سیدعلی حسینی در گفت‌وگو با خبرنگار ایسنا، اظهار کرد: با حرف‌ زدن با کودکان درباره مرگ می‌توان دریافت که آن‌ها تا چه اندازه درباره مرگ اطلاعات دارند.

وی ادامه داد: اگر کودکان موضوع مرگ را درست نفهمند، همواره نگران بوده و می‌ترسند، والدین وظیفه دارند شناخت و اطلاع کافی در اختیار آن‌ها قرار دهند.

این روانشناس تصریح کرد: آنچه درباره مرگ به بچه‌ها می‌گوییم و زمان سخن گفتن ما بستگی به سن و تجربه کودکان دارد.

حسینی با بیان اینکه مرگ بخشی از زندگی روزمره بوده و کودکان تا حدی از آن آگاهی‌ دارند، عنوان کرد: اگر کودکان درباره مرگ از والدین سوالاتی می‌پرسد باید اطلاعات لازم به او بدهند تا او دچار سردرگمی نشود.

وی با بیان اینکه نباید در پاسخ به کودکان گفته شود که شخصی که مرده فرشته شده است، تصریح کرد: با گفتن واژه‌هایی مثل کسی که مرده فرشته شده یا به آسمان سفر کرده این‌ها باعث خواهد شد، کودک فکر کند فردی که مرده روزی بر خواهد گشت پس باید در پاسخ به سوالات کودک درباره مرگ بیشتر دقت کنیم.

این روانشناس تاکید کرد: از سن 9 یا 10 تا بزرگسالی، کودکان می‌فهمند که مرگ برگشت‌ناپذیر است و همه روزی می‌میرند.

حسینی یادآور شد: تمام کودکان تجربه منحصر به فردی از زندگی دارند و از روش خاص خود برای بیان و ابراز احساسات خود استفاده می‌کنند.

وی عنوان کرد: برخی کودکان در سن سه سالگی پرسش‌هایی درباره مرگ می‌پرسند و برخی دیگر نسبت به مرگ بی‌تفاوت هستند.

این روانشناس با بیان اینکه هر کودک به نحو متفاوتی با مرگ برخورد می‌کند، گفت: کودکان هر طوری که مسئله مرگ را برای خود حل کنند احساسات خود را درباره مرگ ابراز خواهند کرد و آن‌ها نیازمند پاسخ‌های همدلانه و منصفانه از سوی بزرگ‌ترها هستند.

حسینی با بیان اینکه کودکان نباید به خاطر این کنجکاوی سرزنش شوند، خاطرنشان کرد: اگر کودک به قدری بزرگ شده که شرایط ایجاد شده هنگام مرگ را درک کند می‌تواند به محل تشیع جنازه و قبرستان برود.