به گزارش پارسینه و به نقل از زومیت؛ برای مهندسی دی‌ان‌دی افراد فقط داشتن یک تار مو کفایت می‌کند. دی‌ان‌ای از تار مو استخراج می‌شود و با استفاده از تکنیکی به نام واکنش زنجیره‌ای پلیمراز (PCR) میلیون‌ها بار تکثیر می‌شود. در دهه‌ی ۱۹۹۰، کری مولیس، زیست‌شناس آمریکایی، اولین‌بار این طرح خلاقانه‌ی تجاری را ارائه داد.

مولیس که در دهه‌ی ۱۹۸۰ به ابداع تکنیک واکنش زنجیره‌ای پلیمراز کمک کرده بود، در سال ۱۹۹۳ برنده‌ی جایزه‌ی نوبل شد. شرکت تجاری مولیس با نام «استارژن» شناخته می‌شد و امیدوار بود که ازطریق فروش جواهرات پرشده از دی‌ان‌ای افراد معروف، کسب درآمد کند.

به‌گزارش وبسایت اکونومیست، ایده‌ی یادشده هرگز کاملاً عملی نشد؛ اما این شکست شمار زیادی از از شرکت‌های جدید که امیدوارند از انسان‌های مُرده یا حتی دیگر گونه‌های منقرض‌شده طلا استخراج کنند، از فعالیت بازنداشته است.

به‌عنوان مثال، «پالئو» استارتاپی بلژیکی است که پروتئین‌های مصنوعی را برای تجارت گوشت مصنوعی تولید می‌کند. هرمس سنکتروم، مدیرعامل این شرکت بلژیکی، تا حدی به‌دلیل «شیفتگی به دوران ماقبل تاریخ از زمان کودکی» به‌سمت چنین کسب‌وکاری رفته است. وی علاقه دارد که تجارت خود را در راه ساخت همبرگر‌های ماموت پشمالو گسترش بدهد.