باوجود تأکید روانشناسان بر اهمیت داستان‌های ترسناک کودکان، مطالعات جدید نشان می‌دهد یک‌سوم والدین از خواندن این گونه داستان‌ها برای کودکان خود خودداری می‌کنند. اما خبرگزاری کتاب به نقل از نشریه «گاردین» گزارش داده روانشناسان می‌گویند خواندن این‌گونه داستان‌ها برای کودکان به ایجاد حس انعطاف‌پذیری و کنترل ترس در آنها کمک می‌کند. تحقیقات انجام شده توسط یک فروشگاه آنلاین کتاب روی 1003 زوج از والدین در انگلستان نشان داده 33‌درصد آنان فقط کتاب‌هایی را برای کودکان خود انتخاب می‌کنند که فاقد شخصیت‌های ترسناک باشند. در این مطالعات از آنان درباره ترسناک‌ترین مخلوقات داستانی برای کودکان پرسیده شده و نتیجه گرفته است که یک‌پنجم والدین جادوگر شریر غرب در داستان «جادوگر شگفت‌انگیز شهر اوز» نوشته «ال فرانک باووم» را نام برده‌اند؛ شخصیت
«کودک ربا» در داستان «چیتی‌چیتی بنگ‌بنگ» نوشته «یان فلمینگ» در رتبه دوم قرار گرفته‌ و «گرگ بد گنده» که مادربزرگ «شنل قرمزی» را می‌بلعد در جایگاه سوم قرار دارد. رتبه چهارم به «جادوگر اعظم» در داستان «جادوگران» نوشته «رائولد داهل» و جایگاه پنجم به «کرولا دویل» از داستان «یک‌صدویک سگ خالدار» نوشته «دودی اسمیت» تعلق گرفته است.
 «اما کنی»، روانشناس می‌گوید: «ترس یک واکنش طبیعی است و وقتی برای کودکی داستان ترسناک می‌خوانید یا مطالعه خود آنها در این گونه، آنها را به سطحی از کنترل ترس می‌رساند که اگر بخواهند خودشان از شما می‌خواهند دیگر نخوانید یا خود خواندن آن را متوقف می‌کنند. این داستان‌ها می‌تواند مورد بحث قرار گرفته و کودکان را قادر سازد تا احساسات خود را کشف و درباره آن سخن بگویند.» او می‌گوید که ترسیدن از طریق کتاب «به ایجاد انعطاف‌پذیری کمک می‌کند» و می‌افزاید: «جهان خود می‌تواند جای ترسناکی باشد و کودکان حتی ممکن است توسط دوستان یا معلمان در چنین شرایطی قرار بگیرند، بنابراین دانستن چگونگی کنترل ترس برای کودکان بسیار مفید است.» مطالعات فروشگاه «بوک پیپل» همچنین نشان داده است که درحالی یک‌سوم والدین از انتخاب کتاب برای کودکان امتناع می‌کنند که 78‌درصد گفته‌اند شخصیت‌های بد به کودکان کمک می‌کند تا «تمایز میان خوب و بد را تشخیص دهند.» 53‌درصد از پرسش‌شوندگان نیز گفته‌اند این گونه ادبی کودکان را برای «مواجهه با موقعیت‌های سخت» آماده می‌کند و 48‌درصد اظهار کردند این کتاب‌ها برای تسلط بر ترس بسیار مفید هستند. «کنی» می‌گوید: «بچه‌ها را معمولا در پر قو بزرگ می‌کنند. خطرپذیری و ترس چیزهایی هستند که ما در کودکی به آنها نیاز داریم. می‌دانیم مردمی که خطرپذیر هستند در طولانی مدت عملکرد بهتری نسبت به دیگران دارند، به راستی چگونه می‌توانیم احساس امنیت و آرامش کنیم وقتی آن‌چه  را که از آن می‌ترسیم نمی‌شناسیم؟ هر چیزی به شما دید گسترده‌ای درباره احساس امنیت و چگونگی کنترل پیرامون‌مان را بدهد بسیار
مفید است.»