آنها معتقدند این استقلال باعث می شود که بی محاباتر نقد کنند و این به مذاق برخی اهالی روابط عمومی خوش نمی آید. در نهایت برخی تصور می کنند که با تغییر مدیر هر رسانه باید تمامی خبرنگاران آن رسانه هم تغییر کنند این در حالی است که در حوزه های دیگر ما شاهد هستیم عنوان می شود کارشناسان یک سازمان به دلیل اینکه سرمایه های اصلی آن سازمان هستند نباید جابجا شوند.
این استاد دانشگاه در مقایسه جایگاه خبرنگار در خارج و داخل کشور می گوید: در بسیاری از کشورهای جهان زمانی که یک خبرنگار به یک رسانه ی شناخته شده و برند پا می گذارد می داند که تا آخر عمر و تا زمان بازنشستگی با آن رسانه همکاری خواهد داشت و مردم آن رسانه را به آن خبرنگار و آن خبرنگار را به آن رسانه می شناسند. اما در ایران به جز برخی رسانه های خاص که از قضا مدیریت آن هم همیشه همان افراد قبلی بوده اند و در طول 35 سال گذشته تغییری نداشته اند، خبرنگاری را پیدا نمی کنید که معرف برند یک رسانه باشد و آن رسانه معرف برند آن خبرنگار باشد. این از طنزهای تلخ تاریخ مطبوعات در ایران است که ظاهرا هنوز درمانی برای آن پیدا نشده است.
**هرج و مرج در رسانه های مجازی
افراسیابی درباره خبرنگاران فضای مجازی اینگونه می گوید: خبرنگاران رسانه‌های مجازی بسیار متفاوت با یکدیگر هستند. گاهی یک خبرنگار را می بینید که بدون کسب آموزش‌های لازم صرفا به دلیل پیدا کردن یک شغل در یک سایت خبری مشغول به کار می شود و گاهی هم خبرنگاری را می بینید که با کوله باری از تجربه به دلیل درک اهمیت فضای مجازی حوزه ی اصلی کار خود را حضور در رسانه های مجازی تعریف کرده است. ما باید در عرصه ی فضای مجازی رسانه ها را رتبه بندی کنیم و خبرنگارانی که در رسانه‌های مجازی پر مخاطب و معتبر حضور دارند باید بتوانند حداقل از بیمه ی خبرنگاری بهره مند شوند و البته جا دارد در زمینه ی حقوق و دستمزد خبرنگاران هم قانونی در مجلس به تصویب برسد تا خبرنگاران از شمول قانون کار مرسوم خارج و دارای قواعد خاص خود باشند.
وی در جواب این سوال که چرا برخی روابط عمومی ها با خبرنگاران همکاری نمی کنند می‌گوید: برخی مدیران روابط عمومی ها بر عکس خبرنگاران که اهل ریسک هستند، محافظه کار و نگران منافع خود و سازمانشان هستند و این مهمترین دلیل عدم همکاری روابط عمومی ها با خبرنگاران است.
حال این گروه را بگذارید در مقابل خبرنگاری که آمده است تا نقد کند و نظم موجود را آنجا که با فساد گره خورده است در هم بریزد. به نظر شما اساسا آن روحیه ی محافظه کاری روابط عمومی ها با این روحیه‌ی نقادانه ی خبرنگار قابل جمع است؟ البته در میان روابط عمومی ها هم کسانی هستند که صداقت دارند و با صداقت رفتار می کنند و امیدوارم این افراد که معمولا روابط عمومی را گوش شنوای سازمان برای شنیدن نقدها می‌دانند با بی مهری برخی مدیران مواجه نشوند و از کار برکنار نشوند. اتفاقا این گروه تنها روابط عمومی های مفید برای حال و روز جامعه ی ما هستند و با خبرنگاران هم مشکلی ندارند.
البته فراموش نشود که طرح این دغدغه ها خاص یک روز است .هرچه به 17 مرداد نزدیک می شویم خبرنگاران خبرساز می‌شوند و در راس اخبار قرار می گیرد و پس از آن باز هم سوال ها بی جواب می ماند. سوال هایی از این قسم: آیا خبرنگاری سخت و زیان آور است یا خیر؟ آیا خبرنگاران امنیت شغلی دارند یا خیر؟ آیا خبرنگاران به حق و حقوقشان می رسند یا خیر؟ آیا شان خبرنگاران در کشورما حفظ می شود و آیا ... .
تا روز خبرنگار سال آینده قلمتان سبز

منبع:ایرنا