صاحب‌خبر - یک‌دهه از تشکیل فدراسیون ورزش‌های سه‌گانه در کشور می‌گذرد و قبل از آن هم به مدت 6 سال این فدراسیون در قالب انجمن زیر نظر فدراسیون دوومیدانی فعالیت داشت. در حقیقت 16 سال است که فدراسیونی شکل گرفته و در حال دریافت بودجه و امکانات است و تاکنون کارنامه‌ای در حد انتظارات و توقعات موجود نداشته و با نگاهی به پرونده افتخارات یک دهه گذشته آن چیزی عاید نمی‌شود. دلیل هم دارد؛ پرواضح است که حضور یک مدیر خنثی و بسته از نظر فکری و مدیریتی نتیجه‌ای مثبت به بار نمی‌آورد و باری به هر جهت بودن فعالیت این رشته جذاب اما خاموش در کشور ما هم به همین دلیل است. یکی از دلایل بسته قلمداد شدن مدیریت این فدراسیون تعویض‌های پی‌درپی معاونان و مسئولان کمیته‌های مختلف است که هر ساله با دستور رئیس انجام می‌شود و هیچ نظارتی هم بر عملکرد شبهه‌برانگیز وی از سوی وزارت ورزش و مقامات بالاتر دیده نمی‌شود. تغییر دبیرهای فدراسیون، روسای هیات‌های استانی، روسای کمیته‌های مختلف مثل روابط‌عمومی، مسابقات، آموزش، مربیان و... که هر از چندگاهی صورت می‌گیرد، نشان می‌دهد اطلاعات درون‌سازمانی در این فدراسیون آنقدر پیچیده و نامعلوم است که تنها مختص رئیس بوده و قرار نیست از وضعیت حاکم بر آن اخباری به بیرون درز کند. البته گفته می‌شود دلیل تغییرات عمده در این فدراسیون نیز همین مورد است و دبیران قبلی نیز براساس یافتن پاسخی به سوالات مبهم خود در این مرکز از کار برکنار شده‌اند. فدراسیون ورزش‌های سه‌گانه منبعی از نیروهای توانمند و ورزشکاران با استعدادی در شهرستان‌ها و تهران دارد که همه‌ساله در اثر تلاش مربیان دلسوز شهرستانی ساخته و پرداخته شده و معرفی می‌شوند اما این تلاش و زحمات مربیان شهرستانی ارزش‌گذاری نشده و خیلی زود در اثر بی‌برنامگی منفعل می‌شود و از بین می‌رود. حضور ضعیف در مسابقات آسیایی و طفره رفتن از درج و انتشار عدم موفقیت‌ها یکی از موارد دیگر سیاست در‌های بسته در این فدراسیون است که باید مورد بررسی قرار گیرد. ضمن اینکه با بررسی صورت وضعیت مالی فدراسیون نیز می‌توان به نتایجی رسید که قابل تامل خواهد بود. قرار است دوشنبه هفته آینده 27 آذر ماه انتخابات رئیس جدید این فدراسیون برگزار شود و یک نفر به مدت چهار سال دیگر سکان هدایت آن را به عهده بگیرد. لذا وزارت ورزش و جوانان و به‌ویژه معاون وزیر که مستقیما مسئولیت این انتخابات را به عهده دارد با دقت نظر بیشتری نسبت به رای‌گیری و نحوه انتخاب روسای هیات‌های استانی و نمایندگان مربیان و ورزشکاران و... توجه کند. عدم توجه به رفتارهای غیر‌حرفه‌ای و استفاده از اشخاص وابسته با عنوان جعلی و غیرواقعی می‌تواند خسارت جبران‌ناپذیری داشته باشد. چهار سال مدت زمان کمی نیست. به‌خصوص اینکه سرنوشت صدها و شاید هزاران جوان و نوجوان ورزشکار باید با دست‌های یک مدیر تعیین وضعیت شود و آینده سپید و سیاه برایشان رقم بخورد. حالا کدام بهتر است باید وزارت ورزش پاسخگو باشد.∎​