![](https://www.parsine.com/files/fa/news/1399/2/28/922443_786.jpg)
شلتون یکی از پیشتازان فیلمسازی مستقل در هالیوود بود و آثاری از جمله «هامپدی»، «خواهر خواهرت» و «شمشیر اعتماد» را از خود به جا گذاشت.
لین شلتون، نویسنده، کارگردان، تهیهکننده و بازیگر هالیوودی سن ۵۴ سالگی در شهر لسآنجلس درگذشت. شلتون یکی از پیشتازان فیلمسازی مستقل در هالیوود بود و آثاری از جمله «هامپدی»، «خواهر خواهرت» و «شمشیر اعتماد» را از خود به جا گذاشت.
او سابقهی کارگردانی سریالهای «گلو» و «مد من» را داشت. «مارک مارون» همکار و و همسر لین درگذشت شلتون را تأیید کرده است: خبر ناگواری دارم. لین دیشب از دنیا رفت. او یک هفتهی گذشته را در بیماری گذراند و دیروز صبح بستری شد. پیشتر سابقه یک بیماری ناشناخته داشت. ارتباطی با کووید-۱۹ ندارد. دکترها موفق نشدند نجاتش دهند. اما سخت تلاش کردند. من همچون بسیاری از شما او را بسیار دوست داشتم. پریشانکننده است. خراب و دلشکستهام در بهت کامل و واقعاً در حال حاضر نمیدانم چطور ادامه دهم. باید به همهی شما اطلاع میدادم.
مارون میگوید: او یک هنرمند کاریزماتیک، دوستداشتنی و مهربان بود. روحیه او سرشار از شادی خالص بود. او مرا خوشحال میکرد و من او را. خوشبخت بودیم. همیشه او را میخنداندم. بسیار خندیدیم. میخواستیم با هم یک زندگی را آغاز کنیم. واقعاً باور نمیکنم چه اتفاقی افتاده است. این فقدانی وحشتناک و غمانگیز است.
دوران فیلمسازی شلتون از جشنوارهی فیلم اسلمدنس در سال ۲۰۰۶ با فیلم «به عقب برمیگردیم» آغاز شد. او سپس فیلم «نبوغ سادهی من» را به جشنوارهی فیلم تگزاس و «هامپدی» را به ساندنس سال ۲۰۰۹ برد. این فیلم در دوهفته کارگردانان کن هم به نمایش در آمد و در سال ۲۰۱۰ برنده جایزه «جان کاساوتز» از مراسم «ایندیپندنت اسپیریت» شد. شلتون در تلویزیون مینیسریال «آتشهای کوچک در همهجا» و اپیزودهایی از سریالهای «دیکینسون»، «برنامهی صبحگاهی»، «دختر تازهوارد» را کارگردانی کرد.
او متولد ۲۷ آگست سال ۱۹۶۵ در ابرلین اوهایو بود و پس از مقطع دبیرستان به کالج ابرلین و سپس دانشکده درام واشینگتن رفت. شلتون پس از آن به نیویورک رفت و در دانشکدهی هنرهای بصری منهتن به تحصیل در رشته عکاسی و رسانههای مرتبط پرداخت.
ایوا دوورنی در صفحه توئیترش در واکنش به درگذشت لین نوشت: لین شلتون زندگی مرا تغییر داد وقتی که در سال ۲۰۱۲ جایزهی بهترین کارگردانی را در جشنواره ساندنس به من اهدا کرد. او نام مرا با افتخار خواند و جایزه را با عشق به من تقدیم کرد. تا سالها بعد از من حمایت کرد.
میندی کیلینگ مینویسد: لین شلتون بازیگران را دوست داشت و ما او را دوست داشتیم. انرژی محبتآمیز و تابناکش به همه در محل فیلمبرداری سرایت میکرد و بازیگران همیشه سعی میکردند در کنار او باشند.
ادگار رایت نوشته است: من حقیقتاً از درگذشت لین شلتون بهتزده شدهام. او یک دوست، قلبی مهربان، و فیلمسازی بسیار بااستعداد بود و در ابتدای راه، هرچند آثار درخشانی را ساخته بود. خیلی زود ما را ترک کرد. باور نمیکنم که دیگر صدای خندهی او را نخواهم شنید.
لین شلتون، نویسنده، کارگردان، تهیهکننده و بازیگر هالیوودی سن ۵۴ سالگی در شهر لسآنجلس درگذشت. شلتون یکی از پیشتازان فیلمسازی مستقل در هالیوود بود و آثاری از جمله «هامپدی»، «خواهر خواهرت» و «شمشیر اعتماد» را از خود به جا گذاشت.
او سابقهی کارگردانی سریالهای «گلو» و «مد من» را داشت. «مارک مارون» همکار و و همسر لین درگذشت شلتون را تأیید کرده است: خبر ناگواری دارم. لین دیشب از دنیا رفت. او یک هفتهی گذشته را در بیماری گذراند و دیروز صبح بستری شد. پیشتر سابقه یک بیماری ناشناخته داشت. ارتباطی با کووید-۱۹ ندارد. دکترها موفق نشدند نجاتش دهند. اما سخت تلاش کردند. من همچون بسیاری از شما او را بسیار دوست داشتم. پریشانکننده است. خراب و دلشکستهام در بهت کامل و واقعاً در حال حاضر نمیدانم چطور ادامه دهم. باید به همهی شما اطلاع میدادم.
مارون میگوید: او یک هنرمند کاریزماتیک، دوستداشتنی و مهربان بود. روحیه او سرشار از شادی خالص بود. او مرا خوشحال میکرد و من او را. خوشبخت بودیم. همیشه او را میخنداندم. بسیار خندیدیم. میخواستیم با هم یک زندگی را آغاز کنیم. واقعاً باور نمیکنم چه اتفاقی افتاده است. این فقدانی وحشتناک و غمانگیز است.
دوران فیلمسازی شلتون از جشنوارهی فیلم اسلمدنس در سال ۲۰۰۶ با فیلم «به عقب برمیگردیم» آغاز شد. او سپس فیلم «نبوغ سادهی من» را به جشنوارهی فیلم تگزاس و «هامپدی» را به ساندنس سال ۲۰۰۹ برد. این فیلم در دوهفته کارگردانان کن هم به نمایش در آمد و در سال ۲۰۱۰ برنده جایزه «جان کاساوتز» از مراسم «ایندیپندنت اسپیریت» شد. شلتون در تلویزیون مینیسریال «آتشهای کوچک در همهجا» و اپیزودهایی از سریالهای «دیکینسون»، «برنامهی صبحگاهی»، «دختر تازهوارد» را کارگردانی کرد.
او متولد ۲۷ آگست سال ۱۹۶۵ در ابرلین اوهایو بود و پس از مقطع دبیرستان به کالج ابرلین و سپس دانشکده درام واشینگتن رفت. شلتون پس از آن به نیویورک رفت و در دانشکدهی هنرهای بصری منهتن به تحصیل در رشته عکاسی و رسانههای مرتبط پرداخت.
ایوا دوورنی در صفحه توئیترش در واکنش به درگذشت لین نوشت: لین شلتون زندگی مرا تغییر داد وقتی که در سال ۲۰۱۲ جایزهی بهترین کارگردانی را در جشنواره ساندنس به من اهدا کرد. او نام مرا با افتخار خواند و جایزه را با عشق به من تقدیم کرد. تا سالها بعد از من حمایت کرد.
میندی کیلینگ مینویسد: لین شلتون بازیگران را دوست داشت و ما او را دوست داشتیم. انرژی محبتآمیز و تابناکش به همه در محل فیلمبرداری سرایت میکرد و بازیگران همیشه سعی میکردند در کنار او باشند.
ادگار رایت نوشته است: من حقیقتاً از درگذشت لین شلتون بهتزده شدهام. او یک دوست، قلبی مهربان، و فیلمسازی بسیار بااستعداد بود و در ابتدای راه، هرچند آثار درخشانی را ساخته بود. خیلی زود ما را ترک کرد. باور نمیکنم که دیگر صدای خندهی او را نخواهم شنید.
شلتون یکی از پیشتازان فیلمسازی مستقل در هالیوود بود و آثاری از جمله «هامپدی»، «خواهر خواهرت» و «شمشیر اعتماد» را از خود به جا گذاشت.
لین شلتون، نویسنده، کارگردان، تهیهکننده و بازیگر هالیوودی سن ۵۴ سالگی در شهر لسآنجلس درگذشت. شلتون یکی از پیشتازان فیلمسازی مستقل در هالیوود بود و آثاری از جمله «هامپدی»، «خواهر خواهرت» و «شمشیر اعتماد» را از خود به جا گذاشت.
او سابقهی کارگردانی سریالهای «گلو» و «مد من» را داشت. «مارک مارون» همکار و و همسر لین درگذشت شلتون را تأیید کرده است: خبر ناگواری دارم. لین دیشب از دنیا رفت. او یک هفتهی گذشته را در بیماری گذراند و دیروز صبح بستری شد. پیشتر سابقه یک بیماری ناشناخته داشت. ارتباطی با کووید-۱۹ ندارد. دکترها موفق نشدند نجاتش دهند. اما سخت تلاش کردند. من همچون بسیاری از شما او را بسیار دوست داشتم. پریشانکننده است. خراب و دلشکستهام در بهت کامل و واقعاً در حال حاضر نمیدانم چطور ادامه دهم. باید به همهی شما اطلاع میدادم.
مارون میگوید: او یک هنرمند کاریزماتیک، دوستداشتنی و مهربان بود. روحیه او سرشار از شادی خالص بود. او مرا خوشحال میکرد و من او را. خوشبخت بودیم. همیشه او را میخنداندم. بسیار خندیدیم. میخواستیم با هم یک زندگی را آغاز کنیم. واقعاً باور نمیکنم چه اتفاقی افتاده است. این فقدانی وحشتناک و غمانگیز است.
دوران فیلمسازی شلتون از جشنوارهی فیلم اسلمدنس در سال ۲۰۰۶ با فیلم «به عقب برمیگردیم» آغاز شد. او سپس فیلم «نبوغ سادهی من» را به جشنوارهی فیلم تگزاس و «هامپدی» را به ساندنس سال ۲۰۰۹ برد. این فیلم در دوهفته کارگردانان کن هم به نمایش در آمد و در سال ۲۰۱۰ برنده جایزه «جان کاساوتز» از مراسم «ایندیپندنت اسپیریت» شد. شلتون در تلویزیون مینیسریال «آتشهای کوچک در همهجا» و اپیزودهایی از سریالهای «دیکینسون»، «برنامهی صبحگاهی»، «دختر تازهوارد» را کارگردانی کرد.
او متولد ۲۷ آگست سال ۱۹۶۵ در ابرلین اوهایو بود و پس از مقطع دبیرستان به کالج ابرلین و سپس دانشکده درام واشینگتن رفت. شلتون پس از آن به نیویورک رفت و در دانشکدهی هنرهای بصری منهتن به تحصیل در رشته عکاسی و رسانههای مرتبط پرداخت.
ایوا دوورنی در صفحه توئیترش در واکنش به درگذشت لین نوشت: لین شلتون زندگی مرا تغییر داد وقتی که در سال ۲۰۱۲ جایزهی بهترین کارگردانی را در جشنواره ساندنس به من اهدا کرد. او نام مرا با افتخار خواند و جایزه را با عشق به من تقدیم کرد. تا سالها بعد از من حمایت کرد.
میندی کیلینگ مینویسد: لین شلتون بازیگران را دوست داشت و ما او را دوست داشتیم. انرژی محبتآمیز و تابناکش به همه در محل فیلمبرداری سرایت میکرد و بازیگران همیشه سعی میکردند در کنار او باشند.
ادگار رایت نوشته است: من حقیقتاً از درگذشت لین شلتون بهتزده شدهام. او یک دوست، قلبی مهربان، و فیلمسازی بسیار بااستعداد بود و در ابتدای راه، هرچند آثار درخشانی را ساخته بود. خیلی زود ما را ترک کرد. باور نمیکنم که دیگر صدای خندهی او را نخواهم شنید.
∎
لین شلتون، نویسنده، کارگردان، تهیهکننده و بازیگر هالیوودی سن ۵۴ سالگی در شهر لسآنجلس درگذشت. شلتون یکی از پیشتازان فیلمسازی مستقل در هالیوود بود و آثاری از جمله «هامپدی»، «خواهر خواهرت» و «شمشیر اعتماد» را از خود به جا گذاشت.
او سابقهی کارگردانی سریالهای «گلو» و «مد من» را داشت. «مارک مارون» همکار و و همسر لین درگذشت شلتون را تأیید کرده است: خبر ناگواری دارم. لین دیشب از دنیا رفت. او یک هفتهی گذشته را در بیماری گذراند و دیروز صبح بستری شد. پیشتر سابقه یک بیماری ناشناخته داشت. ارتباطی با کووید-۱۹ ندارد. دکترها موفق نشدند نجاتش دهند. اما سخت تلاش کردند. من همچون بسیاری از شما او را بسیار دوست داشتم. پریشانکننده است. خراب و دلشکستهام در بهت کامل و واقعاً در حال حاضر نمیدانم چطور ادامه دهم. باید به همهی شما اطلاع میدادم.
مارون میگوید: او یک هنرمند کاریزماتیک، دوستداشتنی و مهربان بود. روحیه او سرشار از شادی خالص بود. او مرا خوشحال میکرد و من او را. خوشبخت بودیم. همیشه او را میخنداندم. بسیار خندیدیم. میخواستیم با هم یک زندگی را آغاز کنیم. واقعاً باور نمیکنم چه اتفاقی افتاده است. این فقدانی وحشتناک و غمانگیز است.
دوران فیلمسازی شلتون از جشنوارهی فیلم اسلمدنس در سال ۲۰۰۶ با فیلم «به عقب برمیگردیم» آغاز شد. او سپس فیلم «نبوغ سادهی من» را به جشنوارهی فیلم تگزاس و «هامپدی» را به ساندنس سال ۲۰۰۹ برد. این فیلم در دوهفته کارگردانان کن هم به نمایش در آمد و در سال ۲۰۱۰ برنده جایزه «جان کاساوتز» از مراسم «ایندیپندنت اسپیریت» شد. شلتون در تلویزیون مینیسریال «آتشهای کوچک در همهجا» و اپیزودهایی از سریالهای «دیکینسون»، «برنامهی صبحگاهی»، «دختر تازهوارد» را کارگردانی کرد.
او متولد ۲۷ آگست سال ۱۹۶۵ در ابرلین اوهایو بود و پس از مقطع دبیرستان به کالج ابرلین و سپس دانشکده درام واشینگتن رفت. شلتون پس از آن به نیویورک رفت و در دانشکدهی هنرهای بصری منهتن به تحصیل در رشته عکاسی و رسانههای مرتبط پرداخت.
ایوا دوورنی در صفحه توئیترش در واکنش به درگذشت لین نوشت: لین شلتون زندگی مرا تغییر داد وقتی که در سال ۲۰۱۲ جایزهی بهترین کارگردانی را در جشنواره ساندنس به من اهدا کرد. او نام مرا با افتخار خواند و جایزه را با عشق به من تقدیم کرد. تا سالها بعد از من حمایت کرد.
میندی کیلینگ مینویسد: لین شلتون بازیگران را دوست داشت و ما او را دوست داشتیم. انرژی محبتآمیز و تابناکش به همه در محل فیلمبرداری سرایت میکرد و بازیگران همیشه سعی میکردند در کنار او باشند.
ادگار رایت نوشته است: من حقیقتاً از درگذشت لین شلتون بهتزده شدهام. او یک دوست، قلبی مهربان، و فیلمسازی بسیار بااستعداد بود و در ابتدای راه، هرچند آثار درخشانی را ساخته بود. خیلی زود ما را ترک کرد. باور نمیکنم که دیگر صدای خندهی او را نخواهم شنید.
نظر شما