از دانایانِ توانمند کمک بگیرید

صاحب‌خبر -

شفقنا_ غلامرضا بنی اسدی در روزنامه جمهوری اسلامی نوشت: پيرمرد روحاني بر منبر به وعظ نشست در مراسم فاطميه. کلماتي که مي‌گفت، شسته و شيرين بود. بي‌آن که به آن بد بگويد و به اين اتهام بزند، از انگشتانِ دستش هم کمک مي‌گرفت براي شماره کردن مؤلفه‌هاي موفقيت يک مدير.
اولين مؤلفه را “دانستن” اعلام کرد. اين که فرد بايد بداند چه بايد بکند در حوزه کاري خود. دومين عامل را هم “توانستن” اعلام کرد چون اگر توانستن نباشد، دانستنِ تنها کاري را چاره نخواهد کرد. اين دو ظرفيت که فعال شد نوبت به “خواستن” مي‌رسد؛ بايد بخواهد چون به قول آن پيرشيرين سخن، “جونمرگ شده” اگر نخواهد، کار به سامان نمي‌شود. درست هم مي‌گفت بي‌آن که نياز باشد انگشت‌هاي بعدي را علامت کند، همين سه‌گانه، اصل کار است که چون محقق نشود، کاري اتفاق نخواهد افتاد.

او صحبت‌هايش را در تبيين ضرورت اين سه ادامه مي‌داد اما من گزاره‌هاي ذهنم را مرور مي‌کردم؛ برخي‌ها قبلا مي‌گفتند فصل خشکسالي به پايان آمده است و وارد ترسالي شده‌ايم. اين‌ها که از کم‌آبي مي‌گويند وابسته به فلان جا و بهمان جايند. برخي‌ها مي‌گفتند، هر دولتي که بيايد، هيچ کاري نکند، تورم 10 تا 15 درصد کاهش مي‌يابد. مي‌گفتند با يک ميليون تومان مي‌شود شغل ايجاد کرد. مي‌گفتند آغاز مسئوليت ما پايان فساد است. مشکلات را نه نتيجه تحريم که حاصلِ بي‌عرضگي قبلي‌ها مي‌دانستند. تأکيد ديگران بر اصلاح روابط جهاني را غرب گدايي مي‌ناميدند.

امروز هم کم ماجرا نداريم و آخرينش هم همين قصه تکراري پمپ بنزين و ماجراهايي از اين دست. حالا که دوره به آنان رسيده است مي‌بينند زمين چقدر سفت است. لذا يک ملت را در جلسه امتحانِ الهي نشانده‌اند. انگار درِ جلسه هم بسته شده و کليد گم شده است. کسي هم نمي‌تواند از آن خارج شود! مي‌مانم اينکه کدام يک از سه گانه از گفته‌هاي پيرمرد روحاني وجود نداشته است که به اينجا رسيده‌ايم؟
نمي‌دانستند آقايان که اداره کردن کشور گرفتار انواع تحريم‌ها سخت است. توانِ خود را اندازه نگرفته بودند که برداشتن موانع قوتي بيشتر مي‌طلبد يا نمي‌خواهند؟ به قاعده سومي که نبايد باشد. براي چاره کردنِ اولي و دومي هم فقط يک راه مي‌ماند؛ دايره را بازتر بگيرند تا کساني که مي‌دانند و مي‌توانند به کمک بيايند. اگر به سوي دانايانِ توانمند دست دراز نمي‌کنند، دستِ‌شان را هم پس نزنند تا بشود با کمترين هزينه به بيشترين عايدي رسيد. اين هم حکم عقل است و ايران به خرد فرزندان عاقل خود مي‌تواند اميد ببندد.