كيهان
کلانتر یهودی و جنگ جوجیتسو
محمد ایمانی: رئیسجمهور و وزیران خارجه و اقتصاد و نظایر آنها باید به سهلاندیشی و آسانپذیری برخی مشورتهای مسموم پایان دهند؛ در غیر این صورت خود را در مظان اتهام قرار میدهند. آنها اگر تا دیروز آمریکای بدعهد و زیادهخواه و مستکبر و متعدی را نمیشناختند- که باید میشناختند- اکنون به درک کامل رسیدهاند و بهعنوان «بدعهد» و «فاقد حسننیت» از آمریکا یاد میکنند. باید حساس بود و این حساسیت قبل از هر چیز متوجه خود دولتمردان است که چه کسانی نقش «جانو سیار» و «ماهیار» را بازی میکنند؛ دو صاحبمنصبی که به هنگام حمله اسکندر مقدونی به دارا (داریوش سوم) خیانت کردند اما پس از پیروزی اسکندر، توسط خود وی به دار کشیده شدند. به تعبیر قاآنی «ناجوانمردی است چون جانو سیار و ماهیار- یار دارا بودن و دل با سکندر داشتن». لطفعلیخان زند اگر مقابل خواجه بیصفتی چون آغا محمدخانقاجار شکست خورد و ظرف 130 سال حکومت قاجار، حداقل 40 درصد خاک ایران به اشغال اجنبی رفت، زیر سر خیانت صدراعظمی به نام ابراهیمخان کلانتر بود که در قلعه ورودی شیراز را در بحبوحه جنگ به روی لطفعلیخان زند بست و در اثر این خودتحریمی، خیانت قاجاری غالب شد. ناصرالدینشاه بود که چند دهه بعد گفت «من فراموش نمیکنم این یک یهودی، حاج ابراهیم کلانتر بود که کمک کرد قاجارها سلطنت را به دست آورند». مشاوران و دستیاران بانفوذی که در متن جنگ جهانی سوم، گرای تحریم بانکی سپاه پاسداران و قبیل آن را در داخل میدهند، در خیانت کم از کلانتر یهودی نیستند، اگر که مجالش را پیدا کنند.
اعتماد
نقش و جایگاه «پنبه» و «فیلتر» در عرصه سیاست
احمد پورنجاتی: نمیدانم تا چه اندازه سندیت دارد اما به گمانم جایی خوانده یا شنیدهام که: نظامهای سیاسی گوناگون در «مصرف سیاسی پنبه» سه روش متفاوت دارند: ١- در رژیمهای استبدادی، حاکمان، «پنبه» را در دهان مردم فرو میکنند که صدای انتقاد و اعتراض از کسی درنیاید و همهچیز آرام و مطمئن باشد و مسئلهای به نام مزاحمت از ریشه حل شود. ٢- در نظامهای سیاسی میانمایه و بهظاهر لیبرالدموکرات، متولیان اداره کشور، «پنبه» را در گوش خود فرو میکنند که مردم هرچه میخواهند داد و فریاد و انتقاد و اعتراض کنند و حتی مقامات را با طنز و کاریکاتور، دست بیندازند، اما این جیغودادها موجب آزار و ناراحتی گوش و بههمریختن اعصاب و آرامش آنان نشود. ملاحظه میکنید که در هر دو گروه، مصرف پنبه نقش و جایگاه مهم و سرنوشتسازی در ساختار سیاسی کشور دارد. ٣- اما تنها در گروه سوم از نظامهای سیاسی است که انگاری «پنبه» در سبد مصرف حاکمان، جایی ندارد و ولمعطل است: نظامهای مردمسالار قانونگرای متعهد به پاسخگویی به شهروندان که گرچه خاستگاهشان رأی اکثریت مردم است اما خود را موظف به پاسداری از حقوق یکسان شهروندی برای اقلیت نیز میدانند.
وطن امروز
طرح بزرگتر
مهدی محمدی: اکنون سؤال مهمی که کسانی مانند ظریف و عراقچی باید به آن پاسخ بدهند این نیست که فیالمثل FATF خطرناک هست یا نه؟ سؤال مهمتر این است که بگویند «گام بعدی چیست؟» و پس از FATF قرار است سراغ چه چیزی بروند و کشور چه تعهد دیگری در کدام مسئله حیاتی باید بپذیرد؟ آمریکا دیگر چه چیزهایی میداند که ما نمیدانیم؟ ترسیم یک تصویر دقیق از «طرح بزرگتر» بسیار حیاتیتر از این است که روی یک جنبه آن تمرکز کنیم. آیا قرار است ایران به میزانی تضعیف شود که حمله نظامی به آن برای آمریکا امکانپذیر شود؟ یا قرار است زیرساخت مقاومت در منطقه چنان ضربهای بخورد که چارهای جز تندادن به مذاکره با سعودی و آمریکا نداشته باشد؟ آیا ما با یک نقشه راه تحمیل«صلح با اسرائیل» مواجه هستیم؟ یا اینکه ایران خود به دست خویش آنقدر اطلاعات تقدیم دشمن بکند که به تعبیر «مایکل مورل»، جانشین سابق سیا «دیگر نیازی به جاسوسی از آن نباشد»؟ دیگر زمان تعارفات گذشته است. ماجرای FATF فرصتی است برای اینکه از آقایان بخواهیم «توافق اصلی» را رو کنند.
رسالت
غفلت از امنیت ملی
محمدکاظم انبارلویی: امروز دشمن بهخوبی درک کرده است اگر تهاجم کند ضربه محکمی میخورد. توان نظامی ما امروز در سرزمینهای اشغالی، در جنگ 33 روزه و 55 روزه و... تست شده است. قدرت نظامی ما امروز در عراق و سوریه و یمن توسط یاران انقلاب در خط مقاومت حفظ شده است. حتی در دیپلماسی نظامی توانستهایم روسیه را در یک رابطه راهبردی همراه دکترین نظامی خود در منطقه کنیم. اگر این هوشمندیها نبود امروز داعش برای شهرهای ایران والی تعیین میکرد و نوامیس ملت را برای جهاد نکاح به تاراج میبرد و همینها را که در ایران در آرزوی بازگشت آمریکا لحظهشماری میکنند در صف سربریدنها و زندهسوزیها و... قرار میداد. غفلت از امنیت ملی گاهی از روی بیاطلاعی برخی مسئولان میتواند خسارتهای گذشته را تکرار کند.