تعداد محرومان ایران؛ 26میلیون و 700هزار نفر
صاحبخبر - سلامت نیوز: در پاییز سال گذشته، میانگین نرخ فقر و محرومیت در ایران، قله 31.4درصدی را فتح کرده که بالاترین رقم در 10سال اخیر محسوب میشود. به گزارش سلامت نیوز به نقل از روزنامه همشهری، از جمعیت 85میلیون نفری ایران، 26میلیون و 700هزار نفر در محرومیت بهسرمیبرند؛ این روایت آمارهای رسمی از نقشه محرومیت در ایران است که استان سیستان و بلوچستان با محرومیت 62درصدی جمعیت را رکورددار بدترین وضعیت معرفی میکند درحالیکه میانگین نرخ محرومیت در کشور 31.4درصد اعلام شده و استان یزد با نرخ 16درصدی بهترین وضعیت را از نظر محرومیت داشته است. افزایش تورم در سالهای اخیر رمق خانوارها را گرفته و تعداد بیشتری از آنها را از رفاه نسبی محروم کرده است. بر اساس آمارهای رسمی، 3سال سرکشی تورم و افول ارزش ریال، هزینه زندگی را افزایش داده؛ بهگونهای که در پاییز سال گذشته، میانگین نرخ فقر و محرومیت در ایران قله 31.4درصدی را فتح کرده که بالاترین رقم در 10سال اخیر محسوب میشود. پاتک تورم به رفاه ایرانیان در سالهای 1393 تا 1396 نرخ تورم از ثبات نسبی برخوردار بود و بهطور متوسط نرخ تورم نقطه به نقطه از 10.2درصد فراتر نرفت؛ اما از زمستان1396 ریل انتظارات تورمی به علت احتمال تغییر در مناسبات بینالمللی عوض شد و روند کاهش ارزش پول ملی و رشد قیمت ریالی داراییهای سرمایهای ازجمله طلا و دلار سرعت گرفت. در ادامه با خروج آمریکا از برجام در اردیبهشت1397، انتظارات تورمی به واقعیت تبدیل شد و این روند با شدت بیشتری ادامه پیدا کرد تا جایی که بالاترین نرخ تورم نقطه به نقطه در اردیبهشت1397 با نرخ 52.1درصد به ثبت رسید. بهدنبال این تحولات، هرچند روند نر خ تورم در سال1398 قدری کنترلشده و کاهشی بود اما با همین شرایط نیز قدرت خرید درآمد ریالی خانوارها آنقدر افزایش پیدا نکرد که توان پوشش هزینههای تحمیلشده از گرانی و رشد تورم را داشته باشد. در همین وضعیت، دوباره در سال1399 و در شرایطی که کشور با شیوع گسترده کرونا مواجه بود و هزینه مضاعفی از این محل به دولت تحمیل میشد، کاهش شدید درآمد دولت از محل صادرات نفت بهدلیل اعمال تحریمهای ظالمانه و سقوط قیمت نفت، شتاب رشد پایه پولی و نقدینگی را افزایش داد تا فرایندی که از سال97 و در سایه کسری بودجه دولت باعث شدتگرفتن تورم شده بود، با سرعت بیشتری ادامه پیدا کند. در کنار تورم بالا و افزایش هزینههای زندگی، رشد منفی اقتصاد نیز باعث شد تا درآمد جدیدی متناسب با افزایش هزینههای خانوار ایجاد نشود تا جایی که درآمد سرانه ایرانیان در سال1398 نسبت به سال1390 در حدود 34درصد کاهش پیدا کند. در سال1399 نیز با آغاز شوک کرونا، در کنار کاهش سطح رفاه جامعه، وضعیت درآمد سرانه و اشتغال کشور نیز با چالش مواجه شد تا راه برای بدترشدن وضعیت محرومیت و افزایش میزان فقر باز بماند. رتبهبندی استانها از نگاه فقر براساس پایش دادههایی که تا پاییز1399 در پایگاه اطلاعات رفاه ایرانیان تجمیع شده، بهطور میانگین 31.4درصد از ایرانیان در پاییز1399 زیر خط فقر بودهاند. این پایش با استفاده از یک شاخص ترکیبی که نمایانگر وضعیت فقر و رفاه خانوار است، ساخته شده و در آن 3 معیار اصلی «عضوبودن در 5 دهک پایین جامعه»، «فاقد شغل (فاقد بیمه) بودن» و «تحت پوشش کمیته امداد و بهزیستی بودن» جهت شناسایی محرومیت مدنظر قرار گرفته است. البته با توجه به تفاوتهای منطقهای قیمتها و هزینهها، ممکن است افرادی در 5 دهک پایین قرار گیرند اما بهدلیل کمبودن هزینههای آن منطقه دارای وضعیت رفاهی مناسبی باشند. همچنین این احتمال وجود دارد که افرادی باوجود دارابودن شغل، فاقد بیمه باشند و باوجود برخورداری از درآمد مناسب، به اشتباه در جرگه افراد فقیر شناسایی شوند؛ به همین منظور در پایش محرومیت، اگر شخصی دو شرط از سه شرط اعلامشده را احراز کند بهعنوان محروم در نظر گرفته میشود. پیرو همین بررسیها، استان سیستان و بلوچستان با نرخ فقر 62درصدی، در رتبه محرومترین استان ایران قرار گرفته و بعد از آن استانهای خراسان شمالی و هرمزگان با نرخ فقر 46 و 44درصدی در رتبههای دوم و سوم قرار دارند. در مقابل، استان یزد بر اساس سه شاخص سنجش فقر، نرخ 16درصدی محرومیت را تجربه کرده و بعد از آن استانهای سمنان و تهران با نرخهای 17 و 19درصدی در رتبههای دوم و سوم از نظر کمترین میزان فقر و محرومیت قرار میگیرند. گرانی غذا و مسکن؛ متهمان توسعه فقر در 10سال گذشته، پایینترین نرخ فقر در ایران به سال94 اختصاص داشته که در آن 20درصد ایرانیان زیر خط فقر بودهاند؛ اما از سال96 با تغییر ریل تورم انتظاری در سایه فشارهای تحریم و کرونا، شیب رشد خط فقر تند شده و تا 32درصد در سال98 افزایش پیدا کرده است. در اطلاعاتی که اواسط مردادماه از سوی وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی منتشر شد، برآورد خط فقر متوسط کشوری برای سال۱۳۹۹ یکمیلیون و 254هزار تومان برای هر نفر در ماه اعلام شده بود که 38درصد بالاتر از خط فقر 906هزار تومان در سال1398 است؛ اما نکته قابل توجه در این اطلاعات این است که در سال98 تورم بالای خوراکی و مسکن که بخش عمده هزینههای خانوار فقیر را شامل میشوند بهعنوان متهمان اصلی توسعه فقر معرفی شدهاند؛ حال آنکه شتاب رشد تورم خوراکی و مسکن در سال 99 و 1400 بیشتر شده و به همین مناسبت انتظار میرود تعداد افرادی که از سال99 به زیر خط فقر سقوط میکنند بسیار بیش از سال1398 باشد. نکته قابل توجه دیگر اینکه با افزایش دستمزد کارگران در ابتدای سال1400، تلاش شد قدرت خرید آنها و شکاف میان مزد و هزینه معیشت به همان جایگاه ابتدای سال1399 برگردد؛ از این رو، حتی با فرض اینکه قدرت خرید کارگران در ابتدای سال جاری ترمیم شده باشد، باز هم جامعه کارگری که حدود دوسوم جامعه کشور را تشکیل میدهد ناچار است بدون تغییر درآمد، تورم بیش از 50درصدی خوراکیها در نیمه اول سالجاری را تأمین کند که معنای آن، چیزی جز افزایش سهم خوراکیها در هزینه خانوار و کاهش سطح رفاه نیست. دورنمای افزایش فقر و محرومیت شرایطی که کرونا و تحریم با کاهش درآمد سرانه در ایران ایجاد کرده، بیش از پیش از طریق کاهش اشتغال و کاهش قدرت خرید درآمدهای ریالی به افزایش فقر و محرومیت منجر میشود. دادههای مربوط به شبکه الکترونیک پرداخت کارتی بانک مرکزی حاکی از این است که در سال99 و امسال، سهم هزینههای خوراک از کل هزینههای خانوار افزایش یافته است؛ یعنی خانوارها با درآمد ثابتی که دارند مجبورند بخش بزرگتری از درآمد خود را صرف تأمین نیازهای ضروری و خوراک کنند و رفاه آنها نسبت به قبل کمتر شده است. بررسی نتایج حاصل از پایگاه اطلاعاتی رفاه ایرانیان نشان میدهد در سال1399 سهم خوراک از کل هزینههای خانوار به 23.4درصد رسیده که 1.3درصد بیش از سال1398 است؛ بنابراین، در مجموع تغییرات وضع اقتصاد کلان باعث بدتر شدن وضعیت معیشت خانوارهای ایرانی در دهه1390 و همچنین در سال1399 شده و انتظار میرود روند افزایشی نرخ فقر که در سال98 نسبت به سال97 حدود 38درصد رشد کرده بود تا پایان سال99 و حتی سال1400 نیز ادامه پیدا کند.∎
نظر شما