صاحب‌خبر - خرید بزرگ فصل گونسالو ایگواین ظرف چند روز آینده به یوونتوس می‌رود و سومین بازیکن‌ گران‌قیمت تاریخ فوتبال بعد از گرت بیل و کریستیانو رونالدو می‌شود. می‌توان اعداد و ارقام را دقیق حساب کرد فقط 90 میلیون یورو برای فسخ قرارداد او با ناپولی پرداخت می‌شود. اگر پل پوگبا از بیانکونری به تیم دیگری برود ایگواین به رده چهارم می‌لغزد. شاید عده‌ای بگویند تجارت خوبی برای یووه است که نه تنها یکی از بهترین سانترفورواردهای جهان را می‌گیرد بلکه ناپولی، یکی از دو رقیب اصلی‌اش در لیگ ایتالیا را تضعیف می‌کند کاری که ماه گذشته با خرید میرالم پیانیچ از رم کرد. اما اعداد چیز دیگری می‌گویند مثل تاکتیک‌ها. این ریسکی است که شاید نیازی به انجامش نباشد. گابریله مارکوتی فرض کنید پوگبا برود، غیر از ایگواین که در ماه دسامبر 29 ساله می‌شود و لوییس سوارس که در سال 2014 در سن 27 سالگی از لیورپول به بارسلونا رفت، هیچ کدام از هشت بازیکن گران‌قیمت تاریخ بیشتر از 24 سال سن نداشتند. در واقع اگر 20 بازیکن گران را لیست کنیم که شامل پوگبا و ایگواین هم می‌شود، فقط یک نفر مسن‌تر از ایگواین بوده: زین‌الدین زیدان 29 ساله که در سال 2001 با 75 میلیون یورو از یوونتوس به رئال مادرید رفت. ایگواین هر چقدر هم که خوب باشد زیدان نیست. به عبارت دیگر پول خیلی زیادی بابت بازیکنی با این سن و سال پرداخت می‌شود. چرا این موضوع اهمیت دارد؟ ساده است. فرض کنید یوونتوس پنج فصل از او بالاترین بهره را بگیرد، با دستمزد و مبلغ انتقالش هر فصل 35 میلیون دلار برای یوونتوس آب می‌خورد. این همان مبلغی است که رونالدو برای رئال مادرید هزینه داشته به طور متوسط از سال 2009 که آمده تا سال 2018 که قرارداد دارد. حالا توانایی‌های فنی رونالدو و تاثیرش در معاملات تجاری را خودتان مقایسه کنید. یادتان نرود اگر اوضاع خوب پیش نرود او با مبلغی خیلی کمتر به فروش می‌رسد و یوونتوس به کسری از پولش هم نمی‌رسد درباره بازیکنی که بیش از 30 سال دارد و سالی 15 میلیون دلار دستمزد می‌گیرد. واکنش طبیعی برخی باشگاه‌های پولدار به چنین سوالی این است: «چه اهمیتی دارد؟ ما پولداریم» من قبلا هم وقتی درباره پول پرداختی برای آنخل ‌دی‌ماریا و آنتونی مارسیال پرسیدم چنین جواب‌هایی گرفتم. مهم نیست که یک باشگاه سودآور است یا زیانده اما سهامدارانی دارد که باید جوابشان را بدهد و محدودیت‌هایی که قانون بازی جوانمردانه مالی ایجاد می‌کند. چیزی که قرارداد با ایگواین را عجیب‌تر می‌کند اینکه یوونتوس در پنج سال گذشته خیلی خوب مدیریت شده علاوه بر موفقیتی که در زمین داشته. در فصل 2015-2014، آخرین فصلی که آمارش در دست است، این تیم 355 میلیون دلار درآمد داشته و برای نخستین بار در طول سال‌ها سودآور شده. برای همین است که توانسته پوگبا را نگه دارد تا وقتی که خودش بخواهد برود و منتظر بماند تا پیشنهادی دریافت کند که ردکردنش احمقانه است. از نظر تاکتیکی، ایگواین بهترین عملکردش در رئال مادرید و ناپولی را به‌عنوان مهاجم نوک در سیستم 3-3-4 نشان داده. این یعنی یوونتوس باید سیستم بازی‌اش را عوض کند و پائولو دیبالای 22 ساله که 22 گل برای تیمش زده به‌عنوان مهاجم دوم بازی کند. او جوان است و می‌تواند در عرض بازی کند اما منطق می‌گوید شما تیمتان را بر محور بازیکنان جوانی بسازید که ستاره‌های بلندمدت شما هستند تا کسانی که درمان آنی به نظر می‌رسند. یوونتوس ماه گذشته آلوارو موراتا را از دست داد و هیچ کاری نمی‌توانست بکند. رئال بند خرید مجدد او به قیمت 30 میلیون یورو را که دو سال قبل در قراردادش گنجانده بود، فعال کرد و او به سانتیاگو برنابئو بازگشت. موراتای 23 ساله آینده درخشانی دارد، می‌تواند منتظر نوبتش پشت سر کریم بنزما بماند یا در این تابستان فروخته شود. شاید یوونتوس می‌توانست با کمی پول بیشتر او را نگه دارد به جای اینکه برای بازیکنی که 5 سال از او بزرگتر است، یک و نیم برابر بیشتر پول بدهد. جاهای دیگری بود که یوونتوس می‌توانست برای آینده خود سرمایه‌گذاری کند بخصوص در دفاع. آندره‌آ بارتزالی و پاتریس اورا (35 ساله)، دنی آلوز (33) و استفان لیشت‌اشتاینر (32) در واقع فقط دانیله روگانی و الکس ساندرو از بازیکنان تیم کمتر از 29 سال دارند. اگر پوگبا در ازای آمدن ایگواین برود هم باید گفت یکی از بهترین مهاجم نوک‌های جهان نمی‌تواند موفقیت تیم بدون یکی از بهترین هافبک‌های وسط جهان را تضمین کند. یوونتوس تابستان قبل، کارلوس توس، آرتورو ویدال و آندره‌آ پیرلو، سه جواهر خود را از دست داد اما واکنشش عالی بود حالا شاید خریدن ایگواین سرگیجه‌ای برای یوونتوس باشد که هوادارانش امیدوارند من اشتباه کنم. مترجم: سیدعلی بلندنظر∎​