به گزارش خبرگزاری فارس از قم، بر اساس اطلاعات دفتر آمار و اطلاعات جمعیتی سازمان ثبت احوال کشور «سن ازدواج پسران به بالای 35 سال و دختران به بالای 30 سال» رسیده، در حالی که در دورانی والدین در این سن صاحب نوه بودند.
به گفته محمدعلی مکرمی، معاون اداره کل ثبت احوال استان قم ازدواج در چهار ماهه نخست امسال نسبت به سال گذشته 9 درصد کاهش داشته است.
کاهش آمار ازدواج و انجام آن در سنین بالا آسیبهایی را به همراه دارد، ولی باید در نظر داشت جامعه در حال حرکت به این سمت است، بسیاری از افراد نسبت به سن مناسب برای ازدواج دچار تردید هستند و نمیدانند چه زمانی امکان پذیرش مسؤولیت زندگی مشترک را دارند.
بهترین سن برای ازدواج سنی است که زمینه بیشترین آرامش و سازگاری را فراهم کند و در عین حال زمینههای ایجاد اختلاف، واگرایی و از هم دور شدن زوجین را کاهش دهد.
به گفته کارشناسان نیاز به ازدواج تابع دو معیار نیازهای زیستی و شرایط روانشناختی است، این معیارها در سنین خاصی به بروز میرسد تا زمان خاصی این شرایط مثبت ادامه دارد و پس از آن زمان این دو زمینه یعنی زمینههای روانشناختی و زیستشناختی رو به افول میرود.
حجتالاسلام علی ابوترابی، عضو هیأت علمی رشته روانشناسی مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی با بیان اینکه نیازهای روانی جوان تابع شرایط هورمونی است، میگوید: شرایط هورمونی از ساحت بیولوژیک متأثر است، یعنی در سن خاصی بهترین زمینهها برای ازدواج فراهم است، بنابراین نمیتوان این سن را با آداب و رسوم اجتماعی تغییر دهیم.
برخی افراد سن ازدواج را تابع مدهای اجتماعی میدانند که در زمانی سن 20 سالگی را شامل میشد و در زمانی دیگر به 30 سالگی تغییر پیدا کرده است.
ابوترابی خاطرنشان میکند: اگر بخواهیم مقوله ازدواج را به جوانان واگذار کنیم، دستخوش موارد مختلف مانند شرایط مادی، تحصیلی و نرمهای اجتماعی میشوند که بسیاری از آنها قراردادی و بر اثر قوانین است، بنابراین در درون جوانان یک نوع تناقض وجود دارد که نمیدانند کدام یک از این موارد را انتخاب کنند، از این رو نمیتوان آنها را به خودشان واگذاشت به ویژه اینکه آنها تجربه کافی در این زمینه را ندارند و در نتیجه به آسیبهایی گرفتار میشوند.
وی معیار فقهی را از دیگر موارد برای امر ازدواج ذکر میکند و میافزاید: اگر جوانی احتمال معصیت را داشته باشد، بنابراین ازدواج بر او واجب فوری است.
به گفته عضو انجمن روانشناسی اسلامی حوزه اگر شرایط مادی، تحصیلی و خانوادگی برای ازدواج فرد مهیا نیست، به دستور قرآن باید عفت بورزد و خویشتنداری کرده و تقوا را در این بخش تقویت کند.
اختلاف سن دختران و پسران برای ازدواج
روانشناسان به این امر دقت دارند که به طور معمول شکوفایی عواطف در دختران زودتر است و این بهار و شکوفایی زودتر نیز به پایان میرسد.
ابوترابی با بیان اینکه با توجه به شرایط بیولوژیکی و عاطفی دختران باید زودتر ازدواج کنند، خاطرنشان میکند: اگر این امر محقق نشود ممکن است مشکلاتی ایجاد شود بنابراین برای ازدواج آنها باید موضوعاتی مانند تحصیل، جهیزیه و سایر شرایط به کنار گذاشته شود.
وی معتقد است پسران با پنج تا 6 سال تأخیر نسبت به دختران میتوانند ازدواج کنند. این زمان در پسران مقداری دامنه بیشتری نسبت به دختران دارد، اگر سن مقتضی برای ازدواج دختران را 17 تا 22 سال بیان کنیم، برای پسران این سن 20 تا 28 سال است.
عضو هیأت علمی مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی تصریح میکند: میتوان این پیشنهاد را داد که سن مناسب دختران برای ازدواج از 16 سالگی آغاز میشود و بهترین سن تا 20 سالگی است، البته به این معنا نیست که در سنین دیگر ازدواج نکنند بلکه هر زمان لازم شد باید ازدواج کنند.
فرزندآوری و سن ازدواج
فرزندآوری و تربیت فرزندان یکی از اهداف تشکیل خانواده است، اگر شرایط ژنتیک و مادرزادی یک کودک سالم باشد، رشد، تربیت و آموزش او آسانتر بوده و این شرایط تا اندازه فراوانی تابع وضعیت سنی مادر است.
اگر فرزندآوری در سنین بالای مادر باشد، احتمال بروز مشکلات برای او وجود دارد، کسانی که در فرزندآوری تأخیر میاندازند بلافاصله فرزنددار نشده و با مشکلاتی رو به رو میشوند.
ابوترابی میگوید: اگر فردی نخستین فرزند خود را در سن 33 تا 34 سالگی به دنیا آورد، با فاصله سنی پنج سال بین فرزندان، دومین فرزند را در سن 40 سالگی به دنیا میآورد، این شرایط برای فرزندآوری مناسب نیست.
بارداری در سن جوانی زمینه سلامت و بهداشت جسمی را برای مادر مانند پیشگیری از سرطانهای اختصاصی زنان به ارمغان میآورد بنابراین با توجه به چنین معیارهایی نمیتوانیم در زمینه سن ازدواج به دلخواه عمل کنیم یا مدهای اجتماعی بخواهند در این زمینه دخالت داشته باشند.
واقعیتها و حقایق آفرینش، آموزههای دینی و سلامت اخلاقی باید این امر را تعیین کند بنابراین سنین جوانی یعنی چند سال پس از بلوغ جنسی بهترین زمان برای ازدواج دختران و پسران است.
بزرگتر بودن پسر نسبت به دختر برای ازدواج
هوش هیجانی و عاطفی در زمینه تشکیل خانواده، مسائل عاطفی، هیجانات ویژه جوانی و زمینههای جسمی دختران زودتر بروز میکند، شرایط سازگاری با همسر تابع هوش هیجانی است، این امر در دختران زودتر به وقوع میپیوندد و قدرت تحمل و همگرا شدن نیز در آنها سریعتر است.
این زمینهها و شرایط در دختران زودتر به پایان میرسد، مواردی مانند شرایط زیستی، باروری و فرزندآوری در مردان طولانیتر است.
عضو هیأت علمی مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی با بیان اینکه پسر 20 ساله میتواند با دختر 17 ساله ازدواج کند، تصریح میکند: این اختلاف به این دلیل است که در سنین میان سالی بانوان با مردان تفاوتهایی دارند، بنابراین برای جلوگیری از بروز مشکلات این سن تعیین شده است.
وی تصریح میکند: در برخی موارد این معیار ثابت نیست و این قانون نقض میشود یکی از معیارها این است که به هر دلیلی زن و مرد شیفته یکدیگر باشند به طوری که اگر به ازدواج منجر نشود، آفاتی به همراه دارد. البته طرفین بدون تردید باید آموزشهایی دریافت کنند تا بتوانند بر اساس نیازهای طرف مقابل خود سازگاری داشته باشند و روحیات خود را تغییر دهند تا در سنین میانسالی دچار اختلاف نشوند.
در بسیاری از جلسات مشاوره اختلافات خانوادگی مشاهده شده، زمانی که دختری با پسری با سن کمتر از خود ازدواج میکند، دختر مدعی میشود که با کودک یا جوان خام ازدواج کرده، در صورتی که این پسر در نظر دختر کوچکتر، بسیار بزرگ است.
ابوترابی با بیان اینکه ازدواج در سنین بالا مطلوب نبوده و با آرامش همراه نیست، خاطرنشان میکند: گرایش به افزایش سطوح تحصیلی از جمله مواردی بوده که سبب تعویق سن ازدواج میشود.
هنگامی که ریسمان ازدواج بر گردن مد انداخته شود، با حرکت بیحساب و بدون برنامهریزی جامعهای را به سمتی میبرد که دختران و پسران سن بالاتر را 30 سال را برای ازدواج انتخاب میکنند که به صورت تدریجی مشکلاتی در بخش اجتماعی و جمعیتی ایجاد میکند. امید است که در زمینه آگاهی بخشی هرچه بیشتر به جوانان و همچنین والدین ایشان، حرکت در مسیر ازدواج آگاهانه و بهنگام با جدیت بیشتری دنبال شود.
=====================
گزارش: ایمن سادات موسوی نژاد
=====================
انتهای پیام/78003/و40
∎