به گزارش آناج به نقل از ایرنا، مهدی محقق در همایش ملی گرامیداشت شیخ محمود شبستری اظهار داشت : بر این اساس در استان ها و شهرستان ها انجمن های مفاخر تشکیل شده است.
وی با بیان اینکه آذربایجان مهد بزرگان و شیخ محمود شبستری از جمله آنهاست افزود: انجمن مفاخر فرهنگی کشور تا کنون مجلس بزرگداشت 150 نفر از مفاخر کشور را برگزار کرده که 20 از آنان آذربایجانی هستند .
وی با بیان اینکه پروفسور کیتیک انگلیسی گلشن راز شیخ محمود شبستری را ترجمه کرده است، گفت: در تبریز هم دانشمندی پیدا کردم که کتابش 500 سال قبل ترجمه شده و در اغاز صنعت چاپ به زبان عبری ارایه شد .
نماینده ولی فقیه در استان همدان و امام جمعه همدان نیز در این همایش گفت : انسان برای رسیدن به عبودیت و حقیقت باید از مجاز عبور کند .
ایت الله حاج شیخ غیاث الدین طاها محمدی اظهار کرد: شیخ محمود شبستری دستگیر انسان برای رساندن به حقیقت و بندگی خداوند است.
وی گفت: شیخ محمود شبستری غرق تماشای حق و حقیقت از خودش خبر نداشت و تنها توجهش خدا بود.
مدیر مسئول روزنامه اطلاعات نیز در این همایش بر گرداوری و چاپ کلیه آثار و مجموعه کتاب های شیخ محمود شبستری تاکید کرد.
حجت الاسلام سید محمود دعائی با یادآوری اینکه استاد مطهری ، شیخ محمود شبستری را منظومه عرفان ایران می داند ، افزود : به واقع شیخ در کلام و سخن نمی گنجد و بزرگان زیادی در توصیف وی عاجز مانده اند .
همایش ملی بزرگداشت شیخ محمود شبستری امروز چهارشنبه در زادگاهش شبستر واقع در 72کیلومتری غرب تبریز مرکز استان آذربایجان شرقی به مناسبت ثبت هفتصدمین سال تالیف گلشن راز و نامگذاری سال های 2016 و 2017 از سوی یونسکو به نام این عارف نامی ایرانی برگزار شد.
سعدالدّین محمودبن امین الدّین عبدالکریم بن یحیی شبستری معروف به شیخ محمود شبستری یکی از عارفان و شاعران سدهٔ هشتم هجری است. با توجه به مطالب مندرج در کتاب روضات الجنان جلد 2، وی معاصر شیخ بابا ابی شبستری (متوفی به سال 740) بوده و در همان سال فوت کرد، از اینرو سن شیخ محود شبستری در زمان فوت باید 52 یا 53بوده باشد.
مثنوی گلشن راز مهم ترین و مشهورترین اثر منظوم محمود شبستری است که در بردارندهٔ اندیشه های عرفانی وی می باشد.
با وجود حجم اندکش، این کتاب یکی از یادگارهای پرارزش و بلندنام ادبیات عرفانی کهن فارسی است، که در آن بیان مفاهیم صوفیانه با شور، شوق، و روانی ویژه ای همراه گردیده است.
مطابق شیوهٔ معمول عطار و مولانا، در این جا نیز، از حکایات و تمثیلات برای بیان و عرضهٔ مؤثّر معانی عرفانی و حکمی استفاده شده است.