«آذر» خلافکاری مغرور و جاه طلب است، از قانون شکنی لذت می‌برد و از «نه» شنیدن متنفر است. آنچه به زندگی‌اش معنا می‌دهد، عملی شدن نقشه هایش است و برخلاف هوش سرشار و رفتار محتاط، اهل خطر است و از بازی کنار نمی‌کشد.«من» فیلمی شخصیت محور و در پرداخت کاراکتر اصلی موفق است. توجه به جزئیات شخصیت پردازی «آذر» در سکانسی مشخص می‌شود که می‌فهمیم او قادر به نواختن سازی که به ظاهر خوب تدریس می‌کند، نیست.اما تمرکز فیلمنامه در پرداخت شخصیت اصلی منجر به عدم پرداخت دقیق شخصیت‌های فرعی شده به طوری که در پایان بندی ناگهانی اثر، مخاطب در ارتباط شخصیت‌های مکمل دچار ابهام می‌شود. شاید این نکته، عمد فیلمنامه نویس بوده اما می‌تواند از طرفی، نقص فیلمنامه محسوب شود. «من»، تصویر تازه‌ای از یک ضدقهرمان ارائه می‌کند و تصویر ضدکلیشه‌ای از یک«زن». این ویژگی به همراه بازی روان و دقیق لیلا حاتمی در نقش «آذر» ، فیلم را به اثری دیدنی بدل می‌کند.از دیگر بازی‌های قابل قبول، باید به بازی امیر جدیدی اشاره کرد که با رعایت ظرافت انجام شده است. فضاسازی درست موسیقی و عجین شدن آن با کاراکتر اصلی از امتیازهای دیگر فیلم است؛ ضرباهنگ موسیقی و قدم‌های پایانی «آذر»، در این میان نمونه قابل توجهی است. سهیل بیرقی در مقام کارگردان، به خوبی از پس هدایت بازیگران برآمده و به نظر می‌رسد نوگرایی او در مقام یک فیلم اولی، نویدبخش موفقیت‌های بیشتر آینده در کارنامه فیلمسازی اوست. «من» در زمره فیلم اولی‌های قابل تامل اکران امسال قرار می‌گیرد و می‌تواند به روند فروش مناسب خود در گیشه‌ها ادامه دهد.

* بازیگر تئاتر