دومین دیدار رقابت های یورو ۲۰۱۶ را تیم های آلبانی و سوئیس برگزار خواهند کرد.
مهمترین اتفاق این دیدار را می توان قرار گرفتن برادران ژاکا، گرانیت و تولنت، در مقابل هم دانست. گرانیت که به تازگی به آرسنال پیوسته، برای سوئیس بازی می کند و برادرش، تولنت، یکی از بازیکنان اصلی آلبانی است. این دو اولین برادرانی هستند که در رقابت های یورو مقابل هم قرار خواهند گرفت.
آلبانی
این تیم برای اولین بار در رقابت های یورو حضور پیدا می کند. این تیم ستاره ویژه‌ای ندارد اما به اندازه کافی بازیکن خوب در اختیار دارد که بتواند حریفی سرسخت برای سایر تیم‌های اروپایی باشد. در ۱۸ماه گذشته آلبانی نتایج درخشانی کسب کرد، آنها با تنها یک گل مغلوب پرتغال شدند، در پاریس با فرانسه ۱ ـ ۱ مساوی کردند و در تیرانا توانستند شاگردان دیدیه دشان را یک ـ صفر شکست بدهند.
معمار موفقیت‌های آلبانی بی‌تردید جیانی دی بیازی است؛ مربی ایتالیایی که تیمی بسیار مبارزجو ساخته است؛ با استفاده از بازیکنانی که بعضی از آنها را از نقاط مختلف اروپا پیدا کرده است. جالب اینکه ۶ نفر از بازیکنان آلبانی می توانستند برای تیم ملی سوئیس هم بازی کنند اما ترجیح دادند پیراهن آلبانی را بپوشند.
وقتی جیانی دی‌بیازی هدایت آلبانی را برعهده گرفت در ابتدا از سیستم ۲ـ۴ـ۴ استفاده کرده اما او خیلی زود به این نتیجه رسید که به حضور یک بازیکن دیگر در خط میانی نیاز دارد. مثلث میگین باشا، لدیان مموشای و تولانت ژاکا، نظم و انسجام خط میانی آلبانی را فراهم می‌کند. اودیسه روشی مسئولیت حمله از سمت راست خط میانی را برعهده دارد و ارمیر لنیانی که توانایی بازی به عنوان مدافع کناری را هم دارد در سمت چپ خط میانی قرار می‌گیرد. این ۵ هافبک پشت سر تک مهاجمی بازی می‌کنند که احتمالا سوکول سیکالشی است. گزینه‌های جانشینی او هم بکیم بالای یا آرماندو سادیکو هستند
سوئیس
با تیمی جوان که نسبت به دو سال قبل بهتر و پخته‌تر شده، آنها می‌توانند در فرانسه عملکرد بهتری داشته باشند؛ به ویژه اینکه تجربه مرحله مقدماتی یورو نیز با آنهاست. آنها بعد از شروع ضعیف در مرحله مقدماتی در نهایت با ۷ پیروزی در ۱۰ دیدار توانستند صعود راحتی به یورو داشته باشند.
نتایج سوئیس در رقابت‌های مقدماتی به اندازه‌ای که جدول نهایی نشان می‌داد درخشان نبود و حتی تا ۱۰ دقیقه پایانی دیدار خانگی مقابل اسلوونی شانس صعود این تیم به صورت مستقیم از دست رفته به نظر می‌رسد اما آنها توانستند شکست ۲ ـ صفر را به پیروزی ۳ ـ ۲ تبدیل کنند. اگر اسلوونی در آن دیدار به پیروزی می‌رسید، سوئیس باید در مرحله پلی‌آف حضور پیدا می‌کرد. علاوه بر این پیروزی‌های سوئیس مقابل اسلوونی، لیتوانی، سن‌مارینو در خانه و خارج از خانه، با نمایش‌های درخشانی همراه نبود. آنها همچنین در دو دیدار مقابل انگلیس بدون آنکه تیم حریف را چندان به دردسر بیندازند، شکست خوردند و در دیدار خارج از خانه مانند اسلوونی نیز بازی را واگذار کردند.
یان سومر جای دیه‌گو بنالیو را به عنوان دروازه‌بان اول تیم گرفته و دروازه بان ولفسورگ حتی در فهرست نهایی جای نگرفت. در حالی که زوج خط دفاعی تیم بارها تغیبیر کرده. هر چند فابین شار و یوهان ژورو از شانس بیشتری برای قرار گرفتن در ترکیب اصلی برخوردار هستند. در مقابل در مورد مدافعان کناری تردیدی وجود ندارد. استفان لیششناینر و ریکاو رودریگز مطمئنا در ترکیب اصلی قرار بگیرند؛ دو بازیکنی که می‌توانند با نفوذهایشان کمک زیادی به حملات بکنند.
هر چند گرانیت ژاکا، گوخان اینلر و والون بهرامی می‌توانند مثلث تاثیرگذاری در خط میانی تشکیل بدهند اما غیبت اینلر که به دلیل بازی نکردن در رده باشگاهی، در فهرست نهایی قرار نگرفت، احساس خواهد شد. در خط حمله پتکوویچ علاقه زیادی دارد که گزینه‌های مختلفی را امتحان کند. گاهی اوقات او با دو مهاجم بازی کرده و شقیلری را به عنوان هافبک هجومی پشت آنها قرار می‌دهد. گاهی از هافبک مهاجم و گاهی از تک مهاجم که معمولا هریس صفرویچ است استفاده می‌کند و دو بازیکن دیگر که معمولا شقیری و آدمیر مهمدی هستند، از کناره‌ها او را حمایت می کنند.
∎
مهمترین اتفاق این دیدار را می توان قرار گرفتن برادران ژاکا، گرانیت و تولنت، در مقابل هم دانست. گرانیت که به تازگی به آرسنال پیوسته، برای سوئیس بازی می کند و برادرش، تولنت، یکی از بازیکنان اصلی آلبانی است. این دو اولین برادرانی هستند که در رقابت های یورو مقابل هم قرار خواهند گرفت.
آلبانی
این تیم برای اولین بار در رقابت های یورو حضور پیدا می کند. این تیم ستاره ویژه‌ای ندارد اما به اندازه کافی بازیکن خوب در اختیار دارد که بتواند حریفی سرسخت برای سایر تیم‌های اروپایی باشد. در ۱۸ماه گذشته آلبانی نتایج درخشانی کسب کرد، آنها با تنها یک گل مغلوب پرتغال شدند، در پاریس با فرانسه ۱ ـ ۱ مساوی کردند و در تیرانا توانستند شاگردان دیدیه دشان را یک ـ صفر شکست بدهند.
معمار موفقیت‌های آلبانی بی‌تردید جیانی دی بیازی است؛ مربی ایتالیایی که تیمی بسیار مبارزجو ساخته است؛ با استفاده از بازیکنانی که بعضی از آنها را از نقاط مختلف اروپا پیدا کرده است. جالب اینکه ۶ نفر از بازیکنان آلبانی می توانستند برای تیم ملی سوئیس هم بازی کنند اما ترجیح دادند پیراهن آلبانی را بپوشند.
وقتی جیانی دی‌بیازی هدایت آلبانی را برعهده گرفت در ابتدا از سیستم ۲ـ۴ـ۴ استفاده کرده اما او خیلی زود به این نتیجه رسید که به حضور یک بازیکن دیگر در خط میانی نیاز دارد. مثلث میگین باشا، لدیان مموشای و تولانت ژاکا، نظم و انسجام خط میانی آلبانی را فراهم می‌کند. اودیسه روشی مسئولیت حمله از سمت راست خط میانی را برعهده دارد و ارمیر لنیانی که توانایی بازی به عنوان مدافع کناری را هم دارد در سمت چپ خط میانی قرار می‌گیرد. این ۵ هافبک پشت سر تک مهاجمی بازی می‌کنند که احتمالا سوکول سیکالشی است. گزینه‌های جانشینی او هم بکیم بالای یا آرماندو سادیکو هستند
سوئیس
با تیمی جوان که نسبت به دو سال قبل بهتر و پخته‌تر شده، آنها می‌توانند در فرانسه عملکرد بهتری داشته باشند؛ به ویژه اینکه تجربه مرحله مقدماتی یورو نیز با آنهاست. آنها بعد از شروع ضعیف در مرحله مقدماتی در نهایت با ۷ پیروزی در ۱۰ دیدار توانستند صعود راحتی به یورو داشته باشند.
نتایج سوئیس در رقابت‌های مقدماتی به اندازه‌ای که جدول نهایی نشان می‌داد درخشان نبود و حتی تا ۱۰ دقیقه پایانی دیدار خانگی مقابل اسلوونی شانس صعود این تیم به صورت مستقیم از دست رفته به نظر می‌رسد اما آنها توانستند شکست ۲ ـ صفر را به پیروزی ۳ ـ ۲ تبدیل کنند. اگر اسلوونی در آن دیدار به پیروزی می‌رسید، سوئیس باید در مرحله پلی‌آف حضور پیدا می‌کرد. علاوه بر این پیروزی‌های سوئیس مقابل اسلوونی، لیتوانی، سن‌مارینو در خانه و خارج از خانه، با نمایش‌های درخشانی همراه نبود. آنها همچنین در دو دیدار مقابل انگلیس بدون آنکه تیم حریف را چندان به دردسر بیندازند، شکست خوردند و در دیدار خارج از خانه مانند اسلوونی نیز بازی را واگذار کردند.
یان سومر جای دیه‌گو بنالیو را به عنوان دروازه‌بان اول تیم گرفته و دروازه بان ولفسورگ حتی در فهرست نهایی جای نگرفت. در حالی که زوج خط دفاعی تیم بارها تغیبیر کرده. هر چند فابین شار و یوهان ژورو از شانس بیشتری برای قرار گرفتن در ترکیب اصلی برخوردار هستند. در مقابل در مورد مدافعان کناری تردیدی وجود ندارد. استفان لیششناینر و ریکاو رودریگز مطمئنا در ترکیب اصلی قرار بگیرند؛ دو بازیکنی که می‌توانند با نفوذهایشان کمک زیادی به حملات بکنند.
هر چند گرانیت ژاکا، گوخان اینلر و والون بهرامی می‌توانند مثلث تاثیرگذاری در خط میانی تشکیل بدهند اما غیبت اینلر که به دلیل بازی نکردن در رده باشگاهی، در فهرست نهایی قرار نگرفت، احساس خواهد شد. در خط حمله پتکوویچ علاقه زیادی دارد که گزینه‌های مختلفی را امتحان کند. گاهی اوقات او با دو مهاجم بازی کرده و شقیلری را به عنوان هافبک هجومی پشت آنها قرار می‌دهد. گاهی از هافبک مهاجم و گاهی از تک مهاجم که معمولا هریس صفرویچ است استفاده می‌کند و دو بازیکن دیگر که معمولا شقیری و آدمیر مهمدی هستند، از کناره‌ها او را حمایت می کنند.