جواد خیابانی در یادداشتی در روزنامه ایران ورزشی نوشت: «خدایا مرگ بس است … به تقدیرت گردن مینهم اما کمی هم صبر کن … کمی هم مدارا کن با ما … خدایا بگذار در عین این که شکرت را میگویم و حکم و قضاوتت را نمیفهمم کمی هم از تو شکایت کنم. تو آن قدر بزرگی که مرا میبخشی … پس چه میگویند که خدمت به مادر کن تا تو او را خوشحال کنی؟ من میدانستم و میدیدم که مهرداد و علی چه احساس پاکی به مادرانشان دارند … کیست که عکس علی وقتی مادرش را به کول بسته و او را میخنداند ندیده باشد؟ خدایا حکمتت را شکر میکنم اما چه میشد اگر علی را نگه میداشتی برای مادرش؟ و چه میشد اگر مهرداد میناوند برای را پسرش … ؟ آیا اینها همه از حکمت توست یا از کوتاهی ما؟ ما همه نیاز به واکسن و مداوای قطعی داریم … ما همه نیاز به دارو و درمان داریم … آقای وزیر بهداشت! لطفاً برای ملت ما و برای جوانان ما واکسن بخرید! این جوانان ما پرپر میشوند و ما فقط اشک میریزیم و غمبار میشویم اما بیتوجهی به این بلا، غم و ماتم و سوز دلمان را بیشتر میکند … علی و مهرداد نمادی از جامعه بیپناه ما بودند … پناه جامعه باشید … پناه این جوانان باشید … بیایید بیشتر مراعات کنیم … بیایید مراقب خانواده و دوستان و جوانان و پیران و همراهانمان باشیم …
بیایید از این که این بلا به جان جوانان خوب ما افتاد و آنها را پرپر کرد و از این جهان به پروازی ابدی رساند درس بگیریم و با هم مهربانتر باشیم … دنیا همین است و همه خواهیم رفت … دیر یا زود … کاش خوب برویم … کاش پاک برویم … کاش با خنده و لبخند برویم … همان گونه که علی و مهرداد رفتند … .»
انتهای پیام
∎
نظر شما