این روزها این سوال جدی مطرح است که سرنوشت درگیری های دولت ترکیه با کردهای شمال سوریه به کجا خواهد انجامید؟ از همان ابتدا مشخص بود که همه حمایت های مالی و پشتیبانی آنکارا از داعش به دلیل مهار کردهای سوری و استقرار نیافتن آن ها در مناطق مرزی با این کشور است. در شرایطی که کردهای سوری به عنوان متحدان حکومت دمشق و البته برخوردار از برخی حمایت های ایالات متحده و همین طور روسیه در حال باز پس گیری مناطق مرزی هستند، اردوغان در قامت یک ژنرال نظامی ظاهر شده و از سرکوب و بمباران مناطق تحت تصرف کردها سخن می راند. این شرایط سختی برای اردوغان است چرا که تداوم این درگیری ها می تواند آتش جنگ میان روسیه و این کشور را شعله ور کند و سبب فروکش کردن حمایت های غرب از ترکیه شود. از طرفی ترک ها به دلیل وقوع شورش های احتمالی کردهای ترکیه نمی توانند بیش از اندازه بر سرکوب کردهای سوری متمرکز شوند. همین طور انتظار برخی متحدان ترکیه مانند سعودی و قطر نیز این است که ترکیه باید به جای رفع نگرانی از بابت سرکوب کردها، به راهکاری برای سقوط اسد بیندیشد. در نهایت اردوغان در شرایطی است که نمی تواند به صورت بلند مدت به حملاتش علیه کردها ادامه دهد و همین طور اگر این حملات را متوقف کند، بی شک کردهای سوری بر مرزهای شمال سوریه مسلط می شوند.