ضیا عربشاهی پیشکسوت پرسپولیس

اتفاقاتی که این روزها پیرامون پرسپولیس رخ می‌دهد، جای تعجب زیادی دارد. در برنامه هفته گذشته نود همه دیدند که طاهری و هدایتی چطور علیه همدیگر موضع گرفتند. آنها در این مدت بارها علیه یکدیگر شمشیر را از رو بسته بودند و هفته گذشته هم همدیگر را خراب کردند. حالا اگر با هم آشتی می‌کنند، همه خوشحال هم می‌شوند اما جای سوال دارد که چرا آن زمان که طاهری در پرسپولیس مسئولیت داشت، این دو با یکدیگر مشکل داشتند؟ اگر این دونفر با هم دوست و رفیق هستند، چرا تا قبل از این رفاقت وجود نداشت؟ چرا آن زمان که طاهری مدیرعامل باشگاه بود و می‌توانست از کمک‌های هدایتی استفاده کند، این دونفر با هم دوست و رفیق نبودند؟ هم هدایتی و هم طاهری انسان‌های بالغی هستند و نباید حرفی بزنند که چند روز بعد 180درجه تغییر کرده و صحبت‌های دیگری را به زبان بیاورند. این کارها قشنگ نیست و به نظرم بازی‌کردن با شعور مخاطب است. هدایتی بارها به پرسپولیس کمک کرده و علاقه خودش را نشان داده اما به نظر من او هم باید آبروداری می‌کرد و هزینه‌هایی که با علاقه شخصی انجام داده را نباید به رسانه‌ها می‌کشید. از طرف دیگر، طاهری هم باید می‌دید که وقتی یک فرد بدون چشمداشت به او و باشگاهش کمک می‌کند، نباید کج‌خلقی می‌کرد و حالا باید شجاعت داشته باشد و بگوید که اشتباه کرده است. آشتی‌کردن ناگهانی این دونفر هم جای سوال دارد. شاید این دونفر با هم ناهار و شام مشترک خوردند که آشتی کردند اما بهتر بود قبل از برنامه هفته گذشته نود این ناهار یا شام مشترک را با هم می‌خوردند تا آن صحبت‌ها را انجام ندهند. باز هم تکرار می‌کنم، کار هر دونفر اشتباه بود اما باید بدانیم امثال هدایتی به درد فوتبال ما می‌خورند. از طرفی هم صندلی پرسپولیس برای طاهری بزرگ بود و او دچار توهم شده بود. هدایتی از زمان علی پروین، حبیب کاشانی، نژادفلاح، سیاسی و... به پرسپولیس کمک کرده بود اما هیچ‌گاه دچار مشکلاتی که با طاهری شد، نشد. به نظرم طاهری باید از هدایتی تقدیر هم می‌کرد اما او تند رفت و زمانی که به پول نیاز داشت، مقابل هدایتی خم می‌شد. هرچند که عده‌ای به او خط دادند. همان‌هایی که در خارج از ایران برای خودشان زندگی دارند و حالا آشتی‌بودن یا نبودن او با هدایتی فرقی به حال پرسپولیس ندارد.