الهه احمدی ملی پوش تیراندازی

فدراسیون تیراندازی تقریبا امکانات برابری در اختیار بانوان و آقایان قرار می‌دهد، اما اگر در کل بخواهیم در مورد وضع ورزش بانوان صحبت کنیم باید گفت که وضع ورزش زنان و مردان در کشور تفاوت زیادی با یکدیگر دارد. نگاهی که به ورزش بانوان می‌شود، خیلی جدی نیست. شاید نخستین و مهم‌ترین مثالی که در این‌باره می‌توان زد، این نکته است که هنوز به‌صورت رسمی هیچ باشگاه ورزشی مختص ورزش حرفه‌ای بانوان نداریم. سالن‌های بدنسازی موجود تنها چندساعت در روز را به ورزش بانوان اختصاص می‌دهند که جوابگو و برطرف‌کننده نیاز بانوان به سالن اختصاصی تمرین نیست. تنها گزینه پیش‌روی بانوان آکادمی ملی است که بیشتر دستگاه‌ها و امکاناتش حرفه‌ای‌ است، اما شرایط برای مردان متفاوت است و باشگاه‌های مدرن و مجهز بدنسازی برای آنها وجود دارد که گاهی تمام ساعات خود را به سانس آقایان اختصاص می‌دهند. از ‌سال 82 که من عضو تیم‌ملی بانوان شدم تا امروز شرایط بسیار فرق کرده و بهتر شده است اما در کل بچه‌های تیم‌ملی بانوان محدودیت‌ها و امکانات کمی دارند. از طرفی باید به این نکته توجه کرد که دختران ورزشکار و ملی‌پوشان بانوان ما هرزمانی از روز را نمی‌توانند از خانه خارج شوند و به محل تمرین بروند که این مسأله با توجه به ساعات محدودی که به آنها اختصاص داده می‌شود، بسیار مشکل‌ساز است. به‌طور مثال فدراسیونی مانند فدراسیون تیراندازی در بحث استعدادیابی برای ورزش بانوان خوب کار می‌کند اما حقیقت این است  که کلیت شرایط ورزش بانوان و آقایان با هم تفاوت دارد. من اوایل فکر می‌کردم این تفاوت‌ها به علت مدال‌آوری بیشتر آقایان و موفقیت بیشتر آنها در مسابقات بین‌المللی است اما ما مدال جهانی هم آوردیم ولی آن‌طور که باید، به ورزش بانوان نگاه و توجه نشد و دیگر نمی‌دانم ورزش بانوان برای جلب این نگاه باید چه کاری کند. درباره ورزش آقایان توقعات مشخص و تا حد ممکن امکانات با توقعات هم‌سطح است، اما در مورد ورزش بانوان حتی توقعات هم نصفه‌ونیمه است و شفاف نیست که برایشان بخواهد امکانات مناسبی تعبیه شود. ما به مدال المپیک هم رسیدیم و حالا شاید شرایط متفاوت شود. 12‌سال پیش که من به‌طور حرفه‌ای وارد رقابت و مسابقات بین‌المللی شدم حضور خانم‌ها در میادین بیشتر جنبه نمادین داشت و برای این بود که نشان داده شود خانم‌ها هم می‌توانند ورزش کنند، اما الان این‌طور نیست و روی بانوان هدف‌گذاری شده است. البته از نظر این‌که امکاناتشان حرفه‌ای باشد این‌طور نیست. در مورد آقایان بسیار حرفه‌ای‌تر برنامه‌ریزی می‌شود. باید توجه داشت که خانم‌ها برای ورزش شرایط خاص و ویژه‌ای دارند و نیازمند حمایت بیشتری هستند. ما مدت زیادی در آلمان بودیم و در آن‌جا می‌دیدیم که در هر محله‌ای سالن بدنسازی حرفه‌ای وجود دارد که خیلی راحت و با هزینه بسیار معقول خدمات حرفه‌ای به بانوان ارایه می‌دهد، اما ما هیچ‌وقت امکانات این‌چنینی نداشته‌ایم. در تیم‌ملی که سالن بدنسازی نداشتیم. تنها سالن حرفه‌ای در تهران سالن آکادمی ملی المپیک است که برای من استفاده از آن مقدور نیست. من به‌عنوان یکی از اعضای تیم‌ملی که خانه‌دار و دارای فرزند هستم و از طرفی محل اقامتم فاصله زیادی با سالن آکادمی دارد، قادر به استفاده از این سالن نبودم و از طرفی ساعت استفاده از این سالن برای بانوان تنها از 8صبح تا 4بعدازظهر بود که باتوجه به شرایط تمرینم به استفاده از آن نمی‌رسیدم. من مدت‌ها درگیر موضوع بدنسازی و رفع این مشکل بودم، درحالی‌که این مسأله جزو ابتدایی‌ترین نیازهای ورزشکاران است که باید تأمین شود. موضوع دیگری هم که برای بانوان وجود دارد بحث شرایط تمرینی است. ورزشکاران خانم مانند آقایان نمی‌توانند به‌راحتی در خیابان‌ها و پارک‌ها بدوند و تمرین کنند و نیازمند شرایط ویژه‌ای برای تمرین هستند؛ شرایطی که برای من به‌عنوان یک ملی‌پوش مهیا نبود. نه در استادیوم آزادی و نه در مکان‌های دیگر حتی یک سالن اختصاصی بانوان نداریم و این نشان می‌دهد که ورزش بانوان حتی در سطوح مقدماتی و اولیه امکانات هم با ورزش آقایان متفاوت است، چه برسد به سطح ملی و حرفه‌ای.