محمد فنایی کارشناس داوری
داور اردنی که این بازی را قضاوت کرد، به‌تازگی در مسابقات بزرگ به کار گرفته شده و البته به نظر می‌رسد که دوملیتی باشند چون ظاهری شبیه مردم کشورهای عربی ندارد. فرمی که داور مسابقه چین و ایران قضاوت کرد، اروپایی بود و از نظر من در مجموع نمره قبولی گرفت. نحوه داوری او کاملا بدون تعارف بود و اصلا تحت‌تأثیر اتفاقات کنار زمین و حتی فشار سکوها نبود. در ابتدای مسابقه در برخورد وحید امیری با دروازه‌بان چین که باعث مصدومیت دروازه بان حریف هم شد، داور به درستی کارت زرد را نشان داد. بازیکن تیم ایران در این صحنه بی‌ملاحظگی کرد و در قوانین داوری این حرکت اخطار دارد. با این‌که نیمکت ایران در این صحنه اعتراض می‌کرد اما از نظر من داور تصمیم درستی گرفت.  صحنه‌ای هم در دقایق پایانی مسابقه در محوطه جریمه ایران رخ داد. در این صحنه سیدجلال حسینی پایش را بالا آورد و با مهاجم چین برخورد کرد. اگر عادلانه به صحنه نگاه کنیم، داور می‌توانست ضربه پنالتی اعلام کند،‌ اگرچه چون در ادامه حرکت پای او این اتفاق افتاد، پنالتی خیلی هم محرز نبود. درواقع داور در این صحنه با ایران مهربان بود،‌ برعکس این‌که دیدم قبل از مسابقه برخی از رسانه‌ها درباره این داور و همچنین ناظر عربستانی مطالبی جالبی را ننوشته بودند. در سایر صحنه‌های بازی نیز صحنه خاصی رخ نداد که در جریان مسابقه تاثیرگذار باشد. متاسفانه باز هم شاهد اعتراض مربیان و بازیکنان ایران به داور مسابقه بودیم که البته‌درصد کمتری نسبت به بازی قطر داشت اما بازهم جالب نبود. کی‌روش حداقل به بازیکنانش نمی‌گوید که شما اعتراض نکنید چون خودش منشأ اعتراض است. سرمربی تیم‌ملی ایران به یک فرد معترض در فوتبال آسیا مشهور شده و این روی ذهنیت داوران تأثیر منفی می‌گذارد.