محله هرندی، در جنوبی ترین نقطه پایتخت، وجه تمثیل این موارد است، محله ای که نامش برای هر شهروندی شناخته شده است اما نه به نیکی بلکه بیشتر به عنوان محلی برای تجارت مرگ، کارتن خوابی، تکدی گری، دزدی، شرارت و فساد فارغ از سن و سال و جنسیت و قومیت.
در کنار شیوع این جرائم و آسیبها که در بستر بیکاری و مهاجرت اوج گرفته، بیماریهایی چون هپاتیت، ایدز، زخمهای عفونی، سرطان و غیره هم در این منطقه شایع شده است. معضلات اجتماعی که سال گذشته آستانه تحمل ساکنان را به آخر رساند و ناامید از همه جا، اقدام به بیرون کردن مهاجران کارتن خواب که ناامنی را برای هرندی به ارمغان آورده بودند، کردند.
همین موضوع، ستاد مبارزه با مواد مخدر، شهرداری تهران و سایر دستگاه های انتظامی و امنیتی را از بهمن ماه ۹۷ به یاری ساکنان آورد و تلاش کردند تا رنگ تاریک این محله را به رنگی زیبا و محیطی با نشاط برای آنها در آورند تا دیگر کسی در این محله شاهد اندوه و افسردگی نباشد.
بنا به گفته مسوولان امر، در اجرای پاکسازی این محله و مناطق اطراف، بیش از ۵ هزار نفر از خرده فروشان و مصرف کنندگان و معتادان متجاهر جمع آوری شدند که در میان آنان ۱۹۱ زن معتاد متجاهر حضور داشت. بیش از ۵ هزار نفر از خرده فروشان و مصرف کنندگان و معتادان متجاهر جمع آوری شدند که در میان آنان ۱۹۱ زن معتاد متجاهر حضور داشت. همچنین پلمب و دیوار کشی ۹۵ باب از خانههای پلاک قرمز و تثبیت محدودههای پاکسازی شده انجام شده و همچنان ادامه دارد.
موضوعی که خبرنگار اجتماعی ایرنا را برآن داشت تا با حضور در منطقه، مترصد شنیدن صدای رضایت ساکنان محل شود.
![](https://img9.irna.ir/d/r2/2019/10/06/3/156676999.jpg)
پاکسازی شده اما بازسازی نه
با گذر از کوچه ای دود زده به مغازه خرازی می رسیم که فروشنده آن، خانمی است که نخ زندگی اش گره خورده با رفت و آمد ساکنان و غریبه هایی که عبور می کنند. درباره وضعیت محله از او می پرسیم که از کاهش تعداد معتادان محله خبر می دهد و می گوید: پیش از این، به تنهایی نمی توانستم کرکره مغازه را بالا بکشم و راحت پشت پیشخوان بنشینم، هر روز دعوا بر سر خرید و فروش مواد بود یا از سر نشئگی، جلوی مغازه می افتادند.
با نگاهی از سرشوق و لبخندی از روی رضایت ادامه می دهد: اما چند وقتی است که کمتر شاهد این مساله ها هستیم و با آرامش صبح ها از خانه بیرون می آیم. اما خانم، اینجا زنان معتاد خیلی بدبخت هستند؛ برای به دست آوردن مواد، مثل یک تکه گوشت از این دست به آن دست می شوند و جایی برای خواب ندارند. کسی هم به دادشان نمی رسد.
![](https://img9.irna.ir/d/r2/2019/10/06/3/156677002.jpg)
هنوز جمله زن مغازه دار تمام نشده که دری باز می شود و خانمی جوان با چهره ای پیر، بیرون می آید و هر آنچه از فحش و ناسزا بلد است نثار صاحبخانه می کند. کشان کشان مسیر کوچه را طی می کند و در پیچ محل گم می شود. نگاه من و خانم فروشنده گره می خورد و با سر اشاره می کند: نمونه عینی رو هم خدا رسوند تا ببینید هنوز پشت درهای این خانه های قدیمی، چه خبر است. خانه هایی که قدیمی است و بوی نا می دهد و همانند دل ساکنانش نیازمند بازسازی است.
نزدیک ظهر است اما به جای بوی غذا، بوی دود می آید. به سراغ پیرمردی که در حال عبور است می رویم و از وضعیت فعلی محله از او می پرسیم که می گوید: وضعیت خیلی بهتر شده، میشه گفت هشتاد درصد. قبلا زنان و مردان زیادی در گوشه و کنار، مشغول سوزن زدن بودند و پایپ به دست دنبال جنس می گشتند و از روی خماری عبور هر غریبه ای را تا انتها دنبال می کردند.
ادامه می دهد: الان خیلی بهتر شده و تقریبا قبل از تاریک شدن هوا شاهد این صحنه ها نیستیم اما تا پاکسازی و بازسازی کامل راه بسیار است.
قدم زدن کودکان و زنان در محله، هم حکایت از امید دارد، امید به آینده و وضعیت بهتر محله اما یادمان نرود، زنان و کودکان وامانده در جاده زندگی، چشم انتظار دستان مهربانی هستند که با اندکی محبت و نگاهی مساوی، آنان را در مسیری هموار یاری کند.
دستانی که علاوه بر پاکسازی محله، به بازسازی بافت فرسوده بپردازد و بوی گندی که در جوی راه افتاده پاک کند تا بلکه خنکای پاییزی در این محله هم بوی عشق و مهر دهد و راه رفتن بر روی برگ های زرد پاییزی بدون ترس از سرنگ آلوده باشد.
منبع:ایرنا∎
نظر شما