سید عماد حسینی- چندی پیش رسانهها از گفتوگوهای مسئولان چینی و گروه طالبان خبر دادند، گفتوگوهایی که بیش از آنکه جنبه سیاسی و رسمیت یافتن این گروه داشته باشد، بوی اقتصاد و قبضه کردن منابع گسترده زیرزمینی افغانستان از آن به مشام میرسید.
یک هفته مانده به نوروز چینیها نشست فراگیری را با رهبران گروه طالبان که در حال حاضر حاکم مطلق افغانستان هستند برگزار کردند، محور اصلی این نشست توافق بر سر استخراج منابع زیرزمینی از معادن سرشار کشور افغانستان بود؛ منابعی که نفت و گاز هم بخشی از آن محسوب میشود.
به اعتراف مسئولان چینی، پکن در حال رایزنی (بخوانید معامله) با رهبران طالبان برای آغاز استکشاف و استخراج شماری از معادن از جمله معدن «مس عینک» واقع در استان لوگار افغانستان است که گفته میشود بزرگترین ذخایر مس غیر استخراجشده در جهان را در خود جای داده است.
علاوه بر آن چشم چینیها این روزها دنبال استخراج نفت و گاز از حوزه آمودریا در شمال افغانستان است.
اخبار رسیده از افغانستان حکایت از آن دارند که همزمان با خروج نیروهای آمریکایی در آگوست 2021 از افغانستان، این کشور شاهد هجمه بزرگی از سوی شرکتهای چینی فعال در بخش معدن بود به نحوی که این روزها نمایندگان این شرکتها را به وفور میتوان در خیابانهای کابل ملاحظه کرد تا بخشی از معادن بکر و دستنخورده افغانستان را از آن خود کنند، سفارت این کشور هم در کابل تلاش دارد با گسترش روابط خود با گروه طالبان به این سوداگری بزرگ اقتصادی کمک کند.
به اعتقاد کارشناسان، هرچندافغانستان یکی از فقیرترین کشورهای جهان به شمار میرود اما بر کوهی از ثروتهای معدنی خوابیده است، ثروتها و منابعی که طلا، سنگهای قیمتی، زغالسنگ، نفت، گاز و لیتیوم بخشی از آن محسوب میشوند.
در مقابل طالبان نیز در سایه فشارها و تحریمهای اعمالشده علیه خود و نیز در چارچوب تلاشهایش برای کسب مشروعیت جهانی، گسترش روابط با چین را در دستور کار خود گنجانده است، گرچه چینیها به تمام این روابط از منظر اقتصادی مینگرند و همین امر باعث شده طالبان نیز برای در اختیار داشتن گزینهای جز تکیه بر کمکهای غرب، دست به دامن چینیهای سوداگر اقتصادی شوند.
نظر شما