متن این یادداشت به این شرح است:
36سال از انقلاب شکوهمند اسلامی ایران میگذرد و در این دوران، در ایران و جهان حوادث تلخ و شیرین فراوان رخ داده است ولی ملت فهیم ایران راه پر فراز و نشیب را به سوی هدف والائی که داشته است همچنان با صلابت ادامه میدهد.
حقیقت آن است که انقلاب اسلامی ایران سابقه و عقبه ای دیرین و پرافتخار در تاریخ معاصر دارد. مبارزه و تحمل زندان و شکنجه و محرومیت و خون دل ها و بیدارگریهای متفکران،اندیشمندان،فرهیختگان و در رأس همه امام خمینی(ره) پشتوانهای مطمئن، تجربه ای غنی و بستری آماده را برای این انقلاب فراهم آورد.
انقلاب اسلامی که بر بستر حضور آگاهانه و مصمم مردم جریان یافت، برخوردار از رهبری بود بزرگوار، عارف، حکیم، فقیه، سیاستمدار و مرجعی والا قدر که هم مظهر ایمان و همت مردم بود و هم نماد عزت و آزادی.
انقلاب اسلامی ایران صرفنظر از مسیری که در سالهای پس از پیروزی طی شده است، با پایان دادن به نظام طاغوت و تأسیس نظام جمهوری اسلامی، ملت را وارد مرحله تاریخی جدیدی کرد. نسل انقلاب با توجه به تجربه مبارزات ملت ایران در تاریخ یکصد ساله گذشته بر اساس الگوی نظری که برپایه ارزش ها و مشخصه های اندیشه اسلامی سامان یافته بود، انقلاب را به انجام رساند اما پس از انقلاب نیازمند الگویی عملی برای تحقق مطالبات تاریخی ملت بودیم. این الگو طبعاً می بایست براساس اهداف اولیه انقلاب که در اصلی ترین شعارهای مردم تجلی یافته بود شکل بگیرد.
قانون اساسی که در آن بر حقوق اساسی ملت، از جمله حق حاکمیت برسرنوشت خویش، حق تعیین سرنوشت و اداره امور خویش، اداره امور کشور بر اساس اتکاء به آراء ملت، آزادی نظام حزبی، آزادی بیان و قلم و... تأکید شده و اصل جمهوریت در کنار اصل اسلامیت جزء اصول لایتغیر آن شمرده شده است، باید میثاق و عهدی جاودانه میان ملت و حاکمیت در تحقق این الگوی عملی باشد. وحدت و انسجام ملی و تأکید صریح امام(ره) در نظر و عمل بر ضرورت مشارکت آگاهانه مردم در عرصه های تصمیم گیری و تصمیم سازی از طریق انتخابات، تأکید بر جایگاه مجلس منتخب مردم در رأس امور، تصریح بر میزان بودن رأی ملت، برخورد قاطع با رویکردهای قیم مآبانه و انحصار طلبانه در برابر ملت و... باید شاخص ها و معیارهای روشنی برای تنظیم و تأسیس این الگوی عملی باشد.
امام(ره)، هرگونه اعمال قدرت و دخالت در امور کشور را بدون رأی و رضایت مردم فاقد مشروعیت میدانستند.و این در حالی است که دیگر انقلابها، تا دهها سال بعد هیچ مبنایی برای اداره جامعه جز رأی انقلابیون نداشتند اما در انقلاب اسلامی ایران قانون اساسی فصل الخطاب در تعیین رابطه میان حکومتگران و مردم و ساز و کار تدبیر جامعه است و سندیت و اعتبار آن هم ناشی از رأی مستقیم مردم است و در واقع پیمانی است معتبر هم برای حکومت و هم برای مردم.
امروز کشور نیازمند همدلی و همراهی است و همه کسانی که به انقلاب و امام(ره) و رهبری و خواستهای تاریخی ملت ایران احترام میگذارند باید بتوانند در همه عرصهها، دین خود را اداء کنند.
آنچه که امروز تهدیدی برای وحدت ملی می تواند باشد میدان دار شدن هتاکان و دروغ پردازان در عرصه سیاست داخلی است و حاکم شدن چنین فضایی مطمئنا با آنچه موردنظر انقلاب و امام و نظام بوده و هست فاصله دارد.
از این رو دهه چهارم انقلاب اسلامی را باید دهه دفاع از آرمان های اصیل انقلاب، دفاع از اساس جمهوریت نظام و مبارزه با تحریف اندیشه مبنای انقلاب و دهه پیشرفت و تعالی کشور دانست.
در آستانه آغاز سی و هفتمین سال پیروزی انقلاب اسلامی ایران ضرورت دارد ضمن رفع برخی کدورتها و سوء تفاهمها بین یاران انقلاب، در حل برخی مناقشات و معضلات پدید آمده از حوادث ناگوار گذشته با وحدت و همدلی تلاش بیشتری صورت گیرد.
دهه فجر انقلاب اسلامی دهه عزت، آزادی، استقلال و پاکی و راستی است و باید از سوی همه اقشارملت، بزرگ داشته شود تا شکوه بزرگداشت روز 22 بهمن به تناسب عظمت انقلاب، متعلق به همه مردم باشد. چرا که بزرگداشت این واقعه عظیم، تجلیل از انقلاب اسلامی و پاس داشت آرمانهای والائی است که ملت ما از دیر باز داشته است و در انقلاب اسلامی خود را به آن نزدیکتر دیده است.
اینجانب نیز همانند همه اقشار مختلف مردم فهیم ایران با حضور در مراسم پیروزی انقلاب اسلامی در روز 22 بهمن از همگان می خواهم که به فراخور توان و امکان خود در بزرگداشت این واقعه عظیم تلاش کنند.
نظر شما