صاحب‌خبر - کشتی آزاد ایران آخرین بار در بازی‌های 2000 سیدنی توسط علیرضا دبیر به مدال طلا رسید. 16 سال از آن موقع می‌گذرد و حالا این نگرانی وجود دارد که شاید از نرسیدن به مدال طلا 20 ساله شود. البته تیم ایران کشتی‌گیران خوبی را در اختیار دارد و حتی می‌توانست تیم بهتری هم داشته باشد اما هنوز هیچ کس نمی‌تواند با اطمینال بگوید کشتی آزاد می‌تواند با مدال طلا به ایران برگردد. عناوین قهرمانانی که در ترکیب ایران حضور دارند را شاید یک تریلی هم نکشد. حسن رحیمی، حسن یزدانی، علیرضا کریمی، رضا یزدانی و کمیل قاسمی اما آیا از این جمع کادر فنی می‌تواند یک قهرمان المپیک بیرون بیاورد؟ زمان زیادی از بین رفته است و حالا باید یک هفته دیگر به انتظار نشست و دید آیا کشتی ایران رکورد شانزده ساله را می‌شکند یا رویای بالارفتن پرچم ایران در بازی‌های المپیک در کشتی آزاد به المپیک 2020 می‌کشد؟ محسن ذاکری شانس اول در بازی‌های المپیک اگر تیم ملی کشتی آزاد دو شانس برای کسب مدال داشته باشد قطعا حسن رحیمی نخستین آن است. او با طلای جهان در سال 2013، نقره جهان در سال 2015 و دو برنز جهان در سال‌های 2011 و 2014 یکی از پرامیدترین کشتی‌گیران حاضر در ترکیب تیم ملی است. این همه تجربه و موفقیت باعث می‌شود تا او را امید اول رسیدن به مدال در بازی‌های ریو بدانیم و نخستین شانس تیم ملی کشتی آزاد برای شکستن رکورد 16 سال دوری از طلا در بازی‌های المپیک. البته او با یک خوش شانسی هم روبه‌رو شده است. روس‌ها در این وزن نماینده‌ای نخواهند داشت و این بهترین اتفاق ممکن خواهد بود. لبدوف به دلیل دوپینگ سال 2006 و با توجه به اینکه حضور ورزشکاران روس در ریو منوط به این است که تا به حال دوپینگ نکرده باشند، یکی از حریفان اصلی رحیمی را از میدان رقابت خارج کرد. به این ترتیب ولادیمیر خنیچاشویلی از گرجستان که سال گذشته از غفلت رحیمی استفاده کرد و توانست به مدال طلا برسد نخستین حریف رحیمی خواهد بود. این کشتی‌گیر گرجستانی سال 2014 هم به فینال رسید اما در فینال مغلوب کشتی‌گیر کره شمالی یانگ ایل شد. بنابراین باید کره شمالی را هم یکی از رقبای اصلی رحیمی بدانیم. همین کشتی‌گیر کره شمالی در مرحله نیمه نهایی حسن رحیمی را شکست داد و راهی فینال شد اما مشخص نیست که او برای المپیک می‌آید یا هموطنش جونگ هاک جین که با پنجمی مسابقات جهانی آمریکا این سهمیه را گرفت. خوشبختانه کشورهایی چون ترکیه و ازبکستان شرایط خوبی در این وزن ندارند. البته سزار آکگول در این وزن برای ترک‌ها مدال جهانی هم گرفته اما خیلی بعید به نظر می‌رسد که بتواند حرفی برای گفتن داشته باشد. آرزوی برباد رفته باید از میثم نصیری به‌عنوان کشتی‌گیری نام ببریم که زورکی به تیم ملی رسید. او در حالی مدعی درجه یک این وزن است که رسول خادم علاقه‌ای شدید به سید احمد محمدی در این وزن داشت حتی امیدوار بود که این کشتی‌گیر با طلای المپیک برگردد اما عملکرد ضعیف محمدی که نقره و برنز مسابقات جهانی در سال‌های 2014 و 2015 را در کارنامه دارد و البته درخشش میثم نصیری در این سال‌های اخیر باعث شد تا نصیری به دوبنده تیم ملی برسد. سال گذشته در رقابت‌های وزن 65 کیلوگرم پدیده‌ای به نام فرانک چامیزو که اصلیتی کوبایی دارد اما تابعیت ایتالیا را پذیرفته همه را شگفت زده کرد. او با شکست همه مدعیان به مدال رسید و با توجه به کشتی‌هایی که در تورنمنت اخیر لهستان داشت بدون شک مدعی جدی مدال طلای المپیک است. بعد از او سوسلان رامونف از روسیه است که در مسابقات 2014 ازبکستان با غلبه سید احمد محمدی قهرمان جهان شد و سال گذشته هم در آمریکا برنز گرفت. اختیار نوروزاف ازبکستانی هم یکی دیگر از مدعیان جدی این وزن است. ضمن این کشتی‌گیران کره جنوبی، ژاپن و البته طغرل عسگراف آذربایجانی را هم به جمع مدعیان اضافه کنیم. البته آمریکا هم با فرانک مولینارو می‌آید که از قدرت بدنی بالایی برخوردار است و در جام جهانی اخیر هم احمد محمدی را شکست داد. با وجود همه‌ این رقبا باید بگوییم که المپیک جای درخشش کشتی‌گیرانی است که کسی از آنها توقعی ندارد. المپیک و یک رویای دست یافتنی؛ یزدانی سرشاخ با جردن یکی از زیباترین کشتی‌ها که همه ایرانی‌ها بی صبرانه منتظر هستند تا آن را در بازی‌های ریو ببینند، رقابت حسن یزدانی با جردن باروفس در وزن 74 کیلوگرم است. جردن باروفس نامدار که مدال طلای المپیک قبلی را از چنگ صادق گودرزی درآورد، در این دوره هم مدعی درجه یک قهرمانی است. در کنار این غول آمریکایی، انور گودویف از روسیه می‌آید. کشتی‌گیر قدرتمند و توانایی که کاملا مهندسی کشتی می‌گیرد و در رقابت‌های جهانی سال گذشته هم خیلی خوب ظاهر شد. هر چند که در نیمه نهایی به باروفس باخت و در نهایت برنز گرفت. لیوان لوپز کوبایی هم می‌تواند یکی از خوب‌های این وزن باشد. از زلیم خان حاجیف که برای فرانسه کشتی می‌گیرد و یا اشرف علی اف که در ترکیب آذربایجان می‌آید و حتی سوشوکه تاکاتانی از ژاپن که مدال نقره مسابقات جهانی سال 2014 را کسب کرده می‌توانند از حریفان قدر یزدانی باشند. یزدانی با قدی کشیده و دستانی توانا اگر با قرعه مناسبی روبه‌رو شود قطعا می‌تواند مدال المپیک را بگیرد. ستاره ایرانی، نابغه روس و تازه‌وارد آمریکایی یکی از اوزانی که در سال‌های اخیر نوسان زیادی را در آن شاهد بودیم، وزن 86 کیلوگرم بود. احسان لشگری در بازی‌های المپیک 2012 لندن که به مدال برنز رسید تا سال 2013 این دوبنده را به تن داشت. او در جهانی 2013 هم مدال برنز را به دست آورد اما در سال 2014 این دوبنده به محمد حسین محمدیان رسید. محمدیان در آن رقابت‌ها تا نیمه نهایی پیش رفت اما در این مرحله مقابل رینرز سالاس شکست خورد و در نهایت هم به مدال برنز رسید. در سال 2015 محمدیان به یک وزن بالاتر رفت و دوبنده 86 کیلوگرم به علیرضا کریمی جوان رسید تا در لاس وگاس یک مدال برنز را به ارمغان بیاورد. سال گذشته کریمی خیلی آماده بود و موفقیت زیادی را کسب کرد اما امسال تا اینجای کار شرایط خوبی نداشته و همین نگرانی‌هایی را به وجود آورده است. خیلی‌ها کریمی امروز را با حیدری سیدنی مقایسه می‌کنند. جایی که حیدری باید طلای المپیک را می‌گرفت اما با شکست از دور رقابت‌ها کنار رفت. حیدری آن موقع همان حرف‌هایی را زد که کریمی بعد از مسابقات جام جهانی آمریکا به زبان آورد: «‌بی‌انگیزه بودم.» اصلی ترین حریف کریمی، سعدا... اف روس خواهد بود که در دو سال اخیر به‌عنوان قهرمانی جهان رسیده است. اگر سالاس کوبایی را کنار بگذاریم، باید از سلیم یاشار ترکیه‌ای و گانف بلغار و حتی آمیناشویلی از گرجستان به‌عنوان رقبای کریمی نام ببریم. به نظر نمی‌رسد که کریمی برای گرفتن مدال کار سختی داشته باشد مگر اینکه در روز مسابقات خودش نباشد. البته در این وزن هم به نظر می‌رسد که باید منتظر یک تازه وارد باشیم. جی دن کاکس کشتی‌گیر قوی هیکل و تنومند آمریکایی است که در جام جهانی نشان داد می‌تواند در ریو برای هر کشتی‌گیری دردسر درست کند. پلنگ زخمی تکلیف وزن 97 کیلوگرم هنوز برای تیم ملی کشتی آزاد نا مشخص است. رضا یزدانی که امید اصلی تیم ملی برای این مسابقات بود به شدت آسیب دیده است و هنوز معلوم نیست که به ریو می‌رسد یا نه؟ اگر یزدانی نرسد باید او را یکی از بدشانس ترین کشتی‌گیران تاریخ بدانیم که دو مدال مسلم در المپیک‌های 2012 و 2016 را به دلیل آسیب دیگی از دست می‌دهد. البته آن موقع شانس در خانه امیر محمدی را خواهد زد که در کمتر از یک سال حضور در اردوی تیم ملی راهی بازی‌های المپیک می‌شود. به طور کلی وضعیت وزن 97 کیلوگرم در سطح جهان دچار تغییرات زیادی شد. شاید تا یک سال پیش در این وزن مدعیان چندانی حضور نداشتند و همه منتظر بودند تا یزدانی به سادگی طلای المپیک را بگیرد اما به یکباره رقابتی در کشورهای مختلف به راه افتاد که هر کدام یک کشتی‌گیر قدرتمند را برای این وزن معرفی کردند. اول آمریکایی‌ها کایل اسنایدر را در جهانی لاس وگاس معرفی کردند که قهرمان جهان در این وزن شد. حالا روس‌ها می‌خواهند در ریو یکی را معرفی کنند که مدال طلا را به سینه بزند. آنزور بلتوکائف در این چند ماه اخیر چنان درخشش خیره‌کننده‌ای داشته که تدیف در حضور ستاره‌هایی چون گاتسالوف و گادیسوف چاره‌ای جز اعتماد کردن به این کشتی‌گیر ندارد. بلتوکائف با 28 سال تا پیش از این در هیچ میدان رسمی حضور مقتدرانه‌ای نداشته اما در این چند ماه اخیر در یک تورنمنت بین‌المللی هم جک وارنر قهرمان المپیک لندن از آمریکا را شکست داد و هم کایل اسنایدر قهرمان جهان در سال 2015. در ادامه گادیسوف را در یک تورنمنت بین‌المللی شکست داد و در مسابقات انتخابی تیم ملی روسیه هم حاجی مراد گاتسالوف را فتیله پیچ کرد تا در کمتر از 2 دقیقه با ضربه فنی برنده شود. بدون شک بلتوکائف به ریو می‌آید و قطعا یک مدعی جدی خواهد بود. اسنایدر هم در ترکیب آمریکا خواهد بود که به نظر می‌رسد رقابت اصلی برای مدال طلا بین این دو نفر خواهد بود. کمیل و یک آرزوی دست‌یافتنی در سال 2012 و در بازی‌های المپیک لندن به یک قدمی فینال سنگین وزن هم رسیدیم. کمیل قاسمی که در کمتر از چند ماه پیشرفت چشمگیر و شگفت‌انگیزی داشت با رسیدن به نیمه نهایی تا یک قدمی فینالیست شدن پیش رفت اما در آخرین لحظات کم آورد. کمیل در نیمه نهایی به آرتور تایمازوف ازبک باخت و از رسیدن به فینال بازماند اما در عوض در رده‌بندی دلاگنف آمریکایی را شکست داد تا بهترین مدال سنگین وزن ایران را بگیرد. کمیل در این دوره هم مدعی رسیدن به این مدال می‌توانست باشد اما به حدی ضعیف و دور از آمادگی ظاهر شد که شانس رسیدن به این بازی‌ها را سخت به دست آورد. او در مسابقات گزینشی قزاقستان به آسانی سهمیه حضور در بازی‌های ریو را کسب کرد اما واقعیت این است گرفتن مدال در ریو به این آسانی نخواهد بود. او باید از سد حریفان سختی همچون بلال ماخوف و طاها آکگول بگذرد. البته نباید از کنار نام دولت شبان بای قزاقستانی و ترول دلاگنف آمریکایی به این سادگی‌ها گذشت.∎​