در روایت نسلی که با خطوط اینترنتی، چشم به جهان گشوده است، معیار سنجش بسیاری از موضوعات همین وسیله و ارتباطی است که از طریق آن با جهان پیرامون، آدمها، فرهنگ های مختلف و گفتمان های متنوع ایجاد می‌کند. به تعبیری برای عده ای از جوانان دریچه شناخت جهانی واقعی از دنیای مجاری گشوده می شود. این گونه است که تصویر مورد نظر او، تصویری است که با فاصله از واقعیت قرار می گیرد. کاهش این فاصله و پیوند این جوانان با جامعه و حیات اجتماعی موضوعی است که باید به آن توجه کرد و برایش برنامه ریزی داشت. در غیر این صورت ایجاد فضای مکالمه با چنین نسلی به امری دشوار تبدیل می شود. واژه ها غیر قابل فهم شده و میزان ارتباط با آنها کاهش پیدا می کند. در این تغییر، زبان کارویژه خود را پیدا
می‌کند و از روایت معمول فاصله می‌گیرد. واژه های ابداعی ، خصلتی نمادین به خود گرفته و هر کلمه نماینده بخشی از تفکرات این نسل می شود. چنین است که برای ارتباط بهتر با این نسل، باید به زبان و دایره واژگانی آنها نزدیک شد. تنها در این صورت است که فهم مشترک در قالب ارتباط دو نسل ایجاد می شود. پرهیز از این ارتباط، به افزایش فاصله می انجامد و افزایش فاصله چیزی جز دورتر شدن دو نسل از همدیگر به دنبال نخواهد داشت. فاصله ای که اگر امروز قادر به کاهش آن هستیم،  در صورت فقدان برنامه ریزی این فاصله بیشتر و بیشتر می شود. این که نسل جوان ، نسلی پر شر و شور است و علایق و سرگرمی های خاص خود را دنبال می کند، به معنی فقدان رابطه مشترک با این نسل نیست. این نسل نیز، بخشی از جامعه ماست، بخشی از حیات اجتماعی، با دغدغه هایی که به سادگی می توان برای آن پاسخی داشت. پاسخ‌دهی مناسب به این دغدغه ها، وابسته به شناخت کافی از دنیای این نسل و آمال و آرزوهای اوست.
 برای این نسل که از طریق زبانی نامرئی، از رهگذر مانعی به نام جهان مجازی با جهان واقعی ارتباط برقرار می کند، فهم مشترک در گرو آشنایی با ابزارهای نوینی است که او از آنها بهره می گیرد. آشنایی با این امکانات و  استفاده از آنها برای ارائه روش های درست زندگی از موضوعاتی است که برنامه ریزان اجتماعی باید به آن توجه کنند.