درحالی ‌که سی‌وچهارمین جشنواره فیلم فجر از نیمه راه گذشته و به روزهای پایانی نزدیک می‌شود، کیفیت پایین صدای سالن پخش فیلم کاخ جشنواره صدای همه را درآورده، به‌ویژه اهالی فن صدا؛ به‌طوری که کارگردان‌ها و صدابردارانی که فیلم‌هایشان در این 7روز در برج میلاد اکران شده، می‌گویند فیلم‌ها به لحاظ کیفیت پخش صدا و تا اندازه‌ای هم تصویر به بدترین شکل ممکن روی پرده رفته‌اند. در این میان برخی معتقدند که اساسا مرکز همایش‌های برج میلاد برای نمایش فیلم طراحی نشده و برای اصلی‌ترین اکران فیلم‌های جشنواره اصلا استاندارد نیست. صدابردار فیلم هفت ماهگی این گلایه‌ها را عنوان می‌کند و می‌گوید: از نکات مهم در صدای سالن همایش‌های برج میلاد این است که براساس مدیوم مشخصی تنظیم نمی‌شود.
برکسی پوشیده نیست که کاخ جشنواره محلی برای محک‌زدن آثار توسط منتقدان است، با این حال به دلیل مشکلات فنی سالن برج میلاد، ریزه‌کاری‌های هیچ یک از آثار به خوبی دیده نمی‌شود و اهالی نقد با سلیقه‌های متفاوت و البته نکته‌بینی‌های ظریف، نمی‌توانند قضاوت درخوری از فیلم‌ها ارایه دهند. پاسخی که مسئول فنی برج میلاد به این گلایه‌ها می‌دهد، هم در نوع خود جالب است؛ سامان مجد وفایی عنوان می‌کند که امسال نمایندگان لابراتوارهای دیجیتال اجازه ورود به برج میلاد را نداشتند و کارتی برای اهالی فن در این حوزه صادر نشده است درحالی ‌که سال‌های پیش، 30دقیقه پیش از نمایش آثار، کیفیت صدا و تصویر توسط نماینده و ناظر کیفی مورد ارزیابی قرار می‌گرفت و با تأیید آنها فیلم روی پرده می‌رفت. این‌که سینمای ما که از جهت تکنیک در صدابرداری و صداگذاری با دنیا رقابت می‌کند، هنوز نتوانسته استانداردهای استودیوها و سالن‌های سینما را یکسان‌سازی کند، جای تأسف بسیار دارد. آنچه این روزها در برج میلاد اتفاق می‌افتد، خستگی را بر تن عوامل فیلم‌ها باقی می‌گذارد؛ کسانی که دست آخر کیفیت آثارشان فدای مشکلات فنی می‌شود.