صاحب‌خبر - مجتبی عابدینی قطعا شخصیتی به شمشیر بازی ایران داد که تا همین چند هفته پیش، یک دهم آن را هم در بین مردم نداشت. او با عملکرد فوق‌العاده خود در المپیک ریو کاری کرد که نگاه مردم به این رشته عوض شود و همه ببینند که شمشیر بازی هم می‌تواند تا چه اندازه می‌تواند زیبا و هیجان انگیز باشد. او حالا با اینکه از یک قدمی فینال و مدال المپیک بازگشته، سرش را بالا می‌گیرد چرا که کاری تاریخی را انجام داده است. عابدینی ابتدا به روند خود از لندن تا ریو و عملکرد فوق‌العاده‌اش اشاره می‌کند: «در طی دو سه سال گذشته همیشه چراغ خاموش جلو رفتیم و هیچ حاشیه و سر و صدایی هم نداشتیم. اگر به 7 فروردین امسال بازگردیم، در مسابقاتی که وجود داشت 5 قهرمان جهان را شکست دادم و نایب قهرمان جهان شدم. 4 سال تمام زحمت کشیدیم. بعد از مسابقات المپیک لندن که حذف شدم در همان دهکده بازی‌ها با پیمان فخری، مربی‌ام عهد بستیم که در دوره بعد مدال بگیریم. خوشبختانه از همان زمان روند رو به رشدی را سپری کردیم و در بازی‌های آسیایی اینچئون به مدال نقره رسیدیم. در حالی که از چین عقب بودیم، توانستیم پیروز شویم. در سال 94 و اوایل 95 هم به ترتیب به یک چهارم نهایی و نیمه نهایی و در نهایت به فینال جام‌های جهانی رسیدم.» او درباره اینکه گفته می‌شود باید پاداش برنز را بگیرد می‌گوید: «تصمیم گرفته‌ام فعلا در این مورد صحبت نکنم و همه چیز را به مسوولان واگذار کرده‌ام و شاید بعد از آن نظرم را گفتم. ظاهرا آقای وزیر گفته بود به بهداد سلیمی پاداش طلا را می‌دهیم و برای عابدینی هم به فراخور مقامی که کسب کرده‌ایم پاداشی را در نظر می‌گیریم.» او همچنین به گسترش شمشیر بازی بعد از این موفقیت اشاره می‌کند: «شاید باور نکنید اما بعد از المپیک رییس هیات اصفهان با من تماس گرفته بود و می‌گفت آنقدر تقاضا برای ثبت نام در این رشته زیاد شده است، نمی‌دانیم چه کار کنیم. خیلی از مردم هم می‌گفتند ما تنها برای فوتبال تا 4 صبح بیدار مانده بودیم و این بار برای شمشیربازی هم همین اتفاق افتاد. خیلی‌ها هم به خود من پیغام می‌دهند که چطور می‌توانند وارد شمشیربازی شوند. خوشحالم که توانستم کاری کنم این رشته بهتر معرفی شود و تمام تلاشمان را می‌کنیم که جزو رشته‌های برتر در ایران باشد.» عابدینی از تلخ و شیرین‌هایش در ماه‌های گذشته می‌گوید: «ضربه پانزدهمی که در المپیک ریو بازیکن آمریکایی زد. واقعا لحظه بسیار تلخی بود، چون من فقط برای طلا می‌جنگیدم. شیرین ترین اتفاق هم نایب قهرمانی در جام جهانی کره و کسب دو سهمیه برای ایران بود. شاید باورتان نشود در بین یکی از بازی‌ها با خانواده‌ام تماس گرفتم که دخترم ساعت 2 صبح از خوشحالی برد بالا و پایین می‌پرید و گریه می‌کرد.»∎​