صاحب‌خبر - حمیدرضا عرب روزنامه‌نگار به محض اینکه محمد حسین زاهدی‌فر سوت آغاز دربی 99 را به صدا درآورد، استقلال در زمین خودش شروع به دفاع کرد و توپ را در اختیار پرسپولیس قرار داد! این وضعیت تاکتیکی خلاف انتظاراتی بود که از تیم ساپینتو می‌رفت و توقع بود که استقلال به واسطه برخورداری از تیمی کامل‌تر و تعدد ستاره‌ها -حتی روی نیمکت- بتواند پرسپولیس را از همان دقایق نخستین در فاز دفاعی فرو ببرد و با ارائه فوتبالی رو به جلو در نهایت برنده این بازی بزرگ باشد. واکنش استقلال اما با انتظارات متفاوت بود و تیم ساپینتو انگار که به مساوی راضی باشد، از دقایق ابتدایی دفاع تیمی را در دستور کار خود قرار داد و دقایق طولانی در زمین خودش به فوتبال پرداخت که حاصل این عقب نشستن گلی بود که گولسیانی وارد دروازه حسینی کرد و به موازات آن نیز دقایق قابل توجهی مالکیت توپ در اختیار رقیب قرار گرفت. این حالت ادامه پیدا کرد تا اینکه ارسال جعفر سلمانی و ضربه سری که روزبه چشمی وارد دروازه پرسپولیس کرد، باعث شد یخ بازی استقلال تا حدی آب شود و گل گولسیانی، مدافع گرجستانی پرسپولیس که با ضربه سر وارد دروازه استقلال شده بود، پاسخ داده شود. بعد از این گل استقلال تا حدی کفه ترازو را به سمت خودش سنگین کرد و توانست توپ را در اختیار بگیرد و حملاتی را روی دروازه پرسپولیس ساماندهی کند. یکی، دو فرصتی که گیر ارسلان مطهری آمد و این مهاجم نتوانست در نیمه اول دروازه پرسپولیس را باز کند، در حقیقت حاصل همین تغییرات جزئی تاکتیکی بود و استقلال تا حدی از بند میدان‌داری پرسپولیس خود را خلاص کرد. شاید به واسطه غیبت دو مهاجم اصلی پرسپولیس در این بازی انتظار می‌رفت که استقلال نمایش قدرتمندانه‌تری از خود به یادگار بگذارد و با نتیجه قاطعی از دربی خارج شود و برد بزرگی را به‌نام خود ثبت کند اما استقلال دربی 99 به زعم فرصت‌هایی هم که در پایان نیمه اول ایجاد کرد، هرگز تیم مقتدری نبود و با‌ وجود آنکه دقیقه 50 نیمه دوم روی گل ارسلان مطهری به گل پیروزی رسید در نهایت با تساوی میدان رقابت با رقیب سنتی را ترک کرد. اما چرا استقلال مطابق با پیش‌بینی‌ها جلو نرفت؟ پاسخ این سؤال ریشه در تعویض‌های ساپینتو دارد. سرمربی استقلال در پایان نیمه اول به این نتیجه رسیده بود که هافبک‌های دفاعی تیمش به‌شدت تیم را عقب نگه می‌دارند. گرچه روزبه چشمی موفق شد در نیمه اول گل تساوی استقلال را به ثمر برساند اما او به‌دلیل خاصیت بازی‌اش قادر نبود که تیم را به نحوی که ساپینتو مأموریت داده بود در حالت هجومی نگه دارد. در کنار او نیز سعید مهری همین وضعیت را داشت و این بازیکن هرگز در حد و اندازه نام استقلال فوتبال بازی نکرد و اساساً مشخص نبود که روی کدام شایستگی در ترکیب اصلی برای این بازی مهم قرار گرفته است. چشمی و مهری استقلال را در وضعیتی قرار داده بودند که مجموعه تیم بیشتر ترجیح می‌داد در زمین خودش باشد، توپ را در اختیار هافبک‎‌های پرسپولیس قرار دهد و اقدام به تخریب بازی حریف کند تا در ضد حملات موقعیت‌هایی به دست آید. ساپینتو که علاقه وافری به ارائه فوتبال هجومی دارد حوالی دقیقه 60 نیمه دوم هر دو هافبک دفاعی تیمش را از زمین بیرون برد تا قدری تیمش در خط میانی توپ دارتر باشد و بازی رو به جلوتری را به نمایش بگذارد. حضور همزمان نیک‌نفس و مهدی‌پور حاصل این تفکر بود اما حقیقت این است که تعویض این دو بازیکن هم چندان برای استقلال فایده‌بخش نبود و حضور توأمان نیروهای تازه نفس آنچنان استقلال را در خط میانی تقویت نکرد و بدون شک اگر تغییراتی که ساپینتو ایجاد کرد، نتیجه‌ای برای استقلال در برداشت، این تیم دست‌کم می‌توانست گل پیروزی‌بخش ارسلان مطهری را حفظ کند و برنده از میدان دربی خارج شود. اینکه مسأله تاکتیکی استقلال بازیکنان هستند یا تفکرات ساپینتو بدون شک در ادامه لیگ باید مشخص شود تا استقلال شانس خود را برای رسیدن به قهرمانی افزایش دهد. اکنون تا پایان لیگ زمان قابل توجهی باقی مانده و مجال کافی برای سرمربی پرتغالی استقلال و شاگردانش وجود دارد که تیم خود را دگرگون کنند. البته با این پیش‌شرط که مشخص شود ریشه مشکلات تاکتیکی استقلال کجاست؛ بازیکنان یا تفکرات کادرفنی؟ این سؤالی است که پاسخش برای رهایی استقلال از وضعیت موجود باید روشن شود.∎​