صاحب‌خبر - شوک سنگین به بهداد خیلی راحت، با وقاحت تمام و در روز روشن مدال مان را دزدیدند. سرشان را گرفتند بالا و با بی شرمی تمام حق را نا حق کردند. آن هم در مقابل میلیون‌ها چشم و ده‌ها دوربین تلویزیونی که از زوایای مختلف، حق‌کشی زشتشان را ثبت می‌کرد. عامل اصلی هم همان عراقی معروف بود که دو سال پیش میهمان ما در ایران شد اما سال بعد زیر پای مرادی در انتخابات کنفدراسیون آسیا را خالی کرد و سال بعد از آن هم این حق خوری آشکار را انجام داد. همین است که بهداد هم او را مقصر اصلی این حق خوری می داند و از اوبه عنوان اصلی ترین بازیگر این سناریو یاد می کند. بهداد سلیمی یک سال پیش همین روزها بود که در تمرین‌های سنگین تیم ملی پیش از رقابت‌های جهانی، وزنه 260 کیلویی روی پایش افتاد و رباط صلیبی‌اش پاره شد. از آن روز تا همین یک ماه پیش خیلی‌ها فکرش را هم نمی‌کردند که بهداد بتواند در المپیک روی تخته برود. در بهترین حالت حضور صرف او در ریو را ممکن می‌دانستند اما بهداد با کمک پزشکان ایرانی، غیر ممکن را ممکن کرد و سرحال و قبراق راهی ریو شد. آنقدر که برای متوقف کردنش دست به دزدی بزنند. *** بهداد سلیمی در ریو سرحال‌تر از چیزی که فکرش را هم می‌کردیم روی تخته آمد. در یکضرب اگرچه حریف گرجی‌اش فوق‌العاده ظاهر شد و وزنه 215 کیلوگرم را بالای سر برد، بهداد سه کیلوگرم رکورد دنیا را بیشتر کرد و با 216 کیلوگرم در صدر قرار گرفت. همین جا بود که همه فهمیدند بهداد خیلی با روزهای اوجش فاصله ندارد. حداقل در یکضرب بهتر از گذشته هم شده. حتما از همان جا شد که تصمیم گرفتند نگذارند دومین مدال المپیکی‌اش را بگیرد. *** شرایط بهداد در دوضرب متفاوت بود. تنها اثری که از مصدومیت در او مشهود بود، ترس از قیچی زدن کامل در دوضرب بود. با این حال او آنقدر تمرین کرده بود که این ضعف هم دیده نشود اما همان عراقی با حمایت آیان و دار و دسته‌اش از همین نقطه به بهداد ضربه زد. آنها وزنه 245 کیلوگرمی را که بهداد دو بار بالای سر برد را ابتدا با داوری و سپس با ورود عجیب و غریب هیات ژوری نپذیرفتند و بهداد هم که دیگر تمرکزی برایش باقی نمانده بود، در بار سوم هم نا موفق ماند تا دستش از مدال کوتاه بماند. *** ورود هیات ژوری بعد از سه چراغ سفیدی که بهداد در حرکت دوم گرفت، رفت و آمد‌های آیان، رییس فدراسیون جهانی به پشت میز داوری پیش از آغاز حرکت‌های دوضرب و نقض آشکار قانون، بدون هیچ تردیدی نشان داد که فدراسیون جهانی و افراد مهمی در آن نمی‌خواستند مدال سنگین وزن المپیک به بهداد برسد. اگرچه بهداد با زدن وزنه 245 کیلو هم دستش به طلا نمی‌رسید و نقره‌ای می‌شد اما قطعا در این شرایط حریفش هم نمی‌توانست با خیال راحت روی تخته برود. خیالی که با حق خوری و حذف مستقیم حریفش تخت شده بود. *** اشک‌ها و اعتراض‌های بهداد و نشستنش بر روی زمین، رفت و نشست کنار اشک‌های بنا. بنا از روی شرمندگی و ناتوانی شاگردانش در گرفتن طلا گریان شد و بهداد از حق مسلمی که به این راحتی از او گرفتند و هیچ کاری از دست او و مسوولان ایرانی بر نیامد. این هم یک ناتوانی دیگر و جبر بود که فشار بسیاری به قوی‌ترین مرد چندین سال دنیا آورد. فشاری که نمی‌گذاشت همه چیز را رها کند و از سالن خارج شود. چرا؟ چون حقش را خورده بودند. *** از ابتدای المپیک دزدی‌های بسیار از ریو گزارش شد. از بردن وسایل و اسباب کاروان استرالیایی‌ها در روزهای اول تا به سرقت رفتن پول نقد از اتاق حدادی و حتی دزدیده شدن چهار شناگر آمریکایی در روزهای گذشته! با این حال سناریویی که آیان و دار و دسته‌اش در روز یازدهم المپیک اجرا کردند، بدون شک بزرگترین و زشت‌ترین دزدی ریو بود. آن هم اینقدر وقیحانه و با اتکا به قدرتی که حالا ما را تهدید به محرومیت هم کرده است!∎​