لئو تو از فوتبال چه می‌خواهی؟ این تیتری است که برای این یادداشت قبل از اینکه نوشته شود، انتخاب کردم. تنها جوابی که شاید به‌راحتی برای آن داشته باشیم این است که لیونل مسی بیشتر از هر چیزی به دنبال کسب یک جام بین‌المللی با تیم‌ملی آرژانتین است. طبیعی است که آن جام، جام‌جهانی باشد و البته این روزها فوق‌ستاره بارسلونا با تیم‌ملی کشورش در آستانه بردن کوپا آمه‌ریکاست. شاید هم این‌بار دست مسی به کوپا آمه‌ریکا برسد و بعد از آن برای جام‌جهانی و بردن آن نقشه بکشد. آرژانتینی‌ها 23 سال است که فاتح کوپا آمه‌ریکا نشده‌اند، از آن طرف هم بعد از 1986 که دیه‌گو جام‌جهانی را بالای سر برد، نتوانسته‌اند رویای چهارمین ستاره پیراهن‌شان را واقعی سازند.
اما اگر این چند خط بالا را فاکتور بگیریم و بخواهیم کمی در مورد رکوردهای به دست آمده لیونل صحبت کنیم قطعا این ستون حقارت را با تمام وجود احساس خواهد کرد. این آخری عبور از رکورد گلزنی‌های مهاجم محبوب سال‌های نه‌چندان دور آلبی‌سلسته است. حالا گابریل عمر باتیستوتا هم به احترام این کوچولوی دوست‌داشتنی کلاه از سر برداشته. لیونل مسی چند روز پیش با باتی‌گل مساوی کرده بود، اما مصاف نیمه‌نهایی مقابل آمریکای میزبان در کوپا آمه‌ریکا با گلی اعجاب‌انگیز از سوی مسی، عبور کاپیتان را از باتیستوتا رقم زد. 55 گل برای آرژانتین و این هم رکوردی دیگر. البته مسی در سن و سالی است که می‌تواند بر عدد 55 اضافه کند و درنهایت عدد اعجاب‌انگیز دیگری را خلق کند.
شاید لیونل به گفته دون دیه‌گو رهبر خوبی برای تیم‌ملی نباشد و نتواند تیمش را برای قهرمانی و جاودانه‌شدن پیش ببرد، اما گاهی اوقات به نظر می‌رسد مسی احتیاجی به رهبر بودن ندارد و به تنهایی و بدون اینکه نیاز به کمک کسی داشته باشد، کار را تمام می‌کند.
حالا مسی با آن محاسنی که در کوپا آمه‌ریکا بر صورت دارد کمی از آن چهره معصومانه و کودکانه‌اش فاصله گرفته است و البته بازوبند و رهبری بیشتر به او می‌آید. پیغام ما به تو این است؛ لئو لطفا این جام را بالا ببر.