عسل عباسیان: بانوی نقاش ایران، «ایران درودی» سرانجام در ٨٠سالگی به رؤیایی که از ٣٣سالگی در سر پرورانده بود رسید؛ او که در چند سال اخیر مدام از آرزوی چهلوچندسالهاش حرف میزد، سرانجام عصر روز تولد ٨٠سالگیاش، پنجشنبه ١١ شهریور ٩٥، به آرزویی دیرین رسید: کلنگ موزه «ایران درودی» در یوسفآباد تهران به زمین فرود آمد. او در مراسم کلنگزنی موزهاش، با مصرع «چو ایران نباشد تن من مباد»، سخنانش را آغاز کرد و یادآور شد که از خراسان، سرزمین فردوسی میآید و این مصرع شاعر بزرگ پارسیسرای، از کودکی در جانش طنین انداخته، چراکه: «پدرم از کودکی به من آموخت هویتم بهعنوان ایرانی مهمترین مسئله است و تا ابد باید این هویت را حفظ کنم. او من را ایران نامید و به من گفت معنای این نام آزادی و آزادگی است».
نقاش سوررئال ایرانی تأکید کرد: «تا لحظهای که زندهام با عشق به ایران و مردمان این سرزمین قلم خواهم زد و ثابت خواهم کرد بهعنوان یک زن ایرانی اگر مادر نشدم، مادر تمام ملت ایران هستم. این موزه مرکز فرهنگی ایران میشود و نسل آینده با هنر ایران و جهان در این مکان آشنا خواهد شد».
بانوی نقاش ایران با بیان اینکه امروز حال هنرِ ایران بهدلیل تحولاتی که پشت سر گذاشته مناسب نیست، گفت: «ما هنر را در تخت جمشید به جهانیان نشان دادیم، هنر از ایران آمده و ما هنر را به معنای انساندوستی پذیرفتهایم، هنر زیباترین وجه انسان است، چراکه هیچ اثر هنریاي نیست که با اندیشه ناپاک به وجود آمده باشد».
درودی با تأکید بر اینکه برای هنرمندبودن باید عاشق بود، یادآوری کرد: «وقتی در ۳۳سالگی آثارم در مهمترین مطبوعات دنیا به چاپ رسید، آرزو کردم روزی آنها را به ملتم تقدیم کنم و امروز پس از ۴۷ سال بسیار خوشحالم، چراکه پس از سالها تلاش، به آرزوی خودم رسیدم و امیدوارم روزی همه مثل من به آرزویشان برسند. من به ایرانیبودنم افتخار میکنم و این را آموختهام که تا چه اندازه ارزشم بهعنوان یک ایرانی مهم است. من به تاریخ چندینهزار ساله تکيه کردهام و براساس این تاریخ ادعا میکنم هنرمند هستم و سرپا ایستادهام».
درحاليكه گونههای درودی از اشکِ شوق، تر شده بودند، خطاب به حاضران گفت: «آرزو میکنم مردم ایران را دوست بدارند، چراکه هویت، اصالت، سنت و طرز فکرمان است و از آن جدا نخواهیم شد. ما در تاریخمان به بشریت آموختهایم که پس از فتح شهر، مردمان آن را با هر فکر و عقیدهای میپذیریم و میبخشیم. امیدوارم این موزه به مرکز غیردولتی تبدیل شود تا نسل آینده بتواند بهراحتی در آن با اندیشهها و تفکرات متفاوت آشنا شود و بیاموزد. امیدوارم ملت ایران در جایگاهی که لیاقت، شعور و هوش آن را دارد قرار بگیرد».درودی جهانبینی خود را نیز با جمع حاضران شریک شد: «اگر هنر را از زندگی حذف کنیم، هیچچیز در زندگی نخواهیم داشت و امیدوارم این هنر را با آموزش به کودکانمان هدیه کنیم. زندگی را با هنر زیباتر کنیم».این زن هنرمند معاصر در پایان با بیان اینکه «امروز تنها آرزو و خواستهام از خدا این است که ایمان من را به خودش بیشتر کند»، ادامه داد: «هنر یعنی از بالا نگاهکردن، یعنی زندگی، یعنی به خدا نزدیکشدن و من با هنر به خدا نزدیک شدم و معتقدم یکی از معدود برگزیدگان خداوند هستم، چراکه خدا به من جرئت نقاشیکردن را داد و شعوری به من بخشید تا نقاشی را دوست بدارم. نقاشیکردن برایم نماز و نیایش است».بنیاد موزه ایران درودی، يك مرکز فرهنگی چند منظوره خواهد بود که در آن علاوه بر نمایش آثار نقاشی این هنرمند، فعالیتهای مختلف فرهنگی و هنری دیگری نیز انجام خواهد شد. در این موزه ۱۹۵ تابلوی نقاشی درودی که همگی از سوی سازمان میراث فرهنگی ثبت ملی شدهاند، به نمایش گذاشته میشود. تمامی این آثار جز چند کار اخیر این هنرمند که از پاریس به ایران منتقل شده، در نمایشگاههای مختلفی به نمایش گذاشته شدهاند. در مراسم کلنگزنی موزه ایران درودی هنرمندانی نظیر اکبر عالمی، نگار اسکندرفر، طاها بهبهانی، علیاکبر صادقی، مستانه مهاجر، پژمان بازغی، شیرین پرتوی و... حضور داشتند و در شادی هشتادمین زادروز بانوی نقاش و ادیب ایرانزمین، ایران درودی شریک شدند.
این مکان فرهنگی در خیابان یوسفآباد بین خیابان ۶۵ و ۶۷، پشت پارک پرستو واقع است و با هزینه شخصی ایران درودی، از سوي جهانگیر درویش ساخته خواهد شد.
∎