صاحب‌خبر - بومر فلپس هنوز آنقدر بزرگ نشده تا آنچه هفته گذشته در ریو دید را به خاطر بسپارد. او باید به خاطراتی دلخوش کند که درباره پدرش، شناگر افسانه‌ای خواهد شنید. او می‌تواند ویدیوهای بازی‌های المپیک ریو را هم ببیند که چطور پدرش در 31 سالگی توانست به 5 مدال طلا و یک نقره برسد، در حالی که گروهی باور نداشتند او در بازگشت بتواند موفقیت‌های قبلی را تکرار کند. بومر سه ماهه احتمالا می‌تواند در خانه 23 مدال طلا و 28 مدال المپیک پدرش را تماشا کند و اگر خوش‌شانس باشد یکی از آنها را برای نشان دادن به دوستانش به مدرسه ببرد. مایکل فلپس بعد از پیروزی در فینال 4 در 100 متر شنای مختلط که بیست و سومین طلای او در المپیک محسوب می‌شد، گفت: «احتمالا به پسرم اجازه خواهم داد یکی از مدال‌ها را به مدرسه ببرد و نشان بدهد. شاید من هم مجبور شوم همراه او بروم و برای تعریف کردن ماجرا به او کمک کنم.» فلپس ادامه داد: «چند روز قبل وقتی به تلفن مادرش زنگ زدم او شروع به گریه کرد. من شروع به چرخاندن مدالم کردم و چشم‌های او به آن خیره شد. او از حالا آنها را می‌شناسد.» این احتمالا زندگی است که فلپس در آینده در پیش خواهد داشت. او بیشتر وقت در کنار خانواده‌اش خواهد بود و باید پسرش را بزرگ کند. این اولین بار در پنج حضور المپیکی فلپس است که زندگی او چنین دورنمایی در پیش دارد. فلپس که اعلام کرده بعد از المپیک ریو از ورزش حرفه‌ای خداحافظی می‌کند، گفت: «حس ویژه‌ای دارم، چون می‌توانم فصل جدیدی در زندگی‌ام شروع کنم. من بازنشسته می‌شوم، ولی شنا برای من تمام نشده است. این شروع یک عصر جدید است.» باب باومن، مربی فلپس انتظار دارد او بعد از المپیک برای موسسه‌اش وقت بیشتری صرف کند. باومن همچنین امیدوار است فلپس در مربیگری تیم کالج آریزونا به او کمک کند. او می‌داند که فلپس از زندگی جدیدش راضی خواهد بود. چهار سال قبل وقتی او برای اولین بار خداحافظی کرد، خوشحال نبود. باومن در آن زمان گفت که فلپس نیاز دارد شنا کند. پیش از شروع بازی‌های ریو، باومن نسبت به موفقیت فلپس خوش‌بین بود. او که تمرین‌های فلپس را به دقت زیر نظر داشت، معتقد بود که او برای این رویداد با تمرکز بالایی وارد خواهد شد. ولی او هم نمی‌توانست چنین موفقیتی را تصور کند. او حداکثر انتظار یک یا دو مدال طلا داشت. او در نهایت پنج مدال طلا گرفت و توانست در فینال 200 متر پروانه انتقام شکست قبلی را بگیرد. فلپس گفت: «این بازی‌ها برای من حکم گیلاس روی کیک را داشت. پایانی بهتر از این برای من امکان نداشت.» این همان پایانی بود که فلپس دوست داشت؛ با کسب مدال و بدون اینکه از شنا و استخر دلزده شود. فلپس با نزدیک شدن به پایان مسابقات احساساتی‌تر شد. او وقتی برای آخرین مسابقه که فینال شنای مختلط بود به استخر نزدیک می‌شد، به‌سختی توانست اشک‌هایش را پنهان کند. حتی هم‌تیمی‌های فلپس هم پیش از فینال متوجه اهمیت این لحظه شدند و می‌دانستند که باید به فلپس کمک کنند پایانی رویایی داشته باشد. رایان مورفی در شروع این مسابقه 100 متر کرال پشت را با یک رکورد جهانی به پایان برد. در 100 متر دوم کودی میلر در رقابت با آدام پیتی، پدیده بریتانیایی کم آورد و کارش را با 61/0 ثانیه اختلاف به پایان برد. در این لحظه بود که فلپس برای 100 متر پروانه به داخل استخر شیرجه زد و وقتی کارش را تمام کرد آمریکا 41/0 ثانیه پیش افتاده بود. ناتان آدریان در 100 متر کرال توانست این برتری را حفظ کند تا آمریکا به مدال طلا برسد. بعد از این رقابت بود که اشک‌های فلپس سرازیر شد، وقتی هم‌تیمی‌هایش را در آغوش گرفت و دقایقی بعد که برای دریافت مدال روی سکو رفت. برای آخرین بار. فلپس گفت: «همه اینها با یک رویای کودکی شروع شد. می‌خواستم در ورزش شنا کاری کنم که پیش از این هیچ کس نتوانسته انجام دهد. رویای من تبدیل به واقعیت شد.» رکورد باورنکرنی فلپس در کسب مدال‌های المپیک باعث شده این روزها او را با کشورهای شرکت‌کننده در این بازی‌ها مقایسه کنند. در یک رده‌بندی فانتزی اگر فلپس با 205 کشور شرکت‌کننده در بازی‌ها مقایسه می‌شد، می‌توانست در رده سی و نهم قرار بگیرد.∎​