جواد لگزیان

جان گابریل بورکمان

در این نمایش‌نامه «جان گابریل بورکمان» پسر معدن‌کاری است که بعدها مدیریت بانک را برعهده گرفته و نقشه‌های بلندپروازانه‌ای در سر دارد. او زن مورد علاقه‌اش را برای رسیدن به اهدافش از خود می‌راند. جان گابریل ورشکست می‌شود و پس از هشت سال زندان، اینک در خانه‌ای که ملک عشق فراموش شده است، به همراه زنش به سر می‌برد. بورکمان در طبقه بالا و همسرش در پایین، یکه و تنها زندگی می‌کنند. البته گاه‌گاهی دوستی قدیمی‌با نام فولدال به دیدن جان گابریل می‌آید و گاهی دخترش را نیز همراه خویش می‌آورد و او برای جان گابریل پیانو می‌نوازد. «ارهارت» ـ پسر جان گابریل که دانشجوست ـ در شهر زندگی می‌کند. او با زنی نه چندان خوش‌نام معاشرت دارد. نمایش‌نامه که آغاز می‌شود «الا»، همان عشق نخستین به آن‌جا می‌آید. او که اینک دچار بیماری مرموزی شده و در آستانه مرگ است، «ارهارت» را از خانواده بورکمان طلب می‌کند تا نام خانوادگی او را بپذیرد؛ شاید که بدین‌وسیله، پس از مرگ او، ارهارت نام خانوادگی او را زنده نگه دارد... نمایش‌نامه «جان گابریل بورکمان» اثر هنريك ايبسن با ترجمه بهزاد قادرى را نشر بیدگل در ۱۹۴صفحه  رهسپار بازار کتاب کرده است.

تمرین‌های تئاتر فمینیستی

این کتاب راهنماي عملي براي ساخت نمايش‌هايي است كه شيوه‌هاي متفاوت از بازنمايي تا «ديدن» جنسيت را بررسي مي‌كند. كتاب در سه بخش سامان‌يافته است: زنان در کارگاه، متن‌های دراماتیک، مفاهیم فمینیستی و جنسیت و خلق پروژه‌ها. این کتاب برای استفاده در کلاس‌های درسی و کارگاه‌ها طراحی شده و موضوعات تحت پوشش آن، بدن، تمرین‌های عملی فمینیستی، معیار و زیبایی‌شناختی فمینیستی است. آنچه در این کتاب آموزشی آمده ثمرۀ سال‌ها مطالعه و نظارت بر تجربه‌های زنان در تئاتر و فعالیت برای یافتن روش‌های فمینیستی برای استقرار تئاتر در جایگاه آکادمیک بوده است.«ایلین استن» عضو هیئت علمی‌دانشگاه لنکستر انگلستان و متخصص تئاتر معاصر بریتانیا در مقدمه این کتاب می‌نویسد: کتاب حاضر به عنوان سیستم پشتیبانی برای یاری و راهنمایی دانشجویان زن رشته نمایش در فرایند ساخت تئاتر فمینیستی طراحی شده است. دغدغه اصلی من برای رفتن به سراغ زنان از آن رو نیست که فعالیت‌های تئاتری آنان را در نهایت پدیده‌ای جدایی‌خواه و تنها ویژه زنان می‌بینم، بلکه به این دلیل است که کمترین مطلبی در این زمینه وجود نداشته و سهل‌انگارانه به نیازهای زنان در کارهای تئاتری توجهی نشده است. هنگام نوشتن این کتاب فرضم بر آن بود که بیشتر کارورزان – خوانندگانی که به آن رجوع می‌کنند زن خواهند بود. زنان نه به مثابه گروهی همگن که انبوهی با مشخصه‌های گسترده و متمایزند که این پایه‌های تفاوت امکان گستردگی بیشتر و ساخت تئاترهای فمینیستیِ متنوع‌تری را فراهم خواهد کرد. «تمرین‌های تئاتر فمینیستی: کتاب راهنما»کتابی از ایلین اَستن با ترجمه شیرین بزرگمهر را نشر بیدگل در 308 صفحه رهسپار بازار کتاب کرده است.